ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟ ΑΠΕΙΡΟ

Ενσαρκώθηκε το άπειρο/ και πήρα τη θέση μου στον χρόνο/ ιστορία μου η άβυσσος.// ............................................................................ Κάθε αλήθεια αδυσώπητη πλάνη/ ένα πρελούδιο η ζωή/ από κάτι αδημιούργητο και απρόσιτο/ είμαι αυτό που δεν είμαι/ το άπιαστο βάθος μες στις λέξεις.// ............................................................................ Ό,τι δεν ειπώθηκε δε θα ειπωθεί ποτέ/ σε κάθε ποίημα υπάρχει μια αποτυχία/ κάτι που υπερβαίνει τον εαυτό του/ ποντίστηκε και χάθηκε πριν καιρούς.// ............................................................................ Όπως το άνθος/ το πνεύμα στρέφεται στο φως/ χάος από αγέννητες λέξεις/ αδιαπέραστο από τη νοημοσύνη/ ιχνηλάτης της σιωπής αιωρούμαι/ στην αρχή και το τέλος ανάμεσα/ ακούγοντας το κενό.// .............................................................................. Με βαραίνει η αιωνιότητα/ στιγμή που βραδυπορεί στο εφήμερο/ έξω απ’ το παράθυρό μου/ άχρονη ανάμνηση.// ...................................................................... Πορεύομαι με ό,τι δεν κατανοώ.// ...................................................................... Βασίλης Φαϊτάς/ από τη συλλογή Σκάκι με την αιωνιότητα,2021

ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ

Μαζί αγαπήσαμε την ανύπαρκτη όχθη/ η μνήμη του ανέμου/ μας προσπερνά/ η αγάπη ντυμένη το άπιαστο/ συντρίβει τον θάνατο/ στη νιότη άλλης ακτής/ θα ξαναβρεθούμε/ έξω απ’ το χρόνο.// ............................................................................... Το αντίο κωδικός θύμησης/ από σύμπαν και μοναξιά/ όλα έχουν μάτια και θυμούνται/ ωκεανοί γαλαξιών στο χέρι του Θεού/ οι αιωνιότητες πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται.// .......................................................................... Κάποιος σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο/ μαθαίνει να τραγουδά/ προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο/ με παίρνουν οι λέξεις/ μ’ ανασηκώνουν ψηλά/ σ’ ένα περίπατο στο θαύμα.// ....................................................................... Βασίλης Φαϊτας/ από τη συλλογή Σκάκι με την αιωνιότητα, 2021

ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ

Μαζί αγαπήσαμε την ανύπαρκτη όχθη/ η μνήμη του ανέμου/ μας προσπερνά/ η αγάπη ντυμένη το άπιαστο/ συντρίβει τον θάνατο/ στη νιότη άλλης ακτής/ θα ξαναβρεθούμε/ έξω απ’ το χρόνο.// .................................................................. Το αντίο κωδικός θύμησης/ από σύμπαν και μοναξιά/ όλα έχουν μάτια και θυμούνται/ ωκεανοί γαλαξιών στο χέρι του Θεού/ οι αιωνιότητες πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται.// ....................................................................... Κάποιος σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο/ μαθαίνει να τραγουδά/ προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο/ με παίρνουν οι λέξεις/ μ’ ανασηκώνουν ψηλά/ σ’ ένα περίπατο στο θαύμα.// ....................................................................... Βασίλης Φαϊτάς/ από τη συλλογή Σκάτκι με την αιωνιότητα, 2021

ΟΙ ΑΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΙ ΣΤΊΧΟΙ

Είναι παράξενο/ οι άνθρωποι που δε διαβάζουν/ πόσο εκτιμούν/ τα βιβλία.// .......................................................................... Κάποιοι ψάχνουν τον εαυτό τους/ στις μυθιστορίες/ στην ποίηση σχεδόν κανείς/ κι ακόμα πιο αινιγματικ/ καθώς στης ύπαρξής τους το ανικανοποίητο/ ο μύθος της ποίησης/ διεγείρει/ τους αμετάφραστους στίχους/ της ψυχής τους.// ......................................................................... Βασίλης Φαϊτάς/ από τη συλλογή Σκάκι με την αιωνιότητα, 2021

