Κύκνειον άσμα

Κάποτε έγράψε ένα μεγάλο ποίημα./ Βραβεύσεις/ συνεντεύξεις/ κριτικές./ Έπειτα σώπασε οριστικά./ Μάταια πάσχιζε/ νύχτες ολόκληρες/ να ξεπεράσει/ μια φορά τον εαυτό του./ Ένα πρωί παρέδωσε τα όπλα./ Βγήκε στους δρόμους γυμνός./ Τουλάχιστον/ δεν έτρεμε τον θάνατο./ Είχε πεθάνει εδώ και ένα ποίημα. .............................................................................. Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές,2021

Ελάσσονες

Εκ πεποιθήσεως/ με θέλγουν οι ελάσσονες./ Οι κλίμακες της μουσικής/ οι τόνοι των χρωμάτων/ οι ποιητές προπάντων./ Αυτοί που ξέρουν/ πως θα λιώνουν εσαεί/ στο χώμα μιας φτηνής ανθολογίας/ κι εντούτοις ρίχνονται γυμνοί/ στις θάλασσες του ανείπωτου/ να μετρηθούν με το θεριό/ της αυταπάτης./ Δεμένοι στο κατάρτι / του ανεκπλήρωτου/ νύχτες ατέλειωτες/ δολώνουν αστραπές/ μήποως συλλάβουν/ επιτέλους έναν στίχο./ Ας νιώθουν πως οι λέξεις/ ξημερώματα/ θα επίστρέψουν ασφαλείς στο λεξικό/ τροφή για το επόενο/ ποίημα που διαφεύγει.// ......................................................................... Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Η φωνή

Κόκκινο/ είπε η φωνή/ στην αποβάθρα./ Δώστε μου λίγο κόκκινο ν'αντέξω./ Χαλάει ο καιρός του λιμανιού/ σε λίγο το γαλάζιο θα παγώσει/ παλίρροια δεν έρχεται ποτέ/ υπάρχουν κόκαλα σε τούτη την ακτή/ στεγνώνουν αργά και ξεθωριάζουν/ Ούτε φιλί μπορεί να τ' αναστήσει./ .............................................................................. Κόκκινο/ είπε η φωνή/ στους επιβάτες/ που λάθρα σαν στοιχειά ακολουθούσαν/ με μάσκες από όνειρα σκισμένα./ Τι με κοιτάτε απ' τις άγονες ρωγμές;/ Με ζώνουν κιόλας οι νιφάδες της σιωπής./ Δώστε μου λίγο κόκκινο/ να με πυροβολήσω// ............................................................................. Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Προνομιούχος

Μεγάλη τύχη/ είπε ο ισοβίτης./ Εδώ είμαι ακόμα ζωντανός./ Μπορώ να γεύομαι το φως απ' τον φεγγίτη/ να εξομολογώ τους δεσμοφύλακες/ να καταστρώνω σχέδια διαφυγής/ ν' αποστραγγίζω τις αόρατες πληγές μου/ στο σκοτάδι.// ............................................................................ Απ' έξω ζούνε μόνο πεθαμένοι.// ......................................................................... Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Ανακαίνιση

Θέλω ν'αλλάξω/ όλους τους καθρέφτες μου./ Έχουν γεράσει.// ......................................................................... Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Ελάσσονες

Εκ πεποιθήσεως/ με θέλγουν οι ελασσονες./ Οι κλίμακες της μουσικής/ οι τόνοι των χρωμάτων/ οι ποιητές προπάντων./ Αυτοί που ξέρουν/ πως θα λιώνουν εσαεί/ στο χώμα μιας φτηνής ανθολογίας/ κι εντούτοις ρίχνονται γυμνοί/ στις θάλασσες του ανείπωτου/ μα μετρηθούν με το θεριό/ της αυταπάτης./ Δεμένοι στο κατάρτι/ του ανεκπλήρωτου/ νύχτες ατέλειωτες/ μήπως συλλάβουν/ επιτέλους έναν στίχο./ Ας νιώθουν πως οι λέξεις/ ξημερώματα/ θα επιστρέψουν ασφαλείς στα λεξικά/ τρπφή για το επόμενο/ ποίημα που διαφεύγει.// ........................................................................... Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές,2021

Ρεβεγιόν

Οι γούνες/ κρεμασμένες στο τσιγκέλι./ Μελέτη/ στο μενού των εμμονών./ Ανάμικτη σαλάτα εποχής/ περιχυμένη βαλσάμικτο συγγνωμης./ Μάτια ποσέ/ περιφερόμενα παντού/ με σος απόγνωσης/ και κόκκινο πιπέρι./ Χέρια φτερογες αλά κρεμ/ ανακατεύουν πουρέ γλυκοπατάτς./ Πόδια φλαμπέ/ με κρούστα προσμονής/ σβησμέμα σε κρασί απελπισίας./ Ψίχα ψυχής/ με μαύρη σοκολάτα/ λικέρ μαστίχα ανακωχής/ να χαλαρώσει η μνήμη.// ................................................................................ Η μοναξιά/ πακέτο για το σπίτι// ................................................................................ Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Το δις εξαμαρτείν

