Τι ώρα έρχεται;

Μίλησαν προφητείες παλιές

για το τέλος του κόσμου
Προχθές ώρα μεσημβρινή
σαν ορισμένη συγκοπή καρδίας

Ούτε ένας δεν τις πίστεψε

Ούτε κι εγώ που
ουδόλως ντύθηκα στα μαύρα
επίσημα να δω το τέλος
να τελειώσω

Λοιπόν

δεν χρειάζεται
να λήξεις, κόσμε
Δεν χρειάζομαι την έκλειψή σου
για να εκλείψω

                                  Δεκ. του "12

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Μας προσπερνά, 2015

Τα εξ αδιαιρέτου (Εν Πηλίω στοιχειωμένα)

Δεν ήρθε για κανέναν κατοικήσιμο 
αυτό το καλοκαίρι
Όσο για τη βδομάδα αυτήν
των συναντήσεων
ξέπλυνε συγκινήσεις
     αδηφάγες

Φιδίσιος δρόμος

ζεματιστός
κατολισθαίνοντας προς άπειρον
σκοτωμένα σκυλιά στην
     άσφαλτο
δύσκολη η σκέψη για νερό
δύσκολη η ανάσα.

Κι όταν αντίκρισες

χλομός
τα πρώτα στοιχειωμένα
Από καιρό ακατοίκητα
όλα σε φώναζαν
να ξεκλειδώσεις

Τη θάλασσα, τη θάλασσα

Ξεκλείδωσε τη θάλασσα.

Διώροφα τριώροφα

άδεια στην ερημία
Όμως η πόρτα πουθενά
και το κλειδί σπασμένο

Τη θάλασσα

Αλλιώς θα σε στερέψει.
Διώροφα τριώροφα

Ούτε ένα κατοικήσιμο

να ζήσεις να το μοιραστείς
το άλλο καλοκαίρι

Η θάλασσα, η θάλασσα

πάλαι ποτέ ολάνθιστων
Πηλίων παραδείσων

Η θάλασσα από μακριά

Δεν θά ’ρθει για κανέναν
κατοικήσιμο το άλλο καλοκαίρι.

 

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Μας προσπερνά, 2015

 

Τα ροζ μιας αεικίνητης κυρίας

                       I

Δεν τέλειωσε, θα πεις.

Δεν έγραψα
το ποίημα της επιστροφής.
Δεν έγραψα κανένα ποίημα.

Όμως ο χρόνος γύρισε

ρότα σε άλλο ψέμα.
Ούτε ξεχνάς ούτε ξεχνώ.
Ούτε νικάς ούτε νικώ.
Των τέως λάγνων ημερών
πλήρης ισοπαλία.
Έως εδώ.

                     II

Κάποιος σε λίγο αναχωρεί.

Επείγεται να είσαι
εσύ με αυτήν την
αεικίνητη κυρία.
Το ξέρω την ακολουθείς.
Ίσως και να την φτάσεις.

Κάποιος σε λίγο αποχωρεί.

Επείγεται να είμαι εγώ
πες για τον δίσεκτο καιρό
τον βυθισμένο στο σκοτάδι
γι’ αυτούς τους άνυδρους αγρούς
τις άγονες κοιλάδες
τους πένητες των πόλεων
εν πάση συγκυρία.
Για την αλήθεια τελικά.

Αυτήν την αεικίνητη κυρία.

 

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Μας προσπερνά, 2015

 

Λευκό ανεξίτηλο

Αυτό πάλι πώς το

     εξηγείς
Να ’χεις σπίτι σου τόσα
μολύβια στυλό
μαρκαδόρους
μπλοκ σκορπισμένα
πενάκια χαρτάκια
Σελίδες Α4
post-it κόλλες
αναφοράς
ραπιδογράφους
Τόσα άθικτα αναλώσιμα
όλα μπροστά σου
λες και προστάζουν να τα δεις
κάπου να χρησιμέψουν

Κι όταν έρχεται αυτή η

      μεγάλη στιγμή
πώς το εξηγείς
που τίποτα δεν βρίσκεις
μια λέξη μια συλλαβή

Όχι πως θα την συγκρατήσεις

Μάταιος κόπος. Μικρή ή
μεγάλη πέρασε πάει
Μια νέα άπιαστη 
στιγμή ευθύς θα σε ρουφήξει

Πέρασε πάει α-

στόχησες
το παρελθόν της να
   αθετήσεις
μ’ ένα στυλό που στέρεψε
το πιέζεις και δεν
γράφει                 

 

Αριστέα Παπαλεξάνδρου

από τη συλλογή Μας προσπερνά, 2015 

 

Ηχηρό

Και τέρμα η σιωπή
Θα στέκω στο πλέγμα
ορθή
ν' αρθρώσω τη λέξη
σιωπή
να μ' ακούσεις
Ολόκληρος κόσμος
να δει πως φεύγω
κι αλλάζω ζωή
κι αλλάζω τον κόσμο που φεύγει
Μα ούτ' ευχή δεν θα πω
για αρχή
ούτε πώς
               ούτε τι
                           και γιατί
Κι ας με πνίγει εντός μου φωνή
να μιλήσω
Στο τέλος θα βρω
πώς θα ζήσω
φυγάδων αλάλων μιλιά
θ' αποκτήσω

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Υπογείως, 2012
ενότητα Η ωραία τιμωμένη

Υστερόγραφο

Σε απάντησή σας
εις τα ειπωμένα
ούτε παραιτούμαι
ούτε προσδοκώ
Αίσθηση ανοσίας
για τα τετριμμένα
κι ούτε χαίρω άκρως
ούτε δυστυχώ
Μήπως θα θυμάσαι
πες σε πέντε χρόνια
κρατικά βραβεία
συγγραφής του '08
Μήπως θα θυμάμαι
πες σε δέκα χρόνια
ώρα σαν και τώρα
το τι γράφω εδώ
Θα 'χω αλλάξει πρόσωπο
αίσθημα παλτό
και ποιος ζει ποιος πέθανες
αν δεν σ' αγαπώ

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Υπογείως, 2012
ενότητα Σατιρικά

Τυπωθήτω

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Ζαλόγγου 11
σημαίνει τίποτα;
 Ή Γενναδίου
νούμερο 3;
Ή Ασκληπιού
κάπου στο 6
μετά τη Σόλωνος;
Σημαίνει γράφω
και καθηλώνω;
Τάλαντο έχω
και δεν πληρώνω;
Σημαίνει πέρασα
τις εξετάσεις;
Δεν επιδέχομαι
άλλες προτάσεις;
Σημαίνει αρθρογραφώ
σε στήλη εφημερίδος;
Προνόμια απολαμβάνω
δεσποινίδος;
Σημαίνει νίκησα
μ' έναν μου στίχο;
Ομότεχνοί μου
Προκάτοχοί μου
Διαλέξτε επειγόντως
μύθο.

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Υπογείως, 2012
ενότητα Σατιρικά

Σαν απάντηση

Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα/ πλάσματα,
κούκλες ιαπωνικές // ... // Ω, να μπορούσε έτσι
κανείς να θάλλει, / .../ ή να βυθομετρούσατε
και σεις/ με μία φουρκέτα τ' άδειο σας κεφάλι //
...// γλοιώδη στόματα υποκριτικά, ανυποψίαστα,
μηδενικά/ πλάσματα, και γι' αυτό προνομιούχα ...
Κ. Γ. Καρυωτάκης, «Αποστροφή»

Ερωτευμένα θηλυκά
με μοιρασμένα όνειρα
που όλο τα τρέφει στα κρυφά
κάποια χαμένη ελπίδα
Είναι πολλά, πιστέψτε με, 
και ζουν απ' την περίσσεια
των ονείρων τους
τ' αγέραστα κορίτσια
Αιώνας ούτε πέρασε
απ΄τον πικρό σας λόγο
και σας κοιτάζουν σιωπηλά
απ' τ' άνομα τα μυστικά κρεβάτια
όπου θυσιάσαν ζωές
για την χαρά μιας ώρας
κι είδαν το τρένο να περνά
οριστικά να φεύγει
χωρίς στιγμή να φοβηθούν
χωρίς στιγμή να κλάψουν
τον αγαθό τους σύζυγο
τον αγαθό τους άντρα
της χαρισάμενης ζωής
τα νόμιμα βλαστάρια
του κανενός πιστού πατρός
του κανενός ονείρου

