Μνήμη

Ήξερα μια γυναίκα κάποτε. Προτίμησε το λευκό της τρέλας από τη ζεστασιά του κόκκινου. Απαρνήθηκε αίμα και νερό. Άρχισε να φωνάζει δυνατότερα από τους δαίμονές της, μήπως και τους ξορκίσει. Μα το κακό ξέρει το δρόμο να επιστρέφει. Έβαλε καθρέφτες στα μάτια της για να βλέπει το οικείο. Για να σωπάσει το φόβο μέσα της, σώπασε η ίδια. Τότε σώπασα κι εγώ. Δεν ήξερα μια γυναίκα κάποτε. ........................................................................... ........................................................................... Θυμάμαι έναν άντρα/ Να παλαντζάρει/ Από ντροπή σε ενοχή/ Να σκίζει/ Τις λέξεις στη σιωπή// ............................................................................ Θυμάμαι μια γυναίκα/ Να μη μπορεί να ξεστομίσει/ Την λέξη την κακή/ Να στέκει μόνη/ Σε δύσβατη κορφή/ ............................................................................ Θυμάμαι ένα παιδί/ Να κλείνει τ’ αυτιά/ Στην εκκωφαντική σιωπή/ Να παίζει χάρτινο παιχνίδι/ Σε πλαστική εποχή// ............................................................................. Μαρί;α Μπουρμά// από την προς έκδοση συλλογή Πολυφωνία, 2021

Αλήθεια

Έμεινα μόνη, σιωπές να τραγουδάω. Με λέξεις να τις ντύνω, μη μεί-νουν γυμνές. Να γεμίσει ο χώρος, ν’ ακουστούν -ξανά- μουσικές. Έ-μεινα εδώ, τα λάθη να μετράω. Να τα κλείσω στο ντουλάπι με τα χθες. Τις στιγμές να ξεγελάω. Κι έτσι τα χθες μου ‘μείναν χθες κι εγώ πονάω. ............................................................................... ............................................................................... Το σήμερα μου δίνεις να πιαστώ/ Για να ξεφύγω απ’ της ζωής μου το κενό/ Δεν το αντέχω δυο εαυτούς/ Στην πλάτη μου να κουβαλώ/ Δεν το υπομένω/ Μα το αύριο περιμένω// ............................................................................... Σκοτώνω τον ένα εαυτό/ Μες σε κουτιά να κλείνω τον θυμό/ Ξορκίζοντας τις σκέψεις/ Δε θα ξορκίσεις το κακό/ Δε θα τ’ αντέξεις/ Σε ποιαν αλήθεια να πιστέψεις// ................................................................................ Μαρία Μπουρμά// από την προς έκδοση συλλογη Πολυφωνία, 2021

Εγώ

Κι ήμουν τα κλειστά παράθυρα που βαριανάσαιναν. Κι ήμουν η μαγκωμένη γλώσσα της πόρτας που έτριζε. Κι ήμουν το τρεμά-μενο κλειδί στη σχισμή. Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως ήμουν το φως που πρόβαλε στους δρόμους από τις χαραμάδες. ................................................................................. ............................................................................... Τα σπίτια ασφυκτιούν/ Με τις ανευρισμένες σωληνώσεις/ Άνευρα, τεντωμένα τα παντζούρια/ Στους δρόμους στάχτες/ Ξεχνούν τις καύτρες τους/ Στα κράσπεδα που λάσπες ακονίζονταν/ Τώρα ξυρίζονται οι σιωπές/ Μπερδέψαμε την ευγνωμοσύνη/ Με τον καθημερινό εμφύλιο/ Ο κόσμος ένα κενό χαρτόκουτο/ Που το κλωτσάει η μοίρα/ ............................................................................... Μαρία Μπουρμά// από την προς έκδοση συλλογή Πολυηφωνία,2021

Παιχνίδι

Α μπε μπα μπλομ/ Στο παιχνίδι θα μπω/ Χωρίς όρους, στημένα τα ζάρια/ Δε το διάλεξα εγώ/ Μα κρατώ το χορό/ Γύρω-γύρω, όλοι/ Με μαντήλι δεμένο στα μάτια// ............................................................................. Βηματισμός σταθερός/ Να κρατιέται ο ρυθμός/ Στριφογυρνώ με την πρώτη ευτυχία/ Πέφτω κάτω ξανά/ Αγαλματάκια σειρά/ Μες το σοκ-καθαρή δυστυχία// .............................................................................. Να κρυφτώ δε μπορώ/ Σαστισμένος ρωτώ/ «Ποιου του κόσμου αυτού το παιχνίδι»/ Η ζωή - απαντώ/ Και τα ζάρια φυσώ/ Λες της μοίρας κρατώ το ταξίδι// ............................................................................. Τικ-τακ/ Το ρολόι κοιτώ/ Σαν ενήλικας δρω/ Λαχανιασμένος/ Ξανά στο παιχνίδι// ............................................................................. Μαρία Μπυρμά από την προς έκδοση συλλογή Πολυφωνία 2021