Η λίμνη των κύκλων

Picasso - the dancer

Χορεύω στις μύτες στιγμών
Μπαλαρίνα χωρίς ισορροπία αισθήσεων
μονάχα παραισθήσεων
Ο κόσμος είναι ωραιότερος
όταν αντίστροφα των περιγράφεις
Απ' το Ωμέγα με επιφώνημα το Ω!
ως το στερνό μας Άλφα της μεταμέλειας

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η λίμνη των κύκλων, 2014 

Το φόρεμα της Κυριακής

Το φόρεμα της Κυριακής
μην το κρεμάσεις στη ντουλάπα
μη βάλεις ναφθαλίνες
Μισώ τη μυρωδιά του χρόνου
Ακούμπησέ το δίπλα σου
σαν άγαλμα ακέφαλης Θεάς
που μας στολίζει το σαλόνι
απ΄ την ημέρα που ενωθήκαμε
εις σάρκα μία
εις σκέψεις δύο
εις ημέρες αποκρυπτογραφημένου έρωτος
Μην καθαρίσεις το γιακά
Μ' αρέσει ο λεκές από μεθύστακα άνεμο
την ώρα που χαμηλώνουνε τα φώτα στο λιμάνι
για ν' αποπλεύσουν οι φωνές με ούρια συσκότιση
Κι εκείνο το φίδι που κρέμεται πλάι στο φιλί
μικρογραφία προπατορικού αμαρτήματος
κέρασέ το δυο μήλα κατακόκκινα
Ένα το χρωστούμενο
κι ένα για το δρόμο

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η λίμνη των κύκλων, 2014

Σιωπηλός μάρτυς

Matisse -Icarus

Δεν αντιστέκομαι
Δεν παραδίνομαι
Είμαι κιόλας νεκρός
σ' αυτό το πεδίο της μάχης
Κι οι λέξεις μου άτονες
χωρίς την ετυμολογία του ονείρου τους
κείτονται κάτω από μια φέτα φεγγαριού
προσμένοντας τα ρήματά τους να ξυπνήσουν
Όλα έχουν ειπωθεί
και τίποτα δεν έχουμε εννοήσει.

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η λίμνη των κύκλων, 2014

Κανόνες ευτυχίας

Η ευτυχία γράφεται με ήττα
Πολλές φορές θα πέσεις
στα πεδία των μαχών σου
ανυπεράσπιστος και κάποτε δοσίλογος
με άναρθρες στιγμές
Κι άλλες φορές θα κλείσεις στο κελί τους
δυο τρεις μικρές επαναστάσεις
και τις σημαίες θα διπλώσεις
μην τις ερωτευτεί ο άνεμος
Η ευτυχία γράφεται ανορθόγραφα
Χωρίς κανόνες δίχως τονισμούς
'Σαν λέξη μονοσύλλαβη
Σαν δίφθογγος χωρίς διαλυτικά

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
από τη συλλογή Η λίμνη των κύκλων, 2014

VI - άτιτλα (κλείστηκαν στο δωμάτιο ...) επιλογή

Κλείστηκαν στο δωμάτιο, μα πού οι τοίχοι
πού τα παράθυρα κι η στέγη;
Άσπρες φτερούγες γίναν τα σεντόνια.

Η ύπαρξή μου στην παλάμη σου, είπε,
τρεμάμενη σταγόνα, μη διστάξεις
άμα διψάσεις να την πιεις.

Για βγάλε μαστρο-Ήφαιστε ν' αγγίξω
κοκκινομάλλα φλόγα απ' το καμίνι σου
κι απέ ας με κάνει στάχτη !

Τι πιο βαθιές πατημασιές στη γης
τις άφησαν τα ονείρατα
που ποτέ δεν περπάτησαν στο χώμα.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

ΙΙΙ - άτιτλα ( λάμπουν τα δέντρα κόκκινα στο Γράμμο...) επιλογή

photo by christina venedict

Λάμπουν τα δέντρα κόκκινα στο Γράμμο
απ' το φθινόπωρο του εμφυλίου,
αίμα πίνουν οι ρίζες τους ακόμα.

