Στου αιώνα μου το θαύμα

..
Στου αιώνα μου το θαύμα, γεννήθηκα μέρα μεσημέρι.
Κάπως έτσι, τη ζωή μου θα περάσω.
Κάτι θα σκέφτομαι, όχι πάντα και όχι για πάντα.
Του κόσμου οι παντογνώστες, 
για μένα γνωρίζουν πιο καλά.
Για χάρη της οθόνης, απώλεσα τη σκέψη,
απ' όλες τις μανίες, με χαρακτηρίζει η καταναλωτική.
Μου αρέσει να επιδίδομαι σ' εφήμερες απολαύσεις.
Το χρόνο μου γεμίζω, σ' ολοκληρώνω πεπρωμένο.
Η αλήθεια ήταν πάντα υποκειμενική.
Στο επίκεντρο εγώ και πάλι εγώ.
Μόνος έμαθα ή κάποιοι άλλοι με δίδαξαν,
έντονα το τώρα μου να ζω.
Το αύριο μόνο του θα έρθει, κι όπως όλα, 
μόνο του θα φύγει.
Στου αιώνα μου το θαύμα, γεννήθηκα μέρα μεσημέρι.
Κάπως έτσι, τη ζωή μου θα περάσω.

Αλέξανδρος Βλαχιώτης
από τη συλλογή Στου αιώνα μου το θαύμα, 2015

Ο σωστός χρόνος

Έμαθα να περιμένω, τον χρόνο το σωστό.
Τον κατάλληλο συγχρονισμό.
Απορώ, γιατί δε φάνηκε ακόμη.
Τρώω λίγα πρέπει για δεκατιανό.
Μαγειρεύω στερεότυπα για μεσημεριανό.
Το βράδυ ξαπλώνω στα μη, μαξιλάρι τα δεν.
Ωραία και μετρημένα περνά η ζωή.
Αποδεκτός και αρεστός. Άραγε το ίδιο αγαπητός;
Νιώθω λίγο καταπιεσμένος, όλοι έτσι δε νιώθουν;
έχω χρόνο... αύριο θα ερωτευτώ... αύριο θα νιώσω...
Τότε είναι ο χρόνος ο σωστός, πάντοτε μια άλλη μέρα.
Μέσα σε τέσσερις τοίχους, να γλύφω λάγνα τη μοναξιά.
Άλλωστε και σήμερα, με τρομοκράτησαν αρκετά.
Με φοβέρισαν: είναι δύσκολα εκεί έξω.
Μια μέρα, θα έχω όσα θέλω.
Θα έρθει ο σωστός χρόνος. Ίσως στα βαθιά μου γεράματα.
Μέχρι τότε, έχω ένα πρόγραμμα να τηρήσω.
Τα τερατώδη πρέπει μου, να χαϊδέψω.
Φρέσκο αίμα για τροφή, στα στερεότυπα να δώσω.
Θηλιά τα μη, ο κόμπος που σφίγγει, τα δεν.
Δεν πειράζει.
Θα περιμένω τον χρόνο το σωστό.
Τον κατάλληλο συγχρονισμό.

Αλέξανδρος Βλαχιώτης
από τη συλλογή Στου αιώνα μου το θαύμα, 2015

Έτσι απλά

Γυρίζουν στο μυαλό μου,
εικόνες ασύμβατου παρόντος.
Η επανάσταση που δεν έκανα,
ένα στίχο που δεν έγραψα,
φράσεις που έσβησαν
τη μέρα της γέννησής τους.
Έμειναν μόνοι τους οι εφιάλτες μου,
ακαθόριστο το χρώμα τους.
Η παλέτα στέγνωσε,
η οδύνη για πάντα έσβησε.
Ξεχάστηκε,
στις σελίδες ημιτελούς ποιήματος.

Αλέξανδρος Βλαχιώτης
από τη συλλογή Στου αιώνα μου το θαύμα, 2015

Ίσως

Σε κοιτάζω, την ώρα που φτιάχνεις το φόρεμά σου,
σε θέλω κι ας έχεις σηκωθεί απ' τη δική μου αγκαλιά.
Ζηλεύω που κοιτάζεις τον καθρέφτη σου ερωτικά.
Θέλω στα μάτια μου να βλέπεις,
όσα μπορώ εγώ να δω σε εσένα,
να στολίζεσαι μπροστά μου,
ποια είναι η πιο όμορφη να με ρωτάς.
Ίσως έτσι...
ρωτούσα μόνο εγώ, αν μ' αγαπάς...

Αλέξανδρος Βλαχιώτης
από τη συλλογή Η φαντασία ελεύθερη πετά, 2014

Παραμύθι χωρίς τέλος

Αστρικά όνειρα κυκλώνουν τη ζωή
κι ένα σύμπαν γεμάτο θλίψη
ακούει τις κραυγές μας.
Μάτια βουρκωμένα λαμπυρίζουν
στο φως του ήλιου,
η έκλειψη απ’ τη ζωή,
θυμίζει πως είμαι ακόμη εδώ.
Σ’ ένα παραμύθι
που ποτέ δε διαβάστηκε.
Τις σελίδες του
κανείς δε ξεφύλλισε.
Κι έτσι ξεχασμένος
απ’ τον ίδιο μου το δημιουργό
με παρασέρνει η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων της.
Οι σταγόνες της βροχής
πέφτουν με μανία στις σελίδες του,
τα γράμματα αποκτούν
την αρχική τους μορφή
κι οι ζωγραφιές αναμιγνύονται με αυτά.
Κυλούν στο δάπεδο
αφήνοντας τις σελίδες λευκές
και ξεχνιέμαι για πάντα.
Έξω βρέχει,
ίσως μόνο αυτό να θυμάμαι.

Αλέξανδρος Βλαχιώτης
από τη συλλογή Η φαντασία ελεύθερη πετά, 2014