Προνομιούχος

Μεγάλη τύχη/ είπε ο ισοβίτης./ Εδώ είμαι ακόμα ζωντανός./ Μπορώ να γεύομαι το φως απ' τον φεγγίτη/ να εξομολογώ τους δεσμοφύλακες/ να καταστρώνω σχέδια διαφυγής/ ν' αποστραγγίζω τις αόρατες πληγές μου/ στο σκοτάδι.// ............................................................................ Απ' έξω ζούνε μόνο πεθαμένοι.// ......................................................................... Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Στην εκπνοή

Οι πόλεις κάποτε τελειώνουν/ Το ίδιο και η θλίψη/ Κανείς δεν μένει για πάντα σιωπηλός/ Θα έπρεπε να φέρω έναν/ εδώ μπροστά σας/ Κάποιον που σαγηνεύτηκε/ από τον τρόμο/ κι όμως διέσχισε όλους τους δρόμους/ χωρίς ποτέ να μάθει ποιος/ ήταν ο σωστός//\ ............................................................................. Δεν έχει νόημα/ Ακόμα και το τέλος φαντάζει δύσκολο// .......................................................................... Φεύγοντας θα φυτέψω έναν σπόρο/ Ίσως βρεθεί και γι’ αυτόν λίγο νερό// .......................................................................... Μαρία Κουλούρη// από τη συλλογή Αστικό ελάφι, 2021

Το μυστικό

Φωνὲς δὲν ἔβαλα// ................................................................................ Ἐνῶ τὸν κῆπο εἶδα/ Νὰ μεταβάλλεται κρυφὰ/ Μὲ σιωπηλὲς ἐκρήξεις// ................................................................................ Μυοσωτίδες καὶσπαθόχορτα/ Γλυσίνες καὶ ἀνεμῶνες/ Ἄνοιγαν αγκαλιὲς ἀνθῶν/ Μὲ προδιαγεγραμμένη τάξη// ................................................................................ Τί παρατεταμένη ἁρμονία// ................................................................................ Καὶ ήμουν μαθητευόμενος/ Στὸ μάθημα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ/ Καὶ μάρτυρας τῆς χάραξης/ Αἰθέριων γραμμῶν// ................................................................................ Αὐτὸ σὰν μυστικὸ τὸ είδα/ Καὶ μόνον ἔτσι τὸ κρατῶ// ................................................................................ Ηλίας Κεφάλας// από τη συλλογή Γραφέας του φυσικού έπους, 2021// ................................................................................ 30 Ἰουλίου 2016

Σαν χαϊκού (4η επιλογή)

Μέσα στ' αγκάθι/ μικρό πουλάκι μέλι/ το κελάισμα// ........................................................................... Κελάιδισμα ανθεί/ ακροατής εγώ και το/ χιόνι που λιώνει// ............................................................................ Γυμνα του δέντρου/ τα κλαδια πεντάγραμμα/ που αναμένουν// ............................................................................ Βιργινία Καρανίκα// από τη συλλογή Σαν χαϊκού,2020

Άτιτλο (Ζέον εξ ουρανού αίφνης κάμα ...)

Ζέον αξ ουρανού αίφνης κάμα/ τη θερμοκρασία υπενθύμισε του βρασμού// .............................................................................. Ότε εξαερούμενον απόλλυται/ -διαπαντός όμως - από τα μάτια των παιδιών/ και ως προσδοκία// ............................................................................... το θαύμα// ........................................................................... Χριστίνα Καραντώνη// από τη συλλογή Από βροχή σε βροχή, 2021

Στη δόξα του καλοκαιριού

Στη δόξα το καλοκαιριού φτερουγίζουν σύννεφα/ Παιανίζουν οι θάλασσες/ Λάμπουν χιλιάδες ηλιαχτίδες/ Άστρα και πανσέληνοι/ Λάμπουν και τα χαμόγελα/ Κι ο νους δε σταματά να ταξιδεύει/ στο φως// .......................................................................... Αλεξάνδρα Θυμιανού// από τη συλλογή Ό ήλιος τη νύχτα, 2020