Κορίτσια τόσα αγέραστα
στο κουρασμένο σύμπαν
Γυναίκες που αγάπησαν
κι ας μην αγαπηθήκαν
μισή μοιράσαν μοιρασιά
κι ευθύς ολόκληρα μισά
για πάντα ξεχαστήκαν

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Υπογείως, 2012

Με θέα απ' τον κήπο

κι η στενή τούτη η πλάνη, αντίκρυ μου, η χλωμή,
- μια να την κατοικώ και μια να τηνέ χάνω,
να χάνομαι απ' αγάπη κι από γιασεμί ...
Τέλος Άγρας, «Αντικρύ στον κήπο» 

Άπλετο φως πολυελαίων
να λάμπουν όλοι οι λαμπεροί
την νύχτα την πιο γιορτινή
Μεταξωτά ενδύματα μπριγιάν
σατέν εσάρπες
Ανεξαιρέτως να φορούν
όλοι τις ίδιες μάσκες
Κι εγώ να 'χω για θέα μου
του καθενός την θέα
Χωρίς να βρίσκομαι εκεί
μια μοναχή στον κήπο

Ώσπου σε βλέπω να ΄ρχεσαι
στη λάμψη να με φέρεις
Ανέλπιστα χαρούμενον
προς έκπληξι των δυο μας
Και περπατάς και περπατώ
μαζί σου για ν' ανέβω
στην πιο μεγάλη αίθουσα
που θα 'χα δει ποτέ μου

Και με ζητάτε για χορό
κι ευθύς γίνεσαι ξένος
Εκεί που πάω να πω το ναι
εξαφανίζεσθ' όλοι
Άφαντο πλήθος ποια γιορτή
ποια λάμψη και ποια θέα
Επιστροφή στη μοναξιά
του σκοτεινού σας κήπου
που το 'πες και το πίστεψα
πως μόνο εκεί ανήκω

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Υπογείως, 2012

Της απίστου θλιβερό

Κι είπα θ' αλλάξω τη ζωή

φτιάχνοντας τη ζωή μου

Δεκαοχτώ εργάσιμες την εβδομάδα

Πενήντα τέσσερις οι ασφαλείς του ύπνου

και κάθε μέρα δεύτερη

της λίμπιντο το δίωρο

Καθότι δεν το ξέχασα

Είμαι γυναίκα

Ο εραστής της Τρίτης τρυφερός

Της Πέμπτης βίαιος αλλά

παλιός

Και το κρεβάτι του Σαββάτου

γιορτινό

Ένδυμα επίσημο στο πάτωμα ριχτό

Κι είπα αλλάζω τη ζωή

Δύσκολο πράμα

Χωρίς εσένα αν δεν περνά

γίνεται δράμα

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Ωδικά πτηνά, 2008

Ενηλικίωση

Στην αρχή μούσα

Μετά άρχισα να γράφω

κι εγώ

Λεξούλα τη λέξη

να γίνει το ποίημα

Ποίημα το ποίημα

να σβήσω ως μούσα

σ' αυτό

Μα κάθε που γράφω

χωρίς να θυμάμαι

πως ήμουνα μούσα κι εγώ

Συντρίβομαι τόσο

και πλέον θυμάμαι

τον λόγο που γράφω

πως πια δεν υπάρχω

ως μούσα

θαρρώ

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Ωδικά πτηνά, 2008

Η γεωμετρία των οστών

Σκοτάδι πίσσα πανικού
Ακούω ήχον έρποντος
βηματισμού
Περιποιήσεις του πλησίον
άρτι αφιχθέντος από του κόσμου
Θα είναι νύχτα ή ημέρα
περίπου νύχτα ίσως
ή περίπου μέρα.
Τόσα γνωρίζω για του χρόνου τη ροή
Είμαι καλά
Τούτο πιστοποιούν οι ειδικοί
Ήτοι οι ορθοπεδικοί
Λεν : «πτώμα ίσιο όλο ζωή»
Δεν καμπουριάζουν βλέπεις οι νεκροί
Τι κι αν υπήρξαν ζωντανοί
μια τσακισμένη βέργα

Αριστέα Παπαλεξάνδρου
από τη συλλογή Άλλοτε αλλού, 2004