Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Αφροδίτη - Δήμητρα

(Edvard Munch, Sick)


Όταν ταξιδέψει κι ο δεύτερος γονιός,
είναι σαν άξαφνα να μεγαλώνεις.
Γι' αυτό σου λέω,
μαμά μη φύγεις, κι έχω
ακόμα τα κρεβάτι μου ξέστρωτο
και τ' αθλητικά μου παπούτσια
πεταμένα
στη μέση του δωματίου.
Έχω το θρανίο μου, το ματωμένο μου
γόνατο, το μπλε πατίνι
και το ποδήλατο που δώρισες, όταν έλειπα,
στο γύφτο που περνούσε έξω από το πατρικό.
Το χάρισες, είπες, δεν το πέταξες.
Και τις νύχτες θυμάμαι
τα όμορφα που μου έλεγες
παιδάκι μετά το κυνηγητό με τον Κωστή,
καθώς μας έφτιαχνες τηγανητές πατάτες.
Μαμά, μεγάλωσες αλλά εγώ σε θέλω εδώ,
να σε παίρνω τηλέφωνο και να μ' εξοργίζεις
με τα τόσα καθωσπρέπει σου.
Και κάθε που μυρίζει λιβάνι το σπίτι
εγώ να νιώθω μια περίεργη γαλήνη,
γιατί οι δικοί σου Αρχάγγελοι φυλούν
τα όνειρά μου
κι οι λύκοι οι κακοί δεν έρχονται.
Γι' αυτό σου λέω, δεν θέλω να μεγαλώσω.
Μαμά, ακούς, μη φύγεις.

Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011

11 σχόλια:

Poet είπε...

Ούτε εμένα με άκουσε η μητέρα μου. Έφυγε πριν από χρόνια. Κι εγώ μεγάλωσα. Της έγραψα ένα ποίημα, πήγα και το άφησα πάνω στον τάφο της : «τώρα δεν μένει τίποτα, ούτε ένα ξέφτι απ' το χαμόγελό σου ... ».

μωβ είπε...

Σπαρακτικό το ποίημα της Ελένης. Με άγγιξε τόσο που με δυσκολία το σχολιάζω... Και ποια εικόνα να βρεθεί να συνοδέψει μια τέτοια κατάθεση;

Σεβάχ ο Θαλασσινός είπε...

Σπαρακτικό όντως... Και συγλονιστικό και τόσο μα τόσο αληθινό...

Αγγίζει κατευθείαν τις πιο ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μας.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Εξαιρετική κατάθεση ψυχής τούτο το ποίημα. Τόλη μου, έστω και καθυστερημένα (δεν είχα ίντερνετ τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες, ήμαστε στο εξοχικό) πολλές ευχές-οφειλόμενες από τις μέρες που πέρασαν-για τις μέρες που έρχονται.
Συνεχίζω την ανάγνωση μου στο λιβάδι...

σ΄αγαπώ-evi είπε...

!!!!!!


:(

Poet είπε...

Τελικά βρέθηκε πίνακας, Τζούλια μου, για να συνοδεύσει το ποίημα της Ελένης. Εξίσου συγκλονιστικός με το ποίημα ή την Κραυγή του ίδιου ζωγράφου.

Poet είπε...

Καλωσόρισες, Σεβάχ. Σε ευχαριστούμε για την ευαισθησία σου και για το σχόλιό σου.

Poet είπε...

Πάντοτε γίνεται αισθητή η απουσία σου, Μαρία μου. Χαίρομαι που ξαναγύρισες και αφήνεις τα ίχνη σου στο Λιβάδι. Σου στέλνω και τις δικές μου καθυστερημένες ευχές για περισσότερο φως στη ζωή μας.

Poet είπε...

Τα θαυμαστικά σου, Εύη μου, όπως και τα σχόλια όλων μας, δείχνουν πόσο πολύ μας άγγιξε το ποίημα αυτό της Ελένης. Θα ολοκληρώσουμε την παρουσίαση της με ένα ακόμη ποίημα.

Margo είπε...

Με συγκίνησε βαθιά...

Ευχαριστώ!

Poet είπε...

Χαίρομαι. Καλημέρα με τη λιακάδα, γλυκό κορίτσι του Αιγαίου.