Άτιτλο (Έχω για άλλοθι ...)

Έχω για άλλοθι
ένα γραφείο. 
Εκεί περιχαρακώνομαι.
Δύσκολα μπορεί
να φανταστεί ο επισκέπτης
πως ο μεσήλικας που αντικρίζει
κρύβει στα συρτάρια του
μια παιδική προσευχή.

Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τα 15 Νέα ποιήματα, 2020

Άτιτλο (Κουβαλούσε στα μάτια ...)

Κουβαλούσε στα μάτια 
μια απορία παιδική.
Κύρτωνε το κορμί του
στο βάρος της μέρας.
Λιγνά τα πόδια 
διστακτικά τα βήματά του. 
Μα όταν μ' αγκάλιαζε
ήταν ο πιο δυνατός 
μπαμπάς στον κόσμο. 

Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τα 15 Νέα ποιήματα, 2020

Άτιττλο (Θα ξαναβρεθούμε ...)

                                        της Δώρας

Θα ξαναβρεθούμε
την ώρα που τα παιδιά
μαθαίνουν το άλφα.
Μ' ένα χαμόγελο και άδολη ματιά
ρούχα καθαρά, νύχια κομμένα
κανέναν δεν έχουμε να καταδώσουμε
ποιήματα παλιά μας νανουρίζουν.
Θα ξαναβρεθούμε
σε μια αιώνια άνοιξη
την ώρα της Ανάστασης.
Θα είμαι φαντάρος 
και θα 'σαι απολυτήριο,
θα είμαι λάθος 
και θα 'σαι συγνώμη,
διψασμένος
κι εσύ νερό,
κυνηγημένος 
κι εσύ κρυψώνα.

Θα ξαναβρεθούμε -
σπουργίτι εσύ
ψίχουλο εγώ.


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τα 15 Νέά ποιήματα, 2020

Το τελευταίο μας βράδυ

Έλα να παίξουμε ένα  τελευταίο παιχνίδι.
Θα με ρωτάς πόσο σ' αγαπώ 
κι εγώ θα κάνω πως δεν ξέρω
θα σε ρωτώ πόσο μ' αγαπάς κι εσύ
με το δάχτυλο θα δείχνεις τον ουρανό
τότε εγώ θα βάζω τα γέλια
και θα υψώνω και τα δικό μου δάχτυλο
θα χλιμιντρίζουμε σαν άστρα άλογα ερωτευμένα 
έλα να παίξουμε μια τελευταία παρτίδα 
το τελευταίο μας βράδυ
κι όποιος αγαπάει περισσότερο 
να φύγει πρώτος
γιατί αυτός που θα μείνει 
θα πονέσει λιγότερο

Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Για το Άλφα της στέρησης, 2019

Η φτωχική ζωη μας

Ό,τι πολύ λαχτάρησες
δεν έφτασε στα χέρια σου ποτέ
ό,τι πολύ ονειρεύτηκες
όνειρο έμεινε
τα 'χει αυτά η ζωή
καθημερινά μας ξεγελάει
κι εμείς για να μη της χαλάσουμε χατίρι
κάνουμε πως την πιστεύουμε
γιατί ό,τι κι αν πείτε
πολύ την αγαπήσαμε εμείς
- για λόγους ανεξήγητους -
τη φτωχική ζωή μας


Γιώργος Λ. Οικονόμου\
από τη συλλογή Για το Άλφα της στέρησης, 2019

Ο πατέρας

Πιο βαθιά μάτια δεν είδα στη ζωή μου.
Σκοτεινά τα νερά τους,
δύσκολο να διακρίνεις ποια μονοπάτια βάδισαν.
Είχαν χαμόγελο ακριβό, μα όταν αποφάσιζαν να το χαρίσουν,
φέγγιζε ο τόπος όλος.
Μια μέρα έκλεισαν παίρνοντας μαζί τους όλα τα μυστικά 
κι έμεινα ορφανός από πατέρα.

Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Για το Άλφα της στέρησης, 2019

Αυτόχειρες

Εκείνα τα πουλιά πάνω στα σύρματα
είναι οι φίλοι μου που χάθηκαν
παιδιά που πέταξαν μακριά
μια νύχτα καλοκαιρινή
από μια ταράτσα
στην αποθήκη ενός φαρμακείου
σ' ένα βρώμικο πεζοδρόμιο
μόνοι τους
την ώρα που εμείς οι υπόλοιποι
προσεκτικά βουρτσίζαμε τα δόντια μας
σβήναμε το φως του δωματίου
και ήσυχοι ξαπλώναμε
χωρίς το βάρος τους


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Για το Άλφα της στέρησης, 2019

Με λένε Γιώργο

Με λένε Γιώργο κι είμαι έντεκα χρονώ
πάω στην πέμπτη Δημοτικού και παίζω μπάλα στις αλάνες.
Αγαπάω την Αννούλα μα δεν βρίσκω θάρρος να το πω. 
Σε δυο χρόνια η μαμά θα αρρωστήσει
κι ο μπαμπάς θα σταματήσει να ψάχνει άλλο για δουλειά. 
Έτσι με τη ντροπή μου για σκιά, θα μεγαλώσω. 
Στα δεκαεννιά φαντάρος, πρώτη φορά φοβάμαι
μα κάνω φίλους, και μαθαίνω το τσιγάρο. 
Στον δρόμο ύστερα, νύχτα, χωρίς δραχμή στην τσέπη, 
ντρέπομαι να τους ξυπνήσω. 
Με λένε Γιώργο, είμαι έντεκα χρονώ
δεν ξέρω ακόμα τι  με περιμένει
τα όνειρα μου φτάνουν μέχρι το γήπεδο Καραϊσκάκη
και το Λεμπέτι, το έχω μόνο ακουστά. 

Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Για το Άλφα της στέρησης, 2019

Άτιτλο (Ήθελα να 'μαι ένα γράμμα ...)

Ήθελα να 'μαι ένα γράμμα της αλφαβήτου
να με μαθαίνεις στην Α' Δημοτικού και να χαίρεσαι. 

Γιώργος Λ. Οικονόμου 
από τη συλλογή Για το Άλφα της στέρησης, 2019

Ξωκλήσι

Ένα δωματιάκι όλο κι όλο
κι η πόρτα πάντα ανοιχτή

μπαινόβγαιναν οι άγνωστοι
μα λόγο δεν μου δίναν.

Ώσπου ήρθες εσύ
και μ' έκανες ξωκλήσι

τώρα
που και που
ανάβουν κι ένα κερί.


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Από χειμώνα σε χειμώνα

Δεν είναι καλοκαίρι αυτό
ψέματα γράφει το ημερολόγιο
ποιος μου φόρεσε μακρύ παντελόνι;

Άγουρα κορμιά βασανισμένα
σκεπάζουν τα μάτια μου, βουλιάζω
σε παγωμένες οθόνες

πού είναι τα καρπούζια
πού τα ολόδροσα κορίτσια
πού είναι ο Όμηρος και ο Γιάννης
να με φιλέψουν σπίτι τους.

Χάθηκε η Αμοργός
ξεθώριασε η Αστυπάλαια
ποιος θα με στείλει κατασκήνωση στην Επανωμή;

Όχι ! δεν είναι καλοκαίρι αυτό
δεν μυρίζει αγιίκλημα.

Κι η θάλασσα καταπίνει 
κατατρεγμένους.

Από χειμώνα σε χειμώνα
τώρα πια τα χρόνια μας. 


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Να προσέχεις

Να προσέχεις την καρδιά σου
μου είπε ο γιατρός
γιατί μ' αυτήν 
γράφεις

μακριά από συγκινήσεις
και λόγια περιττά.

Απλό πρέπει να' ναι το ποίημα
όπως κι ο χτύπος της


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Γράμμα στον κύριο Λεωνίδα

Διάδοχο δεν έβγαλα
δεύτερη φορά
το όνομά σου δεν ακούστηκε
ούτε πρόλαβες να δεις τον μονάκριβό σου
αποκατεστημένο
με γυναίκα και δουλειά
«τι θα κάνει ο Γιώργος Βασιλεία;»
ρωτούσες.

Τριάντα χρόνια τώρα ο Γιώργος σου κάνει
πέφτει σηκώνεται, πέφτει σηκώνεται.

κι έχω στη καρδιά μου
μια τρύπα τόση δα
από την απουσία σου.

Θα σου στείλω τα ποιήματά μου
κι ένα κεράκι να τα βάλεις φωτιά

τα βραδινά σου να ζεσταίνεις.


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Για ένα χάδι

Ένα αόρατο χέρι
βουτάει μέσα μου
κι ανασύρει

απ' τα μύχια της ψυχής.

Ένα αόρατο χέρι
βάλθηκε σώνει και καλά
να με γυμνώσει μπροστά σας
προσμένοντας απόκριση.

Γιατί
για ένα χάδι
γράφονται τα ποιήματα
για μια αγκαλιά οι ζωγραφιές.


Γιώργος Λ. Οικονόμου'
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Ένα σημάδι

Ένα σημάδι
ν' αφήσω θέλω
ένα - μικρό κι ασήμαντο
για τους πολλούς - σημάδι. 

Σαν τα τραγούδια
που ακούγονται απ' τα μεγάφωνα
κάθε Κυριακή στα στρατόπεδα
κάθε γιορτή στο Ψυχιατρείο.


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Οι πληγές μου

Γι' αυτό σου λέω. 

Μην τις λυπάσαι 
τις πληγές μου
σημάδια είναι.

Να με αναγνωρίζει
η αγάπη μου
όταν - κατά καιρούς -
χάνομαι.


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Ένα με τη σκόνη

Ύστερα
δεν είπα τίποτα.
Άφησα μόνο
ο κουρνιαχτός να κοπάσει
κι έγινα ένα με τη σκόνη. 

Ένας αέρας να φυσήξει
και θα σηκωθώ.


Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Ένα με τη σκόνη, 2017

Τα κομμάτια μου

Σπασμωδικές κινήσεις
τα κομμάτια του μυαλού μου
να μαζέψω
μέσα σπό φωτογραφίες
τραγούδια, μουντζουρωμένα χαρτιά
για πρώτη δόση. 
Κι άμα με το καλό τα καταφέρω
για τα υπόλοιπα θα ψάξω
σ' ερειπωμένα δωμάτια
και στοιχειωμένους δρόμους. 

Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Flash Back, 2010

Τα τσιγάρα

Δυο δυο
ανάβω τα τσιγάρα
όπως τα κεριά -
ένα για τους ζωντανούς
ένα για τους πεθαμένους.

Γιώργος Λ. Οικονόμου
από τη συλλογή Flash Back, 2010

Ωδή στις παλιές κασέτες

("Μουσικά Όργανα", έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Σε μικρά γιαπωνέζικα κουτάκια
των εξήντα λεπτών
προσεκτικά εναποθέτω
μουσικές εξαίσιες
κι ονειρεύομαι βραδιές
μ’ Αργεντίνικα tangos
κι Ανδαλουσιανές κιθάρες
έγχορδα Ανατολίτικα
κι Αφρικάνικα κρουστά.
Σε μικρά γιαπωνέζικα κουτάκια
κλείνω την ψυχή μου
ξέροντας καλά
πως οι βραδιές δε θα ρθούν
έχοντας γνώση
πως η γιορτή ματαιώθηκε.

Γιώργος Λ. Οικονόμου