ΤΟ ΣΚΑΚΙ

Χτες βράδυ έπαιζα σκάκι με τον χρόνο/ στα βαθιά μονοπάτια του ονείρου/ όλα ήταν εκεί από καιρό/ στη σκακιέρα οι θέσεις των άστρων έτοιμες/ από τους στρατιώτες-μνήμες ως το βασιλιά-ήλιο.// ..................................................................... Ο Χρόνος μεταμορφώνονταν διαρκώς/ σαν άνεμος/ ή/ μια αθέατη οικειότητα της καρδιάς/ ¨είμαι ο κατοπτρισμός που γέννησε η ζωή/ τα γηρατειά οφθαλμαπάτη ο έρωτας πλοηγός/ για το ελλείπον φως του κόσμου/¨ ψιθύρισε/ ¨θα ήθελα να ξέρω για ποιον πεθαίνω/ δεν έλυσα κανένα αίνιγμα/¨ είπα/ ¨ούτε κι εγώ/ κανείς δεν προλαβαίνει την ανταρσία/ το αίνιγμα είναι/ αυτός που αγαπά/ ελπίζω να το κατάλαβες τώρα/¨ θρόισε/ φεύγοντας ο άνεμος/ κι έσπρωξε μπροστά μου/ στην άδεια πια σκακιέρα/ την αιωνιότητα.// ....................................................................... Βασίλης Φαϊτας από τη συλλογή Σκακι με την αιωνιότητα, 2021

ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ

Είμαι ένα μικρό και απροσάρμοστο ποίημα/ φτειαγμένο απ’ τη γύρη άγονων ημερών/ στο βάθος των λέξεων/ η ευγνωμοσύνη/ ωριμάζει τα λάθη της νιότης/ την ανυπεράσπιστη αθωότητα/ δεν προλαβαίνω τον κόσμο γύρω/ η βροχή που πλησιάζει θα πάρει/ τα φευγαλέα σημάδια των αισθήσεων/ έλα λοιπόν και ξάπλωσε δίπλα μου/ στη γη των ψευδαισθήσεων/ αινίγματα περαστικά/ θα ιδωθούμε για πρώτη και τελευταία φορά/ θα κοιτάξουμε το αρχαίο φως/ δε θά’χουμε τι να πούμε/ για τη δίψα που μας ώθησε/ οι μέρες μας θα λένε/ ¨ήταν ο καιρός μας στη λάμψη της αστραπής¨.// ..................................................................... Σωσίβιοι λέμβοι ζωής οι αστερισμοί/ επιμένουν λάμποντας στο παρελθόν/ κανείς δε γεννήθηκε εκεί/ ούτε κανείς θα σε γυρέψει/ ανώνυμο ημερολόγιο/ για μιαν απάντηση που δεν ήρθε.// ................................................................... Βασίλης Φαϊτάς/ από τη συλλογή Σκάκι νε την αιωνιότητα, 2021

Ανεπίδοτος έρωτας

Εκείνο το μοναχικό δέντρο στην κορυφογραμμή
ανεπίδοτος έρωτας
γερνάει 
λεηλατημένο απ' τον άνεμο και την ερημιά 
δεν γνώρισε ποτέ το θρόισμα του δάσους
τις νύχτες επιμένει ακόμα
γίνεται κύμα χιμαιρικό μονόγραμμα
τατουάζ ονείρου εισχωρεί βαθιά
στ τέλος του ορίζοντά του
μεταμορφώνεται σε μύθο
κι απομακρύνεται χτυπώντας τα φτερά του 
στη φωνή που το καλεί
καθώς το σώμα πριν να φύγει
γράφει απόηχους δονήσεων στον αέρα
ουράνιες καμπύλες κατοπτρισμών. 

Βασίλης Φαϊτάς
απο΄τη συλλογή Το δάκρυ του Ηράκλειτου, 2018

Ανολοκλήρωτη Οδύσσεια

Έρχεται ο υπόγειος άνεμος
ο νους μου θα είναι μια απρόσιτη μοναξιά
τα φυλλώματα των δέντρων αιχμαλωτίζουν
αντικατοπτρισμούς
απ' τη στιγμή που αποβιβάστηκα μόνος.

Υπάρχει στο χάος μια θλίψη
ανολοκλήρωτη οδύσσεια κοιτάζει
την παρακμή των αιώνων
οι ποιητές του σύμπαντος έχουν πεθάνει από παλιά
μέσα στις λέξεις που αλλάζουν διαρκώς 
νόημα
ο κόσμος δεν είναι ποτέ ίδιος
μ' αυτό που γυρίζει
μας κοιτάζει απ' τα βάθη
και μας παραπλανά. 

Ένα ποτάμι κυλά 
μακρύ σαν ταξίδι του φωτός
όλες οι εποχές παραπόταμοί του
δεν έμαθα ν' αποχαιρετώ τους καιρούς
αν η ύπαρξη του ανθρώπου
δεν έχει νόήμα
τι κάνω εγώ εδώ πάνω
στις φλεγόμενες κορυφογραμμές
αποκρυπτογραφώντας 
τις τροχιές του πεπρωμένου. 


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Το δάκρυ του Ηράκλειτου, 2018

Το όν

Γερνάω μέσα στη νιότη
από βλέμμα σε βλέμμα
αιώνιο είναι αυτό που θα συναντήσω 
μέσα μου κατοικεί ένα όν που με υπερβαίνει
αν λείψω από εκείνο που με περίμενε καιρούς
από κείνο για το οποίο ήρθα
το ταξίδι είναι μάταιο.

Η ύπαρξη απλώνεται και σφύζει
γυρεύει αέναα να βρει
το μονοπάτι εκείνου που έχτισε
το απρόσιτο
κι άφησε έξω το χάος να καταρρέει
σε εφήμερες μορφές. 

Ο άνθρωπος έρχεται
από αμετάφραστες πραγματικότητες
γράφει και σβήνει 
την κληρονομιά του
στη λύπη που διατρέχει τον χρόνο
όλα ανασύρονται και όλα πετούν
εκείνο που μένει
το σήμα κινδύνου
στης καρδιάς το βάθος. 

Βασίλης ΦαΪτάς
από τη συλλογή Το δάκρυ του Ηράκλειτου, 2018
 

Χωροχρονική πλημμύρα

Με το χέρι το δικό μου ή του θανάτου γράφω
τις λέξεις καρφιά
μαζί ναυπηγούμε
την κιβωτό προαναγγελθείσας απουσίας
να περάσω απέναντι
διασχίζοντας τη χωροχρονική πλημμύρα
θα εξατμιστώ
φεύγοντας απ' ό,τι υπήρξα.

Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Το δάκρυ του Ηράκλειτου, 2018

Η ιδέα του λίκνου

Όσο περνάει ο καιρός διαλύομαι 
θαμπές εικόνες αύρες ναυαγισμένων λέξεων
άγραφες σελίδες
από πού προς ποιόν 
ανίσχυρος να συναρμολογήσω 
το αβέβαιο πριν που υπήρξα
το χάσμα βαθαίνει
δεν θέλω να γυρίσω πίσω
ό,τι έγραψα το πήρε ο αγέρας
δεν ξέρω αν είναι λάθος που ήρθα εδώ
αν κι άλλοι χάθηκαν μαζί μου
στο μήκος κύματος της αοριστίας
αν η αλήθεια είναι μία ή 
η ιδέα ενός λίκνου
παφλασμοί του κενού με σπρώχνουν
αυτή λοιπόν είναι η αιωνιότητά μου
αβέβαιη και συνεσταλμένη
ρίγος που διαπερνά το βάθος των πραγμάτων. 

Οι μέρες της σύγχυσης θα περάσουν
το φως θεριστής θα οδηγήσει τον καπνό μου ψηλά
στην αθόρυβη θάλασσα έξω από τον χρόνο.

Βασίλης Φαϊτάς
απο τη συλλογή Το δάκρυ του Ηράκλειτου, 2018

Περιπλανώμενη φλόγα

Τι τρέχει στον αέρα
τι χρειάζονται τα όνειρα μέσα του
απ' το σπόρο της σιωπής εγείρεται η ζωή
δραπέτης της αύρας του Θεού ο άνθρωπος
συμπαντική νότα
σ' ένα ταξίδι φαντασίας.

Τι τρέχει μες στο νερό
πού πάει η ροή κουβαλώντας το φως
ελάχιστο τίποτα ανακυκλωμένου έρωτα
από μέρα σε μέρα γερνώ μες στη νιότη
έρχομαι και κανείς δε με θυμάται
δεν έχω απαντήσεις ούτε όνομα μόνο ηχώ.

Κατοικούμε σε αποδημητικό κόσμο
μόνοι στο πάρκο παίζουμε
ανέμελα με τις εποχές
απ' τα οδοφράγματα της καρδιάς
στα οδοφράγματα του χρόνου.

Θα φτάσεις στη ώρα σου
περιπλανώμενη φλόγα
ένα πουλί που νομίσαμε χαμένο
θα με κοιτούσε από μακριά
επιμένοντας στους ίδιους διάττοντες φθόγγους
προσκλητήριο μιας χαμένης αρχιτεκτονικής.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Η μάσκα της ήττας

Τι χρειάζονται οι ορίζοντες
σε όποιον μετά την καταιγίδα ορθώνεται
κρεμασμένος από μια ανταύγεια
σε κείνον που περπατά αναπνέοντας
το κυάνιο τ' ουρανού
τι παραπάνω έχουν να δώσουν
τα ταξίδια τα βιβλία τα δάκρυα
σε κείνον που ανοίγοντας την πόρτα του ένα πρωί
χάνεται στις εποχές.

Περπατά στις αποβάθρες της Σαλονίκης
στο βουερό πλήθος που δεν είναι πια εκεί
είναι αργά ν' αγαπηθεί και το ξέρει
η σιωπή παίρνει το σχήμα του ανέμου
ετυμηγορία παλιά όσο η ζωή
ο κάθε θάνατος οδηγεί στη δική του επανάσταση
κι έτσι αόρατος καθώς είναι γνωρίζει
η νίκη άλλο δεν είναι
παρά η μάσκα της ήττας
στο βάθος του μονοπατιού.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Το μεγάλο ποίημα

Ήξερε πάντα ήταν παιδί
μιλούσε με όνειρα
οι λέξεις του σμήνη πουλιών πλοηγοί ατραπών
ανέπνεε τη στάχτη των προγόνων του
προδομένος στη συνωμοσία του σύμπαντος
ήξερε
έτσι γράφεται το μεγάλο ποίημα
η ζωή αντικατοπτρισμός της νιότης ενός άλλου κόσμου
η κάθε μέρα που περνά αθάνατη
και δε γυρίζει πίσω.

Η αιωνιότητα βουτά στο κενό και τινάζεται
όπως ο μουσκεμένος σκύλος στο νερό
χαίτες γαλαξιών αινιγματικοί κονιορτοί του έρωτα
σαν κάτι από παλιά να 'χε πολύ πονέσει.

Στο εφήμερο περιθώριο της ροής
ο άνεμος θα συνοδεύει πάντα
αδιάφορες ιστορίες ταξιδιωτών.

Ήξερε πάντα
ένα παιδί γεννημενο από ουτοπίες.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο καφέ «Εντροπία», 2017

Το παλίμψηστο της ψυχής

Ο ουρανός σταμάτησε στην πόρτα μου
αυτά που είναι πέρ' απ' τον χρόνο ήρθαν
ταξίδεψαν πολλές γενιές ανάμεσα στους αιώνες
όπως η μέλισσα από λουλούδι σε λουλούδι
όσα το σώμα διέγραψε
αποκαλύπτει
το θαύμα γεννιέται μόνο από θαύμα.

Ο κόσμος είναι πίο νέος από μας
χιλιάδες χρόνια
εραστής της αθανασίας η νιότη
χυμάει όπως ο αιχμάλωτος σκύλος
μυρίζοντας τους δρόμους του χάους
σπάει τα δεσμά του και ορμά
κυνηγώντας το ανείπωτο μέσα του.

Δεν μας λείπει παρά 
η ώρα εκείνη που τα πουλιά πετούν
έξω απ' τις μέρες
όταν το φως και η θάλασσα γίνουν ένα
υπάρχει ακόμα μια θημωνιά μεταμέλειες
στις αφετηρίες όλων των ονείρων
γιατί δρόμος άλλος για την άνοιξη
δεν υπάρχει. 


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Αναπνέω το σύμπαν

Το βουνό είναι μήνυμα αιωνιότητας
ενσαρκωμένη ανάμνηση έρωτα η ζωή
η ψυχή του ανθρώπου γεμάτη θάλασσα
ο ουρανός μέσα του
όλα έχουν το όνομα του καθενός
συγκλίνουν
όπως ένα κύμα μες στο άλλο
ο νόστος στα βήματα των προγόνων.

Αναπνέω το σύμπαν
πάντα ήμουν και κάπου αλλού 
μια πραγματικότητα μες σε μιαν άλλη
το ταξίδι αρχίζει εκεί που τελειώνει 
σε κάθε φύλλο του δέντρου σείεται ένα δάσος
κάθε ακτή διηγείται τον περίπλου
ατέλειωτου πεπρωμένου. 

Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Στο Καφέ «Εντροπία»

Έξω απ' το παράθυρό μου εκεί
στη φευγαλέα ζωή των προαστίων
κάποτε ένα παιδί έσωσε τον κόσμο
γύρισε την πλάτη του στο κενό
δείχνοντας το αστραπιαίο πέρασμα του μυστικού. 