Η αληθινή ηλικία

Πόσων ετών είμαι; Αναρωτιέμαι καθώς κοιτώ τον ήλιο πάνω από τους πάγους/ Στον καθρέφτη μου/ Είμαι,/ Όσων τα ποιήματα που έγραψα .../ Όσων των καλών ιδεών που είχα/ Όσων των ανθρώπων που μ' αγάπησαν/ Όσο των ταξιδιών που δεν έκανα/ Όσο των ανθρώπων όλων μαζί, που πέρασαν πάνω από τη γη και μου άφησαν την περιουσία τους/ Όσο του κακού που μπόρεσα να απαλείψω μέσα/ Όσο της χαράς που έδωσα/ Όσο της αναχής που έδειξα/ Όσο της αλήθειας που έκανα ποίημα/ Μην αντέχοντας την ................................................................................ Αλεξάνδρα Θυμιανού// από τη συλλογή Και να θυμάσαι!, 2019

Εγώ

Κι ήμουν τα κλειστά παράθυρα που βαριανάσαιναν. Κι ήμουν η μαγκωμένη γλώσσα της πόρτας που έτριζε. Κι ήμουν το τρεμά-μενο κλειδί στη σχισμή. Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως ήμουν το φως που πρόβαλε στους δρόμους από τις χαραμάδες. ................................................................................. ............................................................................... Τα σπίτια ασφυκτιούν/ Με τις ανευρισμένες σωληνώσεις/ Άνευρα, τεντωμένα τα παντζούρια/ Στους δρόμους στάχτες/ Ξεχνούν τις καύτρες τους/ Στα κράσπεδα που λάσπες ακονίζονταν/ Τώρα ξυρίζονται οι σιωπές/ Μπερδέψαμε την ευγνωμοσύνη/ Με τον καθημερινό εμφύλιο/ Ο κόσμος ένα κενό χαρτόκουτο/ Που το κλωτσάει η μοίρα/ ............................................................................... Μαρία Μπουρμά// από την προς έκδοση συλλογή Πολυηφωνία,2021

Απ' την πολλή αγάπη μου

Μισή πέτρα, μισή γυναίκα./ Καρφώθηκα σε τούτη 'δω τη θάλασσα/ ν' αρμενίζω έκτοτε στις θάλασσες του νου./ Έχω το χάρισμα να βρίσκιω λέξεις./ Το μυαλό κολλάει πάνω τους./ Δεν τις καίω, δεν τις αναλωνω./ Τις κρατάω σφιχτά, νιώθω την ανάσα τους. Τις αφήνω να γλιστράνε στη σάρκα μου./ Να πέφτουνεε./ Να γίνονται θάλασσα οι λέξεις μου.// ............................................................................. Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη// από τη συλλογή Αρμενόπετρα, 2020

Το δις εξαμαρτείν

Στεκόταν όρθιος στην έρημη πλατεία/ με τα βαριά καδρόνια στη μασχάλη. Χωμένος στην τριμμένη καμπαρντίνα/ αγνώριστος ακόμη κι απ' τον χρόνο/ στο άδειο πρόσωποο γυαλίζανε βαθιά/ δυο μπλε μαχαίρια.// ............................................................................. «Ο,τι μπορείτε» έλεγε μ' απόκοσμη φωνή/ στους λιγοστούς περαστικούς/ της κουρασμένη πόλης./ «Ο Πόντιος Πιλάτος απεβίωσε./ Χρειάζομαι καρφια για τον σταυρό μου»// ......................................................................... Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Ανώνυμοι

