Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Το φανέρωμα της μέρας

                                          στον Τόλη Νικηφόρου

Όταν οι μέρες μάς πλησιάσουν
Μας φανερώσουν τα άνευρα τους αετώματα
Θα ηχήσει μια ιαχή τόσο πλησίστια
Αντίλαλος και κραυγή
Οι μέρες είναι οι κραυγές που ουρλιάζουν
στο άνευρο σου κορμί-κλουβί
Στο.....
Και εμείς απομακρυσμένοι από τις τόσες αναμνήσεις
Από τις δοξασμένες μέρες
Δοξασμένες μνήμες
Θα αντικρίζουμε για πάντα την αλήθεια
Ωμή την Αλήθεια
Ποτέ αγαπητό μου παιδί, Δεν θυμάμαι
Πως ήσουν
Τέλος
Άραγε έγινες αυτό που ήσουν
Αυτό που Θυμόσουν;
Αυτό που είσαι;


Θωμάς Μερλέμης
από τη συλλογή Ύστερα, 2016


2 σχόλια:

ξωτικό είπε...

Πόσο μου θύμισε αυτά που σου έλεγα για εκείνο τον μεγάλο κύκλο που ξαναγύρισε σ'εκείνο το παιδί πίσω απ'το παράθυρο ....
Όμορφη αφιέρωση ,με συγκίνησε για λογαριασμό σου .
Όμορφα συναισθήματα ,τα δικαιούσαι .
Να'σαι καλά Τόλη μου .

Poet είπε...

Σε ευχαριστώ από καρδιάς, γλυκό μου φεγγαρόλουστο ξωτικό. Σε σκέφτομαι πάντα με αγάπη, ιδίως τώρα που ΄δεν λειτουργεί πλέον ο φιλικός κύκλος των ιστολογίων. Καλό μήνα των εορτών.