Στο καφέ «Εντροπία» συγκομιδή ψυχών
οι θαμώνες αφουγκράζονται ανήσυχοι κάτι αμετάκλητο
ένας μεταλλαγμένος άνεμος εισβάλλει στις αισθήσεις
διαστπά τον χρόνο σε μοναχικά συμβάντα
τις λέξεις σε τρομαγμένα πουλιά. 

Ρέω σε θάλασσες σωσίες υδάτινους λαβυρίνθους
κάθε άνοιξη είναι ένα αβέβαιο κρυπτόγραμμα
πού πάει όλη αυτή η θύελλα που με γέννησε
πού μεταναστεύει.

Αυτό που πέσασε αστράφτει απρόσιτο
ό,τι έρχεται ζει εδώ
ανάμεσα σε μας και τους παγετώνες.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Στο Καφέ «Εντροπία», 2017

Ο αλχημιστής του χάους

Εκατομμύρια ψυχές
γύρω απ' τη φλόγα Γη
παλίρροια ονείρων
πασχίζουν ν' αλλάξουν τη ζωή που τους έλαχε
όμως ο άνθρωπος και το ποτάμι
δεν γυρίζουν πίσω
χύνονται στη θάλασσα και το χώμα.

Ο ουρανός απλότητα ολοένα μεγαλώνει
το χιόνι είναι χιόνι ο αγέρας΄
αγέρας μια μαγεμένη σκέψη ο άνθρωπος
σε κάψουλα μέσα ταξιδεύει
κι ο νους περιπλανώμενη φλόγα
για ένα άπιαστο έαρ.

Μιγαδικό ον σωματίδιο του φανταστικού
μισός έμπνευση μισός χάος
είδωλο θαμπής αρχής
άγνωστος που του δώσαν ένα όνομα
για να τον αγαπήσουν
και να τον ξεχάσουν.

Σ' αυτό το μισοπέλαγο φύλλο κατοικεί
ψυχή βαθιά αμείλικτη αγνότητα
εκστατικό κύμα μακρινών διαδρομών
κρύβει το μυστικό του αέναου
ενσάρκωση αλχημιστή θυμάται
το προγονικό ναυάγιο την άσκοπη επανάληψη
ανέλπιδα ονειρεύεται
τη φευγαλέα μετάλλαξη της άγνοιας
σε σοφία.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Ο αλχημιστής του χάους, 2015
 

Φέγγος

Το χέρι στο χέρι του πατέρα θυμάται
ερωτηματικό της νιότης
ύστερα γέρασε ξαφνικά
σαν ένα πανάρχαιο δέντρο
στον κήπο αναδύεται ακόμα
το φέγγος στις παρυφές των βημάτων
σκαλοπάτια κατεβαίνουν
στο σιωπηλό αντηχείο
στην αντίπερα όχθη αγνοημένο
κυλάει το γένος των προγόνων.

Ψυχή σκοτεινό αίνιγμα
εκτυφλωτική σιγή διαπερνά
το κενό μεταξύ ζωής και θανάτου
χαμένο φως δεν ελπίζει δεν φοβάται
υπάρχει στη δική του γαλήνη.

Γονατίζω μπροστά στο τίποτα και το άπειρο.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Ο αλχημιστής του χάους, 2015
 

Ο πρόγονος

Ο τόπος του είναι αυτός
αργοπορημένος χαιρετισμός το κύμα
έρχεται απογυμνωμένο
ομαδική νύχτα που μοιράζεται
ό,τι η ψυχή έχει στερηθεί
μια απόσταση αθωότητας νεύμα του νόστου
κραυγή όντος μακρινή.

Ο πρόγονος τραγούδησε
την ιστορία των μύθων ερημιές των αιώνων
αναρχικό αιμοσφαίριο νησί
ταξιδεύει
βαμμένος έρωτας που φλέγεται
κείται μποροστά του αχανές το νόημα
γλώσσα φτιαγμένη από ασύλληπτα βάθη.

Θα πεθάνει χωρίς θάνατο
ένας ματαιωμένος ερχομός
αγνοούμενο βρέφος
εκστατικός κανένας
καθώς πλασματικά τα χρόνια περνούν
ένα υπερβατικό φεγγάρι πάνω απ' τον Όλυμπο
φυσαλίδα λάβας
χαμένη ιδέα που περιπολεί βαθιά στις εποχές.

Κάτω από τα θέμέλια της απόστασης
κοιμάται τώρα
ο πρόγονος
μια θημωνιά από όνειρα
τα σύμπαν
έγινε η συνείδησή του.


Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Ο αλχημιστής του χάους, 2015