Ακίνητο

Απόγευμα σαν άδειο ποτήρι
και σαν ψυχοσάββατο απόγεμα.
Με δυο σπασμένα κατάρτια να καταρρέουν
στα μεγάλα, ακίνητα μάτια σου.

Η ερημία είναι το ξεχασμένο φλάουτο.
κι ένα παλιό κανάλι της επίμονης βροχής
είναι η ερημία
που εξαντλεί τις λέξεις σου το βράδυ.

Απόγεμα κι η σκάλα του Ιακώβ ξεκρέμαστη,
με το γαλάζιο πένθος του Θεού μετέωρο
και τον σταυρό της χίμαιρας να γέρνει.

Απόγεμα με το τυφλό σκυλί.
Της λήθης της ακύμαντης αρχαίο απόγεμα.

Απόγεμα που ξαναγυρίζω
και παίρνω τη θέση μου
μέσα στην παγωμένη φωτογραφία.

Γιώργος Μ. Οικονόμου
από τη συλλογή Λόγος αναδυόμενος, 2006

Ύστατο

Το ρίγος της αφής εσίγησε.
Θάλλει στο δέρμα σου ο νόστος του Άδη.

Γιώργος Μ. Οικονόμου
από τη συλλογή Λόγος αναδυόμενος, 2006

Ανεπαίσθητο

Ποίημα δίχως σώμα και φωνή.
άγνωρο κι αμόλυντο στα όνειρά σου.
Σαν μουσική που δεν ακούς
Σαν άνθος που δε βλέπεις.

Γιώργος Μ. Οικονόμου
από τη συλλογή Λόγος αναδυόμενος, 2006

Έως θανάτου

Τρις σήμανε η λήθη τ' όνομά της.
Τρις εσπάραξε γυμνή η ακρογιαλιά.
Και το ποίημα έρημο
και ολισθηρό έως θανάτου.

Γιώργος Μ. Οικονόμου
από τη συλλογή Λόγος αναδυόμενος, 2006