είμαστε όλοι ανώνυμοι/ άμμος που σκορπίζει ο χρόνος/ στην έρημο του κόσμου// .............................................................................. στιγμιαίες λάμψεις/ φτερουγίσματα/ προσωρινή απόδραση/ από το τίποτα στην αυταπάτη/ ................................................................................ ζούμε τα δευτερόλεπτά μας/ σ’ ένα περίπλοκο οικοδόμημα/ επινοούμε θρησκείες και θεούς/ μήπως και παρηγορηθούμε για την αφόρητη αλήθει/α του πεπρωμένου// .............................................................................. είμαστε όλοι ανώνυμοι/ εναλλασσόμενες σκιές της ύπαρξης/ φαντάσματα σε θέατρο του παραλόγου/ ............................................................................... Τόλης Νικηφόρου// από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

Πυρ

Τα κεριά ανάβουν πάλι, ποιητή/ κι ένα ρεύμα τα ξανασβήνει./ Οι φωτιές της καρδιάς,/ οι πλημμύρες της ουτοπίας του έρωτα./ Η αγάπη διαχέεται/ σε κάθε άναρχο χτύπο,/ σε κάθε τρυφερή λαβωματιά./ Ακόνισε τα δόντια σου και άκου/ τον καθρέφτη ενός βράχου,/ απ’ όπου κραυγάζει ο ευεργέτης μας/ κι ονειρεύεται αυτό το πυρ το άσβεστο./ Δεν είμαστε Τιτάνες/ ούτε καν Γίγαντες./ Όταν ο Ζευς μαλακώσει/ θα ’χουμε γίνει αστρική σκόνη// ........................................................................... Αριάδνη Πορφυρίου// αάο τη συλλογή Ριζώματα, 2020

ανώνυμοι

είμαστε όλοι ανώνυμοι/ άμμος που σκορπίζει ο χρόνος/ στην έρημο του κόσμου// ...................................................................... στιγμιαίες λάμψεις/ φτερουγίσματα/ προσωρινή απόδραση/ από το τίποτα στην αυταπάτη// ........................................................................... ζούμε τα δευτερόλεπτά μας/ σ’ ένα περίπλοκο οικοδόμημα/ επινοούμε θρησκείες και θεούς/ μήπως και παρηγορηθούμε/ για την αφόρητη αλήθεια του πεπρωμένου// ...................................................................... είμαστε όλοι ανώνυμοι/ εναλλασσόμενες σκιές της ύπαρξης/ φαντάσματα σε θέατρο του παραλόγου// ........................................................................... Τόλης Νικηφόρου από τη συλλογή Ανώνυμοι, 2021

Ο δρόμος μου

Δεν ήταν πάντα εδώ αυτός ο δρόμος/ μόνος ξερίζωνα χρόνια και χρόνια/ τ' αγριοχόρταρα/ ρίζες παλιές βαθιές μού πλήγωναν τα χέρια/ πέτρες ασήκωτες στους ώμους και γονάτιζα.// ................................................................................ Δεν ήταν εύκολος ο ήλιος, μη θαρρείς/ δεν ήρθαν μόνα τους πουλιά να κελαηδήσουν:// ................................................................................ Πρώτα ανατέλλει μέσα μας κι αργότερα/ ανοίγουνε τα μάτια μας στον κόσμο.// ................................................................................ Δημήτρης Παπακωνσταντίνου από τη συλλογή Δρόμοι στη σκόνη, 2021

Τρία πρώτα - παγκόσμια ποντιακά χαϊκού

Ποίον φορτίον/ Εν' ζωή βαρύτερον/ Νους ή καρδίαν; ............................................................................ Μα ποιο φορτίο/ Είναι πιο βαρύ ζωή/ Νους ή καρδία; .......................................................................... Ηλίας Τσέχος από ΄τη συλλογή Τα Ηλικωμένα Ανήλικα, 2020

πηλός

Γυναίκα πηλός/ σε περιμένω να στεωνώσεις./ Στον περίβολο της φούστας/ προβάλλουν γυμνα/ νωπά καλοφτιαγμένα δάχτυλα/ καμπύλες καθαρές γραμμές./ Ακάλυπτα τα στήθη σου/ χέρια στεφάνια έδεναν τη μέση/ μπέρτα τα φτερά/ δαμάζουνν το έρεβοσ./ ............................................................................. Να στεγνώσεις περιμένω./ ............................................................................. Αγγελής Μαριανός/ από τη συλλογή Αντικριστά, 2021

ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟ ΑΠΕΙΡΟ

Ενσαρκώθηκε το άπειρο/ και πήρα τη θέση μου στον χρόνο/ ιστορία μου η άβυσσος.// ............................................................................ Κάθε αλήθεια αδυσώπητη πλάνη/ ένα πρελούδιο η ζωή/ από κάτι αδημιούργητο και απρόσιτο/ είμαι αυτό που δεν είμαι/ το άπιαστο βάθος μες στις λέξεις.// ............................................................................ Ό,τι δεν ειπώθηκε δε θα ειπωθεί ποτέ/ σε κάθε ποίημα υπάρχει μια αποτυχία/ κάτι που υπερβαίνει τον εαυτό του/ ποντίστηκε και χάθηκε πριν καιρούς.// ............................................................................ Όπως το άνθος/ το πνεύμα στρέφεται στο φως/ χάος από αγέννητες λέξεις/ αδιαπέραστο από τη νοημοσύνη/ ιχνηλάτης της σιωπής αιωρούμαι/ στην αρχή και το τέλος ανάμεσα/ ακούγοντας το κενό.// .............................................................................. Με βαραίνει η αιωνιότητα/ στιγμή που βραδυπορεί στο εφήμερο/ έξω απ’ το παράθυρό μου/ άχρονη ανάμνηση.// ...................................................................... Πορεύομαι με ό,τι δεν κατανοώ.// ...................................................................... Βασίλης Φαϊτάς/ από τη συλλογή Σκάκι με την αιωνιότητα,2021

ΤΟ ΣΚΑΚΙ

Χτες βράδυ έπαιζα σκάκι με τον χρόνο/ στα βαθιά μονοπάτια του ονείρου/ όλα ήταν εκεί από καιρό/ στη σκακιέρα οι θέσεις των άστρων έτοιμες/ από τους στρατιώτες-μνήμες ως το βασιλιά-ήλιο.// ..................................................................... Ο Χρόνος μεταμορφώνονταν διαρκώς/ σαν άνεμος/ ή/ μια αθέατη οικειότητα της καρδιάς/ ¨είμαι ο κατοπτρισμός που γέννησε η ζωή/ τα γηρατειά οφθαλμαπάτη ο έρωτας πλοηγός/ για το ελλείπον φως του κόσμου/¨ ψιθύρισε/ ¨θα ήθελα να ξέρω για ποιον πεθαίνω/ δεν έλυσα κανένα αίνιγμα/¨ είπα/ ¨ούτε κι εγώ/ κανείς δεν προλαβαίνει την ανταρσία/ το αίνιγμα είναι/ αυτός που αγαπά/ ελπίζω να το κατάλαβες τώρα/¨ θρόισε/ φεύγοντας ο άνεμος/ κι έσπρωξε μπροστά μου/ στην άδεια πια σκακιέρα/ την αιωνιότητα.// ....................................................................... Βασίλης Φαϊτας από τη συλλογή Σκακι με την αιωνιότητα, 2021

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Καμβάς λιβάδι./ Μιας πεταλούδας στάση,/ πινελιά δροσιάς.// Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου/ από τη συλλογή Της μιας ανάσας ποιήματα, 2021

Ζω για το θαύμα που θα 'ρθει ...

Μου εύπες να γράφω,/ αργά και σταθερώ να ξύνω το σκοτάδι μου,/ αργά και σταθερά να καταδύομαι,/ τη νοσο των δυτών μην αποκτήσω-/ και τότε ήξερα,καθήκον μου ήταν να ράβω άστρα στις μνήμες μου τις διάτρητες, να σταματήσει αυτός ο αέρας να εισχωρεί από παντού, σε κάθε αναδρομή να με αρρωσταίνει. Δέσποινα Ντάση από τη συλλογή Μνήμες μικρού μήκους, 2020