Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Εις άτοπον

φορώ το πρόσωπό σου όταν νυχτώνει
τα παγωμένα μονοπάτια στο μέτωπο
με τα τρεχούμενα λουλούδια στο βλέμμα
Τις λέξεις σου φορώ
που συνεχίζουν τις μορφές 
από σελίδα σε σελίδα ως να ξεχάσουν
με σώματα φθαρμένα από χάδια και ψιθύρους
Τα χέρια οσυ φορώ συλλογισμένα
να σκάβουν τον πλησίον
περιμένοντας την καρδιά του ν΄απλωθεί καλοσύνη τρεμάμενη
Τη γλώσσα που μ' επινόησε μιλώ με τη φωνή΄σου
χαμηλώνοντας τη μουσική στον πρώτο αναγκαίο θάνατο
μόνο γιατί κάποιος έπρεπε να χαϊδεύει μια καρέκλα άδεια
κι εγώ να ερημώνω μαζί του
καθαρίζοντας τα πλήκτρα απ' τα δαχτυλικά αποτυπώματα
πριν ξημερώσει να με βρεις


Νιόβη Ιωάννου
από τη συλλογή Εις άτοπον, 2017

Δεν υπάρχουν σχόλια: