Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Ευτυχία



Ένα πρωινό άνοιξα τα μάτια μου
και ήταν όλα ρόδινα
όπως μερικά χρόνια πρωτύτερα
Οι σκιές ήταν μεθυσμένες
οι ήχοι άτακτοι
Ένα μουρμουρητό υπόκωφο μού έτρωγε τα σπλάχνα
 

Ω τι Ωδή στην Ευτυχία
Ω τι Ωδή στην Ευτυχία
Κάποια μέρα - θυμάσαι το στίχο
Οι πόρτες συντρίβονται, οι ιαχές αναίτια
αναμειγνύουν ανθρώπους παράταιρους
 

Ηφαίστεια, κλίμακες , άνθρωποι
 

Ω τι ωδή στη Ρουτίνα
Ω τι ωδή στη Ρουτίνα
Πρίγκιπες που ένα μόνο ιμάτιο τους έμεινε - και αυτό λειψό
Αναμνήσεις από καιρούς
Τα χρώματα δεν έχουν συμβιβασμούς
και τα αστέρια πλήθος
Αλλά μόνο μια λέξη
Άλλη μια λέξη
 

Ω τι ωδή στον Μαξιμαλισμό
Ω τι ωδή στον Μαξιμαλισμό
Ακουμπάω καγχάζοντας
εκρήγνυμαι και κλίνω και ψιθυρίζουμε
τραγούδια του οδυρμού και της αγάπης
τραγούδια απλά
Με εμένα και εσένα


Θωμάς Μερλέμης
από τη συλλογή Ύστερα, 2016


Δεν υπάρχουν σχόλια: