στην Άσπα
Μικάλεφ
Τους λεμονανθούς
φόρεσε στα μαλλιά της
κι έγινε γιορτή
Με τα δάχτυλά της άγγιξε το χώμα
και το χάιδεψε
Ήρθαν στην ποδιά της κάθισαν πουλιά
και κελάηδησαν
Δρόσισαν τα κύματα τα μικρά της πόδια
και την ξάφνιασαν
Είδε το γαλάζιο ως μακριά ν’ απλώνεται
χαμογέλασε
Μέγιστος ο κόσμος στην ψυχή της φάνηκε
ατελεύτητος
Μέγιστο το κάλλος κι η σοφία του τόση
θαύμα ακατανόητο
Προσευχή θα κάνει
τη σοφία τούτη να τη σέβεται
και μέχρι θανάτου τόσην ομορφιά
να τη γεύεται
Κατίνα Βλάχου
από τη συλλογή Η συνάντηση, 2019
Αναρτήσεις
