Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Του τέλους

που είναι η αρχή. Από το Έρημο νησί στην άκρη του κόσμου, αφιερώνεται στο άλλο μισό του ουρανού. Στα κορίτσια που «φυλάγουν Θερμοπύλες των αμόλυντων υδάτων» κάπου στο Αιγαίο. Στη Λίνα της Άνδρου, στη Τζούλια της Δονούσας, στη Margo της Μυκόνου, στην ΙΖΑ της Σάμου, στην Αριάδνη της Σκοπέλου. Στη Λίλιαν, τη Μαρία και την Όλγα που αγνοείται η αιγαιοπελαγίτικη τύχη τους. Και, βέβαια, στην Ουρανία (κατά κόσμον Όλγα του Χαρταετού) που φρουρεί απρόθυμα τις πύλες της πρωτεύουσας. Στις προφυλακές του ονείρου, σε όλα τα ξωτικά με όνομα, με ψευδώνυμο, με φυσική ενδυμασία ή παραλλαγή, τα ξεχασμένα και τ’ αξέχαστα.

Και σου 'πα μην περάσεις κάτω απ' τη σκαλωσιά θα
περιχυθείς φως
και άντε μετά να ξεπλύνω τα ανεξίτηλα χρώματα της
οικοδομής του έρωτα
ποιος ξέρει πόσους πρέπει να ρωτήσω για το
πώς ξελεκιάζει το φως

Αλλά εσύ εκεί να παίζεις τα
κουβαδάκια σου με την άμμο του
περασμένου καλοκαιριού και να
ματώνεις με τα αγκάθια των αχινών που
φύλαγαν Θερμοπύλες των αμόλυντων υδάτων

Και τώρα τι;
να σε μαλώσω να σε ντύσω με δεύτερα; Δεν
έχω
να μείνεις έτσι γυμνούλι να σκληραίνεις στις αταξίες σου

Κι ύστερα να
πάρω λίγο φως απ’ τα απόβλητα να
λούσω τουλάχιστον τα
μαλλάκια σου να σε
συμμαζέψω έστω
όπως όπως
μήπως και πάψεις να τουρτουρίζεις

Κι αν περισσέψει θα τρίψω τα χέρια μου

Χειμώνας κρυώνω

Κι όταν δεν έχω τι να γράψω
ταϊζω τα λαίμαργα κύτταρά μου με
λήθη που περίσσεψε απ’ τα υγρά σεντόνια
και τα λευκά μελανοδοχεία

Κι η μνήμη μου πιο βαριά κι απ’ αυτό που έζησα.

Ανατοκίζεται χρόνο το χρόνο.

Τάσος Κουράκης
από τη συλλογή Ιερωτικόν, 2009
ενότητα Του τέλους

4 σχόλια:

Field of Dreams είπε...

Χαιρετίσματα με τα φτερά του ανέμου από την Άνδρο!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτά τα δυο-τρία τελευταία ποιήματα του Τάσου Κουράκη με κάνουν να χαμογελώ. Μου αρέσουν πολύ.

Τι κάνει το Έρημο νησί, Τόλη; Οι μισοί από αυτούς που έχουν φύγει αποκεί πάντως, πρέπει να έχουν έρθει εδώ. Οι παραλίες στενάζουν, το ίδιο κι οι ταβέρνες.

Εμείς είμαστε μια χαρά. Τρώμε κάθε μέρα Στης Λίνας. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. :-)

50fm είπε...

Tόλη μου σε ευχαριστώ για την αφιέρωση!
Με συγκινείς,με αγγίζει η ποίηση του Κουράκη.
Εδώ η ατμόσφαιρα είναι βαριά και οι άνθρωποι φρικαρισμένοι!
Μετράω τις μέρες...
Φιλιά!

Poet είπε...

Το χαμόγελό σου, Λίνα μου, πηγάζει από τη θύμιση. Κοινά βιώματα, κοινή συγκίνηση.

Οι παραλίες και οι ταβέρνες στενάζουν από κόσμο, το έρημο νησί από ποιήματα. Κι εκεί που λέω ότι επέρχεται κορεσμός (και δικός μου), κάθε πρωί ξεκινάω με νέα όρεξη. Ποτέ δεν βαριέται κανείς την ποίηση (των λέξεων ή του έρωτα).

Ετοίμασε ένα μυδοπίλαφο και έρχομαι στον νησιώτικο παράδεισό σου με την επόμενη πνοή του ανέμου.

Poet είπε...

Δεν μένει παρά να σου ευχηθώ καλές διακοπές το γρηγορότερο, Όλγα μου.
Κάτω από τον δικό σου ουρανό της Άνδρου.