Τι θα 'ταν η ζωή μας δίχως ήττες
δίχως συντρίμμια οράματα τι θα 'ταν
αν δεν είχαμε τι να χτίσουμε πια.

Μεσάνυχτα στην Εθνική Βιβλιοθήκη
στις αίθουσες νεκρική σιγή, αθόρυβα
ροκάνιζε το σαράκι την ιστορία.

Θεέ μου, οργή απ' την οργή σου είμαι
κι είμαι σπίθα απ' το τζάκι σου,
φύλαξέ με μην κάψω τον κόσμο.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

ΙΙ - άτιτλα (μια ανθισμένη αμυγδαλιά ...) επιλογή

Μια ανθισμένη αμυγδαλιά
τ' Άη Βασιλιού χτενίζονταν
στο κάτοπτρο της σελήνης.

Οι λέξεις έχουν φτερά σα μύγα
πέταξε μια από 'να στόμα και κάθισε
ολημέρα στο κούτελό μου.

Εγώ κρατάω ζωντανούς τους νεκρούς,
άμα πεθάνω εγώ θα τους κρατήσουν άλλοι,
μαζί μ' αυτούς κι εμένα.

Τρεις μέρες σ' ακολουθάει ο καλός στίχος,
την τέταρτη σε κεντάει ελαφρά κι αρχίζει
να ρέει το αίμα σου στο ποίημα.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

I - άτιτλα (ό,τι άγγιξες στο διάβα σου με αγάπη ..) επιλογή

Ό,τι άγγιξες στο διάβα σου με αγάπη
φτερά θα βγάλει να σε φέρνουν πίσω
σ' εκείνους που μια μέρα θα τους λείπεις.

Ο χρόνος γύρω απ' όλα κι ο θάνατος
ρολόι στο χέρι του μωρού που ποτές του
δεν έμαθε να διαβάζει τις ώρες.

Έπεσε ο ποιητής στη μάχη
και τώρα αναπαύεται
κάτω από την ασπίδα μιας λέξης.

Δυο κυπαρίσσια στο κοιμητήρι
σπίρτα αναμμένα,
μαύρες οι φλόγες το πένθος βαθύ.


Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Η έβδομη λιαχτίδα, 2014

Αντίφωνο VII

painting by David Spyker

Στην αρχή άρχισε ν' αποφεύγει τους ανθρώπους
των μεγάλων πόλεων και αργότερα των μικροτέρων.
Τελευταία εγκατέλειψε την έρημο όταν σιγουρεύτηκε
πως ήταν γεννημένος για ακόμη πιο απόλυτη μοναξιά.
Έμεινε κυριολεκτικά ολομόναχος, αφοσιωμένος  
ολοκληρωτικά στη μοναξιά του, που την ονειρευόταν
από χρόνια και τον υποδέχτηκε
με νταούλια και φανφάρες.
Με τα χρόνια όμως η μοναξιά άλλαζε μορφή, άρχισε
να γίνεται βασανιστικά απαιτητική και
δύστροπη. Του απαγόρευσε να βγαίνει
έξω από την ερμητική του καλύβα, να κοιτάζει
από το παράθυρο, να διαβάζει βιβλία
και να γράφει. Του απαγόρευσε να κάνει
περιπάτους, να τρέφεται, να πίνει νερό και
το χειρότερο, σε καμιά περίπτωση δεν επέτρεπε
να κάνει όνειρα. Πέθανε χωρίς να του παρασταθεί
κανένας, ούτε καν η προδοτική του μοναξιά.

