Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Ο τόπος σου τώρα



















Στον πατέρα μου

Δεν ξέρω 
πού σε βρίσκει 
ο καιρός
και διαρκώς
μακραίνεις.

Έσβησε

το κεράκι σου
με τόσα
φυσήματα,

τρόχισε 

τη ζωή σου
το άγνωστο.

Όσα λουλούδια

κι αν σου φέρω
μαραίνονται

δε βρίσκει χώμα

η ρίζα,
μπετόν και 
μάρμαρο 
το τόπος σου
τώρα.

Κι αν σου μιλώ 

με συλλαβές
αν κόβω λέξεις
είναι γιατί 
δεν ξέρει ο πόνος
από γραμματικές 
κι ορθογραφίες.

Δε θέλει

λόγια περιττά. 

Μάρτιος 2008

Ελένη Μαρινάκη
από τη συλλογή Σε ξένο ουρανό, 2011
Ενότητα :Eπτά λόγοι αποχαιρετισμού

2 σχόλια:

Rosa Mund είπε...

Ο υποδόριος σπαραγμός, που διατρέχει αυτό το ποίημα στη ραχοκοκαλιά του, το κάνει συγκλονιστικό.

είναι γιατί /δεν ξέρει ο πόνος /από γραμματικές
κι ορθογραφίες. /Δε θέλει /λόγια περιττά.

Poet είπε...

Η μεγάλη θλίψη είναι βουβή, Κική μου. Κι όταν είσαι ποιητής, λιγόλογη.