Επανάληψη

Όλα επιστρέφουν
Ο άνεμος, η ήλιος, η βροχή
Και τα λουλούδια της ερήμου
Που πότιζε ο ιδρώτας μας
Θα ξανανθίσουν πάλι
Και πάλι θα πετρώσουν.

Ακίνητο ένα θεόρατο φεγγάρι
Θα φωτίζει πάλι τον ίδιο εκείνο δρόμο
Των καραβανιών που πήρες μία νύχτα
Έφυγες …

Νήμα η σκιά σου φωτεινό
Σε μιας οάσεως μακρινής χορεύει
Πάνω στο απατηλό νερό
Τα δέντρα τραγουδούν απαρηγόρητα
Στη νύχτα τη νεκρή
Μια παλιά μπαλάντα, ερωτική

Εκείνη που την έχεις ήδη ξανακούσει,
και την κρατάει η μνήμη ζωντανή
με τον μαγνήτη των κρυστάλλων.

Και θα επιστρέψεις
Κάποτε όλοι επιστρέφουμε
Στη σκιά των ξανθών ημερών.

Εύα Λιάρου – Αργύρη
από τη συλλογή Των κρυστάλλων μνήμη, 2009

Τι επιζεί λοιπόν;

Ό, τι κι αν έγραψα,
λέξη τη λέξη το κάθε βιβλίο μου
θα στραφεί τελικά εναντίον μου.

Ό, τι και αν εδημιούργησα,
σταλαγματιά, σταλαγματιά
από έναν κρόταφο ματωμένο
πέφτει σαν πούπουλο
στον κήπο της σιωπής.
Ό, τι κι αν είπα ή σκέφτηκα
τρέχει σαν άτι μέσα στη θύελλα
και με έχει ήδη αφήσει πίσω.
Ένα μαντήλι που παίρνει ο άνεμος
ίσως με πνίξει, όπως την Ισιδώρα.
Πόσα ερωτηματικά η κάθε απάντηση
Η κάθε μία λέξη σκέψεις πόσες
παραδέρνουν ασύλληπτες ζυγιάζονται
αετοί λαβωμένοι σε έκλειψη
από την ερημία του ύψους αναβαπτίζονται
σε νερά σκοτεινά κι αποδημούν.
Αν η γραφή της μοίρας μοίρα γραφής,
κάθε προκήρυξη μαζί μου στην πυρά.
Στάχτες : για να σιγολιώνει κάτω απ’ τα πόδια μου
ο χρυσός των ονείρων.
Θρίαμβος της στάχτης ή μήπως της ζωής;

Εύα Λιάρου - Αργύρη
από τη συλλογή Των κρυστάλλων μνήμη, 2009

Η αρχιτεκτονική της λάσπης

Η λάσπη εδώ με δάκρυα
έχει γίνει
(Μπωντλαίρ)

Φωλιά μου κρατήσου ψηλά από το έδαφος

Θα 'ρθει χειμώνας

Θα 'ρθει πάγος

και μελανόφτερη

θα 'ρθει η νύχτα

Κρατήσου φωλιά μου από το σίγουρο κλαδί

Γιατί με άχυρα

και με χώμα

και με δάκρυα

πλάθεται τούτη η λάσπη

Ω πόσο ασταθείς είναι οι φωλιές

και πόσα τρόπαια έχει η πτώση

Σε δείπνα μυστικά να έβλεπες

πώς τ' απολαμβάνουν τα μυρμήγκια

Κάθε μυρμήγκι ξέρει

Εύα Λιάρου-Αργύρη
από τη συλλογή Συμπλοκή παραστάσεων, 1997

Πηγή: Translatum, ΟΙ ποιητές της Θεσσαλονίκης