Φαίδων Πατριαλάκις
από τη συλλογή Εκ της σιωπής, 2014

Αντίφωνο ΙΙΙ

Όταν πεθαίνουν οι φίλοι μου μετακομίζουν στο σπίτι μου,
απολαμβάνοντας τα ίδια προνόμια που είχαν όταν βρίσκονταν στη ζωή.
Μοιραζόμαστε τα πάντα: βιβλία, ρούχα, φαγητά, κολόνιες, ακόμη και τα χάπια μου που δεν πρέπει να αμελώ να παίρνω τρεις φορές την ημέρα. Όσο ζω, θα ζούνε κι αυτοί και μάλιστα πολύ καλύτερα απ' όταν ήταν ζωντανοί. Το ξέρουν καλά (καθώς και πολλά άλλα πράγματα που εγώ αγνοώ). Με φροντίζουν υποδειγματικά, δεν λέω, αλλά περισσότερο από υστεροβουλία και συμφέρον μην τυχόν συμβεί το κακό και σ' εμένα, οπότε θα βυθιστούν δια παντός στην οδυνηρή λησμονιά και θα χαθούν ολοκληρωτικά στ' άγρια σκοτάδια.

Φαίδων Πατρικαλάκις
από τη συλλογή Εκ της σιωπής, 2014

Σταυρωμένος στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

Αγαπητέ Μουνκ, σύντροφε του αιχμηρού εξπρεσιονισμού.
Η δική σου κραυγή με την οποία έγινες διάσημος
δεν είναι τίποτε
συγκρινόμενη με τη δική μου που δεν βρίσκεται
αποτυπωμένη πάνω σε καμβά, αλλά υπάρχει
χειροπιαστή, βιωμένη, καθώς απ' αυτήν ξεπηδούν όχι
μόνο βασανιστικοί ήχοι, αλλά ξυφάφια, καρφιά, ρόπαλα,
σφυριά, δρεπάνια, που με σταυρώνουν διαρκώς,
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Σύντροφε του οδυνηρού εξπρεσιονισμού.
Τρυφερέ σύντροφε΄της αδικίας και του πένθους,
κάθε ανυπεράσπιστου τυραννισμένου πλάσματος,
στο προδοτικά από άκρη σε άκρη ασυγκίνητο σύμπαν.

Φαίδων Πατρικαλάκις
από τη συλλογή Εκ της σιωπής, 2014

Τελετές θεών και δαιμόνων

Η ζωή μου ολόκληρη
υπήρξε μια εκθαμβωτική
ιεροτελεστία του Θιβέτ.
Φόρεσα τα ρούχα των θεών,
των ιερέων, των μυστηριακών
πνευμάτων και δαιμόνων,
καταπιάστηκα με τεράστια
τύμπανα, με εκκωφαντικά
τρομπόνια.
Κατασκεύασα υπέροχες μάσκες
ζώων και φανταστικών αρπακτικών.
Δικαόσμησα αίθουσες με πολύχρωμα
πανιά και σημαίες.
Χόρεψα τελετουργικούς χορούς
και επιχείρησα επικίνδυνα
θεαματικά ακροβατικά.
Βάφτηκα με χρώματα μαγικά
και πραγματοποίησα συμβολικές
κινήσεις αδιόρατων υπάρξεων.
Επιχείρησα όλα αυτά σχεδόν
υπνωτισμένος από την επίδραση
μεθυστικών αρωμάτων, αισθησιακών καπνών
χωρίς να είμαι ικανός να γνωρίζω αν το έζησα
πραγματικά ή απλώς
τα φαντάστηκα από την αστείρευτη επιθυμία μου,
έστω για λίγο, να γίνω ένα με τα κοσμογονικά
παιχνίδια θεών και δαιμόνων.

Φαίδων Πατρικαλάκις
από τη συλλογή Εκ της σιωπής, 2014
 

Επίλεκτες λέξεις

Πώς να συγκρατήσω τις λέξεις που επέλεξα
για να φτιάξω τα ποιήματά μου;
Μερικές ξεφτισμένες μνήμες ζωής, αμείλικτα
φουγάρα με εκτυφλωτικούς καπνούς.
Πώς να συγκρατήσω λέξεις που καίνε σαν καλοκαίρια;
Μέχρι πότε θ' αντέξω; Μέχρι πότε θα περιμένουν
εκείνες οι λέξεις, οι αριθμοί, οι μνήμες
να γίνουν ποιήματα;
Δεν ξέρω πώς φτιάχτονται τα ποιήματα,
τι ακριβώς μεσολαβεί για να μετατραπεί η ασκήμια
ξαφνικά σε ωραιότητα.
Πώς διαπερνά ο ποιητής τους ήχους και το φως
για να φτάσει στο ανεξερεύνητο χάος;
Η ποίηση είναι η παρηγοριά του ποιητή,
η σοφία του, δεν αρκείται να την κρατά για
τον εαυτό του, αλλά πασκίζει να τη μεταφέρει
στους ανθρώπους, να της δώσει φτερά,
να την ανεβάσει στους ουρανούς
να τη μετατρέψει σε πηγή ζωής.΄
Ό,τι υπάρχει βαθύτατα
κρυμμένο πίσω από το ερμητικό αδιόρατο
είναι η ποίηση.
Καταλυτικά κύματα της θάλασσας
τυλιγμένα ολόγυρα από τον εαυτό τους
μέχρι την τελειωτική λυτρωτική τους
αποδέσμευση.
Δεν φαντάζεστε πόσο πολύ χρόνο χρειάζεται
το ποίημα για ν' αποκτήσει μορφή.
Η ποίηση είναι βροχή που έπεσε, που θα πέσει
και που θα πέφτει ανέναα.
Κατά καιρούς μ' εγκαταλείπει
και τότε νοιώθω αφόρητη μοναξιά
που σπάει κόκαλα.
Η ποίηση είναι σαν να φοράς ανάποδα τα ρούχα σου
και να βγαίνεις στους δρόμους
παραξενεύοντας τους ανθρώπους
που αναρωτιούνται τι ακριβώς σε ώθησε να το κάνεις.
Γράφω ποίηση παίζοντας
το κουτσό περιστέρι.

Φαίδων Πατρικαλάκις
από τη συλλογή Εκ της σιωπής, 2014
 

Χωρίς τον θάνατο ΙΙ

Αυτός είναι ο πραγματικός θάνατος.
Όταν χάνεις τον άνθρωπο που αγαπάς
ενώ παραμένεις υποτίθεται ζωντανός
για να υφίστασαι τον ισόβιο χαμό του.
Αυτός είναι ο πραγματικός σου θάνατος
που σε κάνει να πονάς, όπως θα πονέσουν
με τη σειρά τους οι αγαπημένοι σου
για το δικό σου θάνατο.
Τόσο πένθος δεν υποφέρεται, δεν μπορείς
να το αντέξεις ούτε να το μοιραστείς με άλλους,
σηματοδοτεί τον δικό σου θάνατο,
τον πραγματικό σου θάνατο.
Κανένας δεν έχει τη δύναμη να σε παρηγορήσει
νομίζοντας ότι είσαι ήδη νεκρός.

Φαίδων Πατρικαλάκις
από τη συλλογή Εκ της σιωπής, 2014

Καταδύσεις ΙΙ

Στο λέω να το ξέρεις. Υπάρχουν θάλασσες χωρίς τελειωμό,
συγκλονιστικές, που λάμπουν και υπνωτίζουν,
που όλο και κάπου μπορούν να σε πάνε,
όχι όμως εκεί που πραγματικά επιθυμείς.
Υπάρχουν έρωτες που θα σε συνεπάρουν
ωστόσο θα σε κατευθύνουν σε απόμακρες άγονες
περιοχές που δεν θα μπορούσες να φανταστείς.
Στο λέω να το ξέρεις: ό,τι ανακαλύπτεις θα το χάνεις και
ό,τι αποκτάς θα σε σταυρώνει και θα σε ματώνει.
Στο λέω να το ξέρεις: ό,τι ονειρεύεσαι να κάνεις καν' το
τι στιγμή που το σκέφτεσαι γιατί με τον καιρό
θα αναγκαστείς να παραιτηθείς από ένα σωρό πράγματα,
που τα λιμπίζεται ο θάνατος και δεν τα χωράει ο χρόνος.
Στο λέω να το ξέρεις: μην περιμένεις άλλο ο χρόνος
να σου πάρει τον αέρα, φρόντιζε εσύ να παίρνεις
τον χρόνο με το μέρος σου.

Φαίδων Πατρικαλάκις
από τη συλλογή Εκ της σιωπής, 2014