Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Αποδημητικό



















Μεσάνυχτα
Κλωσάω ραγισμένα ποιήματα
Όταν χειμωνιάζει φοβάμαι
μην ξεπεταχτούν πρόωρα από τ' αυγά τους
και ξενιτευτούν στο κρύο

Τα χέρια μου δυο
υπερμεγέθεις κλεψύδρες
ασφυκτιούν στην αποθήκη
Κρύβομαι εδώ και μήνες
Δεν έχω όνομα ταυτότητα
τρίχωμα ευκαιρίες
απογόνους - θηλαστικά
Με κυνήγησαν πολύ

Έτρεξα όσο κρατούν δυο φτέρνες
πεινασμένης λέαινας

Και τώρα
προσπαθώ να πεθάνω ήσυχη
ανάμεσα σε σκόρπιες αράδες
ένα πιάτο τερμίτες
και μερικά δάκτυλα πόνου
να με στέλνουν στο Σατ-ελ-Αράμπ

Να γίνομαι εγώ το Σατ-ελ-Αράμπ

Οι ώμοι μου
πλωτές διώρυγες

πέρασμα ακρωτηριασμένων

Χαρά Ναούμ
από τη συλλογή Άγρυπνες αντιλόπες, 2013

1 σχόλιο:

Julia Fortouni είπε...

εκεί βρίσκουν καταφύγιο τα αγρίμια -λέξεις -, εκεί που ενώνονται δυο ποταμοί. Ο πόνος μας δεν επιπλέει. Γίνεται διώρυγα για να περάσει ο Πόνος όλου του κόσμου. Κι η ψυχή μας αντιλόπη που κοιτάζει με τα τρομαγμένα μάτια της τούτη την αποδημία...