Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

της απεργιακής κινητοποίησης


βρέχει
συνέχεια βρέχει
και δε μπορούμε μια απεργία της προκοπής
χωρίς ομπρέλες και βραχνούς τηλεβόες
συνέχεια βρέχει
σκυφτοί να μην μπαίνουν σταγόνες στα μάτια
μην πουν πως δακρύσαμε 
λυγίσαμε κι ακόμα δεν άρχισε το πάρτυ
στους δρόμους κάθε μέρα πιο πολλοί
μ' ότι έχουμε από σκεπάσματα
χαρτόκουτα κι ένα ποτήρι για ψιλά
όπως και να γραφτεί το ΠΕΙΝΑΩ φοβόμαστε
κι ούτε μια απεργία

η μάνα λέει μας κοστίζει φαϊ για τρεις μέρες
ο πατέρας παλιός δεξιός πού να τρέχει
συνέχεια βρέχει
πονάει η φωνή μας
τη χρωματίσαμε να δυναμώσει
μα εκείνη τίποτα
ψελλίζει μόνο
τελευταία φωνήεντα σε συνθήματα έτοιμα
ούτε που τα πιστεύω πια
έτσι για συνήθεια 
για την εκτόνωση και πάλι μέσα
σαν τελετουργικό παλιό 
εκκλησιασμός την κυριακή
άοπλοι δον κιχώτες και προφανώς
ο βασιλιάς είναι γυμνός και ΠΕΙΝΑΩ
τόσο αλήθεια που άγονη πια
και βρέχει συνέχεια βρέχει
αν είχε ήλιο τουλάχιστο θα κάναμε τη βόλτα μας
θα βλέπαμε και φίλους
τα εργοστάσια έκλεισαν
ποια απεργία

η πόλη κοιμάται
σιγά με τους κρότους σας
τώρα που συνηθίσαμε τους πόνους
απεργούμε απ΄τη ζωή
κι όλο βρέχει

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, 2014

1 σχόλιο:

Poet είπε...

Η Κατερίνα Ζησάκη γεννήθηκε το 1984 στον Πυργετό Λάρισας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Μανδραγόρας. Οι «ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Η Κατερίνα μου θυμίζει τα νεανικά μου χρόνια, μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μου. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια, Κατερίνα.