Στεκόταν όρθιος στην έρημη πλατεία/ με τα βαριά καδρόνια στη μασχάλη. Χωμένος στην τριμμένη καμπαρντίνα/ αγνώριστος ακόμη κι απ' τον χρόνο/ στο άδειο πρόσωποο γυαλίζανε βαθιά/ δυο μπλε μαχαίρια.// ............................................................................. «Ο,τι μπορείτε» έλεγε μ' απόκοσμη φωνή/ στους λιγοστούς περαστικούς/ της κουρασμένη πόλης./ «Ο Πόντιος Πιλάτος απεβίωσε./ Χρειάζομαι καρφια για τον σταυρό μου»// ......................................................................... Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Ανατροπή

Τι βάσανο κι αυτές οι μεταλλάξεις./ Γύρισε ύπουλα το φύλλο ο καιρός/ ποντάροντας τα ρέστα του στους νέους.// ............................................................................. Εκείνος στα εβδομήντα του/ ξεχύνεται στους δρόμους/ σε παραλίες, σε πλατείες, σε γιορτές,/ φλερτάροντας τους μύθους της ζωής/ κι εγώ υπόδικος στο μάτι του κυκλώνα/ δυο βήματα πριν κλείσω τα τριάντα/ δεμένος στο ματάκι της εξώπορτας/ οραμίζομαι εμβόλια με δόσεις.// ............................................................................. Εκείνος με πανο συνταξιούχων/ ανάμεσα σε ρόπαλλα και κράνη/ κι εγώ με ασσύμετρους παλμούς/ κρυφά ως τη γωνία για τσιγάρα./ Μα το χειρότερα αν σπάσει/ ο διάολος το πόδι και με δει/ πίσω απο΄τα χοντρά μυωπικά γυαλιά του/ αλλάζει πεζοδρόμιο να μην ανταμωθούμε.// ............................................................................. Πόσο ανάξια σε ανάθρεψα πατέρα. !! ............................................................................. Χαρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

Προνομιούχος

Μεγάλη τύχη/ είπε ο ισοβίτης./ Εδώ είμαι ακομα ζωντανός. Μπόρώ να γεύοομαι τα φως απ' τον φεγγίτη,/ να εξομολογώ τους δεσμοφύλακες,/ να καταστρώνω σχέδια διαφυγής, ν' αποστραγγίζω τις αόρατες πληγές μου/ στο σκοτάδι.// ............................................................................. Απ' έξω ζούνε μόνο πεθαμενοι. ............................................................................. Χάρης Μελιτάς// από τη συλλογή Τέσσερις ενοχές, 2021

50 χαϊκού για την καραντίνα (επιλογή 3η)

          38
Ανακαλύπτω 
μια χαμένη Κυριακή 
κάθε Δευτέρα. 

          39
Λόγω ανάγκης
πωλείται νεκρός χρόνος.
Επιπλωμένος. 

         50
Άγνωστο πλέον
τι θα επικρατήσει. 
Πλήξη ή θλίψη; 


Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Μένοντας σπίτι, 2020

50 χαϊκού για την καραντίνα (επιλογή 2η)

           16
Τούτες τις μέρες
δεν τρώω τίποτ' άλλο
απ' τα νύχτια μου. 

          19
Τέρμα τα μέτρα.
Αλλάζω χειραψίες 
με τα πόμολα. 

          27
Άλλη μια μέρα
που πρέπει να κατέβω
απ' το κρεβάτι.


Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Μένοντας σπίτι, 2020

50 χαϊκού για την καραντίνα (επιλογή 1η)

         1

Έχω σαλτάρει. 
Σκέφτομαι ποιήματα
γράφω ταξίδια.

         5

Η μοναξιά μου 
δέχτηκε την πρόταση.
Παντρευόμαστε.

          8
Όσο βραδιάζει
οι τοίχοι πλησιάζουν 
επικίνδυνα.


Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Μένοντας σπίτι, 2020

Κρανίου Τόπος και άλλα δύο ποιήματα

Κρανίου Τόπος

Ήμαρτον φίλε
απορούσε ο ληστής.
Γι' αυτούς πεθαίνεις;


Ο Γύρος του Θανάτου

Έφυγες μα ζεις.
Μένω κι όμως πέθανα.
Ποιος παίζει πρώτος;


Σαβουάρ Βιβρ

Φεύγεις ψυχή μου
την ώρα που πεθαίνω.
Ωραίος τρόπος.



Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Ακολουθία 2020

Η Μηχανή του Χρόνου και άλλα δύο ποιήματα

Η Μηχανή του Χρόνου

Παλιό μοντέλο
όμως δεν έχει χάσει
ποτέ κηδεία.


Τέλος Χρόνου

Θα εξοφλούσα 
όλες τις ενοχές μου
αν προλάβαινα.


Το Άροτρο

Ο Χρόνος ξέρει. 
Οργώνει πριν φυτέψει. 
Σκάβει ρυτίδες.



Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Ακολουθία, 2020

Αποδημητικό Δίκαιο και άλλα δύο ποιήματα

Αποδημητικό Δίκαιο

Δικαιοσύνη
απονέμουν αυστηρά
δυο μέτρα χώμα.


Διαφορά Ηλικίας

Ρωτά το σώμα:
Ψυχή μου γιατί θέλεις
διαζύγιο;


Η Παρέλαση

Ανοίχτε δρόμο
να  περάσουν οι νεκροί.
Θα μας πατήσουν.



Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Ακολουθία, 2020

Μεγάλες προσδοκίες

Ξόδεψα τη ζωή μου βηματίζοντας
απ' το μηδέν ως το μηδέν
κι άλλοτε πάλι
στο δέντρο της αναμονής κρεμάμενος
να σας κοιτώ από ψηλά, ελπίζοντας
πως θα μου γνέψει ο άνεμος 
να τον φιλοξενήσω. 
Εντούτοις, τι μυστήρια μουσική
να ψηλαφείς τα πλήκτρα του καιρού
χωρίς ν' ακούς ούτε κάτι σπουδαίο. 
Να λες, δεν γίνεται
θ' ανοίξει μια πληγή
να με τραβήξει επιτέλους απ' το τέλμα.
Ας πούμε ένας έρωτας ασύρματος
μια λέξη ανείπωτη μα χιλιοειπωμένη
ένα σκαρί με ραγισμένες μηχανές
μια Κυριακή χωρίς ισοπαλία. 

Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Εξαιρέσεις, 2018

Λευκή κόλλα

Λυπάμαι Κύριε, είπε ο ποιητής
αφήνοντας στην έδρα το γραπτό του.
Χιλιάδες χρόνια δεν σας είδα πουθενά
οι βοηθοί σας επί γης παρέδιδαν
μαθήματα καθολικής ευθύνης.
Σ' ένα θρανίο έμπλεο οξείδια του φόβου
διδάχτηκα πως φταίω εκ γενετής
αρίστευσα στο τεστ των ενοχών
απολογήθηκα με λέξεις αλεξίσφαιρες
ενώπιον ανθρώπων και ανθρώπων.
Στα παιδικά φαντάσματα
στις εύφορες γυναίκες
στις διψασμένες θάλασσες
στις άπιστες σημαίες. 
Και τώρα άκριτος κριτής
μιλάτε στην σκιά μου
ζητώντας να δηλώσω ανομήματα
πριν υποστώ τις νόμιμες κυρώσεις.
Φοβάμαι θα με κόψετε αλλά
αδύνατον να γράψω πεθαμένος. 

Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Εξαιρέσεις, 2018

Το παιχνίδι

Ήταν κάποτε, που λες, ένα παιχνίδι.
Παιζότανε με πιόνια μυστικά
φαντάσματα, τρελούς και γελασμένους.
Δεν παίχτηκε ποτέ μια Κυριακή
στα γήπεδα, στα πάρκα, στις πλατείες.
Μόνο στα χαρακώματα, ενίοτε 
σε χάρτες, σε κρυψώνες, σε σφαγεία. 
Δεν ήταν οποιοδήποτε παιχνίδι.
Σκληρό. Δαπανηρό. Ολισθηρό.
Ο παίχτης μάθαινε τυφλή σκοποβολή
πυροβολώντας έναν φόβο και μια μάνα.
Αν κέρδιζε γυρνούσε στο μηδέν
αν έχανε μαρμάρωνε μπροστά στους επισήμους. 
Παράξενο παιχνίδι. Αλλοπρόσαλλο. 
Τέλειωνε συνήθως πριν αρχίσει
κι άρχιζε ακριβώς μετά το τέλος του. 
Ήτανε κάποτε, που λες, ένα παιχνίδι. 

Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Εξαιρέσεις, 2018

Ειρηνικό ανακοινωθέν

Κανένα νέο 
πλέον από το μέτωπο.
Μόνο ρυτίδες. 

Χάρης Μελιτάς
από τη συλλογή Εξαιρέσεις, 2018