Έρωτας αειθαλής

Απ' τη φωνή σου/ σ' ερωτεύομαι/ ξανά και ξανά/ κι από τα μάτια σου/ που πέπλο διάφανο/ της ψυχής σου είναι.// ............................................................................ Αλεξία Καλογεροπούλου// από τη συλλογή Μεθεόρτια έθιμα, 2020

Άτιτλο (ύδροσυλλέκτης το δέρμα .../)

Υδροσυλλέκτης το δέρμα/ της υγρασίας μεταγγίζει τη δωρεά στην αφή/ το σχήμα αμετάβλητο να κρατά των χεριών// ............................................................................ την εγγύς μυρωδιά των σωμάτων// ............................................................................ Χριστίνα Καραντώνη// από΄τη συλλογή Από βροχή σε βροχή,2021

Αδέσποτα

Πώς άραγε ξαφνιάσαμε τα δυο μας χέρια/ έτσι που σαν αδέσποτα σκυλιά/ Γενάρη μήνα ενώνονται χλευάζοντας τον χρόνο; Να 'τανε τάχα ο παράμεσος αυτός / που πρώτος γλίστρισε μές στην παλάμη μου;/ Τυφλά ακολούθησαν τα άλλα/ κι οι χούφτες μας φιλήθηκαν στο στόμα.// ............................................................................... Κι είχαν περάσει μόνο τέσσερα λεπτά/ που 'χαμε πρωτοφιληθεί στα χείλη/ σ' ένα τραπέζι στη Δεξαμενή/ δίπλα στου Αδριανού την κρήνη.// ............................................................................... Σα να 'πιαμε το αμίλητο νερό μετά/ τα βήματά μας μόνο ακούγαμε στον δρόμο./ Λο ήταν μπροστά θαρρώ στον Ευαγγελισμό/ που αγκαλιαστήκαμε/ κι ύστερα χωριστήκαμε. Έτσι όπως πάντα υπήρξαμε./ Δυο φίλοι.// ............................................................................... Τασούλα Τσιλιμένη// από τη συλλογή Η αφωνία του απογεύματος, 2921

Επίγραμμα

 

 

υπέρ ανάπαυσης

 

των ανιόντων εραστών ό τι ζεστό θυμάμαι

(τον στεναγμό, τη μυρωδιά

και τη μικρή συνήθεια)

 

ποιος δώρισε το πέταγμα

τον ίλιγγο

ή ποιος πολύ παλιά μάς έμαθε το γέλιο;

 

χωράφια οι πάλαι ποτέ μας εραστές

κορμιά

έως την πέτρα οργωμένα.

 

Δήμητρα Κουβάτα

από τη συλλογή Καθαρό οινόπνευμα, 2020

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

                                                     στη Σοφία

σύντροφοι στ’ όνειρο

στην περιπέτεια της ζωής

να ταξιδέψουμε

και να διαβάσουμε

ν’ ανακαλύψουμε έκθαμβοι τον κόσμο

εσύ κι εγώ

ποτέ πια μόνοι

να χτίσουμε ένα σπίτι

να μεγαλώσουμε ένα παιδί

να επιβιώσουμε στις καταιγίδες

να γράψουμε

να τραγουδήσουμε

να κλάψουμε

να ζήσουμε την καθημερινή ρουτίνα

ν’ απλώσουμε ένα χέρι

ν’ ανάψουμε ένα φως

πενήντα χρόνια τώρα με τη φλόγα

με τις αδυναμίες και τα λάθη μας

και μιαν αγάπη ανίκητη

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019

στη χώρα του ίσως και του αν

δεν τις αγγίζει ο χρόνος

αιώνια τυλιγμένες στην ομίχλη

στη χώρα του ίσως και του αν

με κάτι από την παιδική μας αθωότητα

τα εφηβικά μας όνειρα

όλες τις διαψεύσεις της ζωής μας

οι παλιές αγάπες

ένα αέρινο φιλί

που έγινε μουσική

έγινε ποίημα

δάκρυ πικρό και λαμπερό

εκθαμβωτικό

 

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019

τώρα και αύριο και παντοτινά

να λούζεται στο φεγγαρόφωτο ο κήπος

με το θαλασσινό αεράκι

ανάλαφρα να ψιθυρίζουν τα φυτά

να ‘ναι έκπληκτα τα χρώματα, βουβά

κι οι ευωδιές μεθυστικές τριγύρω

στο χώμα ένα ρίγος σαν από ψηλά

κι εκεί στη μέση εσύ να λάμπεις μαγικά

ένα όνειρο εκθαμβωτικό μια μελωδία

εκεί στη μέση εσύ να είσαι ο έρωτας

όλα όσα λαχταράει η καρδιά

Τόλης Νικηφόρου

από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019