Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

διορθώσεις


το πιο όμορφο ποίημα
το έγραψα
πάνω στη γυμνή σου πλάτη
τη φιλημένη απ' την κίτρινη λάμπα
και τη βροχή
που έπεφτε από τα κορμιά μας
όμως σε μια αναλαμπή
ή μια κρίση
μετά φόβου κριτικής
το τσαλάκωσα

δεν - ήταν - κατάλληλο

μαζί χάθηκες κι εσύ
τώρα ποιος 
θα φωτίζει το χαρτί τις νύχτες
σε ποια κρυφή αμυχή 
θ' αναζητάω μελάνι
και ποιος
θα ψιθυρίζει
στα μάτια μου λέξεις

μη με παίρνετε στα σοβαρά
άλλωστε
ένα άνθρωπος που
τσαλακώνει
έτσι
μια πλάτη
δεν μπορεί παρά να είναι 
δειλός
          ή τουλάχιστον
                               δακρύβρεχτα
                                                      αστείος

Κατερίνα Ζησάκη
από τη συλλογή Ιστορίες απ' το Ονειροσφαγείο, 2014


Δεν υπάρχουν σχόλια: