H άνοιξη

(Allegory of spring,  Botticelli)

Είχα την Άνοιξη ανάπαυλα στη νύχτα,
πανήγυρη στ’ αλώνια του νότου.

Και πέρασε ολάκερη,
τόσο μυστικά,
σαν ουράνιο τόξο πάνω από τους αιθέρες,
χωρίς να μ’ αγγίξει.

Χρυστάλλα Μαγγανή
από τη συλλογή Αμνηστία, 2012

Αντικατοπτρισμός

(Edvard Munch, Amor and Psyche, 1907, Oil on canvas, 119.5 x 99 cm)

Εκείνο που ’πες έμοιαζε νερομπογιά
που μου χρωμάτισε το πρόσωπο
μ’ ένα πινέλο που στα δυο σου χέρια λικνιζόταν
όπως λιγνός χορευτής μες σε μια λίμνη παγωμένη.
Κι όταν το πήρα απ’ τα δυο σου χέρια
ως ένας άπειρος να επιχειρήσω χρώμα
να βάλω στη μορφή σου
μ’ ένα χαμόγελο κοιτάχτηκες στα μάτια μου
που σαν καθρέφτες αντιφέγγιζαν
το σκούρο της ψυχής σου.

Χρυστάλλα Μαγγανή
από τη συλλογή Αμνηστία, 2012

Φθινοπώριασε

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Εκεί που σου μιλούσα φθινοπώριασε
κι εγείρανε τα βλέφαρα
σα φύλλα δέντρων
φορτωμένα με βροχή.

Πριν απ’ το Φθινόπωρο
ήταν το Καλοκαίρι,
ένα Καλοκαίρι βαθυγάλαζο
κι ένα καράβι στ’ ανοικτά
άνοιγε πανιά μες τον αφρό
και πάνω στο κατάρτι
κάποιος που έφευγε
ολοένα κουνούσε το μαντήλι από μακριά
κάνοντας σου σήμα,
προσπαθώντας να σου μιλήσει,
να σου πει για τις στεριές
π’ αντίκρισαν τα μάτια του
κάτω από έναν ήλιο ακερμάτιστο,
κάτω από ένα φως ολόδικο του
κι ένα φεγγάρι που δεν πρόλαβες
ακόμα να γνωρίσεις.

Χρυστάλλα Μαγγανή
από τη συλλογή Το κοράκι και το δέντρο, 2010

Ο θάνατος κι ο ύπνος

Κάποιες νυχτιές, αλήθεια συλλογιέμαι
αν μοιάζει ο θάνατος καθόλου με τον ύπνο,
που έρχεται βαθύς, χωρίς να τον προσμένεις
κι αφήνει ατέλειωτους τους λίγους λογισμούς σου.
Θυμάμαι τη νυχτιά που έφυγε ο πατέρας,
ενώ η πνοή αργά τον αποχαιρετούσε,
πως άπλωνε το χέρι ν’ αρπαχτεί από κάπου,
σα να ’ταν κάτι ακόμα, που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.
Κάποιες φορές τον νιώθω να γυρνά θλιμμένος
μες τις καμάρες του σπιτιού, να συλλογιέται,
σιμά να κοντοστέκεται σε μένα
κι είναι σαν κάτι να μου πει να θέλει,
ψάχνοντας κάτι που τα θλιβερά του μάτια,
δεν πρόλαβαν να ιδούν ακόμη.

Χρυστάλλα Μαγγανή
από τη συλλογή Το κοράκι και το δέντρο, 2010

Το κοράκι και το δέντρο

Μέσα στον κόσμο
το κοράκι είναι ο πόνος
και το δέντρο ο ποιητής
και μέσα στον ποιητή
κοιμάται ένα κρυφό ποτάμι.
Πετάει το κοράκι, αναδιπλώνεται,
πιάνει κορφές εκεί ψηλά
μέσα στο δάσος,
βρίσκει τροφή και γυρνάει στο χώμα,
βρίσκει νερό στο μυστικό ποτάμι, ξεδιψά.
Τις νύχτες γυρνάει ξανά στο δέντρο
και γίνονται οι κραυγές του ποίημα
και γίνεται ο κόσμος πιο πλατύς
κι ο χρόνος γίνεται βαθύτερος.

Χρυστάλλα Μαγγανή
από την ομώνυμη συλλογή, 2010