Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Ιδανική εκτέλεση ποιητή


                                 Προτιμούσε την πένα και το πινέλο.
                                 Τα κοντόκαννα όπλα.


Ακόμα θυμάμαι τον Τζιάκομο Μπλέτερσταμ
έναν μανιακό φωβιστή που γνώρισα κάποτε 
στο Τορίνο,
είχε μια βέσπα με διπλή μηχανή
και μια απείθαρχη μαϊμού απ’ το Μαρόκο,
κάναμε εκδρομές σε ορεινές άγριες λίμνες,
ξέφραγα δάση, ασύδοτες πινελιές,
μια μέρα στο πουθενά
στάθηκα μπροστά σε μια μάντρα για να καπνίσω
και ζωγράφισε τον καπνό να βγαίνει πράσινος
απ’ το στόμα της μουγκής μαϊμούς του
όπως ο χειμώνας απ’ τη λαμαρίνα της βέσπας.
Τη ζωγράφισε κίτρινη με μια τουλίπα στο πέτο
για να μου τη χαρίσει,
είναι η σφαίρα που μια μέρα θα φας, είπε,
γιατί εσείς οι ποιητές είστε ωραίοι 
και αφιλονίκητοι –
γράφετε πιο καλά μες στο φέρετρο.

Μια άλλη φορά τον πέτυχα στα συνθήματα

κάτω απ’ τα τείχη της ένοχης φάμπρικας,
δεν είχε μαζί του τον πίνακα
αλλά πανό με άναρθρες πιτσιλιές από χρώμα,
είσαι φασίστας μου πέταξε εν μέσω διαδήλωσης
γιατί πιστεύεις στον κόσμο που βλέπεις
(έλεος υπάρχει μόνο στο ανέφικτο).

Κάποια τρίτη φορά ένα Πάσχα

με φώναξε σπίτι όπου η κατάκοιτη μάνα του
είχε αναστηθεί για να φτιάξει καμένο κατσίκι,
μιλήσαμε για τους εξπρεσιονιστές
ως απόηχο των φαινομενολόγων,
ήξερε κάμποσα και τ’ ανακάτευε 
στο κίτρινο χρώμα
όπως το ’βλεπε μπροστά του στο λάδι,
η ευδαιμονία… έλεγε, ο ηδονισμός…
και ζωγράφιζε στον αέρα σταυρούς και μαϊμούδες.
Δεν είχα φέρει ούτε κρασί ούτε άφιλτρα
και ντράπηκα να ρωτήσω.

Τέλη Μάρτη είδα την άτρωτη βέσπα του

σ’ ένα ακαλαίσθητο σοκάκι με χιόνι
(καβάλα ένα γερμανάκι απ’ το Μάιλαντ),
στο κιόσκι που ρώτησα κάποιος μου ’πε 
πως «έφυγε»
ήταν σίγουρος πως συνάντησε τον πατέρα του 
στο παρτέρι,
ρώτησα κι αλλού και το δέχεσαι τελικά
ως άχρωμο γεγονός, όχι ως κάτι με νόημα,
–τι άλλο να πω–
πέθανε και χαθήκαμε.

Αλέξιος Μάινας
από την ανέκδοτη συλλογή 
Ο διαμελισμός του Αδάμ (2008-2012)

Δεν υπάρχουν σχόλια: