Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Για τη μητέρα μου, που έφυγε στις 22-10-1999

Ένα παγόβουνο σε σχήμα πλοίου
διασχίζει απαλά το ποτάμι. 
Είναι διάφανο. 
Βλέπω τη φλόγα της ψυχής μου
να δροσίζεται, ν' απαλύνει τον πόνο.

Και λίγο πιο μπροστά
ένα άλλο πλοίο 
γαλάζιο και χρυσό
διασχίζει το ποτάμι
για να περάσει στον ωκεανό
όπου σε λίγο αρχίζει
τα ταξίδι της ζωής. 

Βλέπω την ψυχή της 
ν' απελευθερώνεται
τον πόνο να εξαφανίζεται.
Σε λίγο θα πούμε το στερνό αντίο. 
Υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή 
προστασίας. 

Εκεί αποχαιρετιούνται
όλοι οι αγαπημένοι
εκεί συγχωρούν και συγχωρούνται
εκεί η αγάπη εξαγνίζει και 
ελευθερώνει. 


Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου
από τη συλλογή Πτερόεντες εν τη ερήμω, 2016

Δεν υπάρχουν σχόλια: