Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Ένα χαμόγελο


Μας γνώρισαν φίλοι κοινοί ανοιξιάτικο βράδυ
Δεν είχες διάθεση να 'ρθεις όμως η νύχτα μύριζε ωραία
Με την τριμμένη φορεσιά του κυνηγού περπατούσα αδέξια
Τα λουλούδια στο πάρκο γιορτή κι οι ελπίδες
γυαλισμένα μαχαίρια
Η φωτιά κι η βροχή ξεχασμένες σκιές
Κι ένας δρόμος φαρδύς μια καινούρια σελίδα
Αγκαλιάζοντας φρούτα του πάθους, θημωνιές και κισσό
Το τελευταίο προβάλαμε επεισόδιο στη σειρά των ονείρων.

Το χαμόγελο σου αυτοσχέδια έκρηξη στην ανύποπτη γη μου
Κερδισμένη σιωπή, κερδισμένη ζωή, χειροκρότημα.


Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Τέλος της περιπλάνησης, 2015

2 σχόλια:

γιώργος Οικονόμου είπε...

"Το χαμόγελο σου αυτοσχέδια έκρηξη στην ανύποπτη γη μου" !!!

Poet είπε...

Πράγματι ωραίος στίχος, φίλε Γιώργο !!