Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

III (Χειμώνας. Μεσάνυχτα τρυφερά ...)



















Χειμώνας
Μεσάνυχτα τρυφερά.
Το φεγγάρι κοιτούσε χαμηλά, λίγο πιο πάνω απ' τα φώτα της πόλης. Σιγοέσβησαν στον βραδινό νοτιά οι καληνύχτες και τα γέλια,
αλάφρωσαν τα φιλιά.
Χάθηκαν στο σκοτάδι τα βήματα των φίλων.
Η σάρκα τους άνθιζε πρόθυμη στο στόμα μου.
Ιδού η μετάληψη.

Αρετή Γκανίδου
από τη συλλογή Ορυκτό φως, 2011
Ενότητα : Φιλοξενία

4 σχόλια:

Άστρια είπε...

Κι ας είμαστε στην καρδιά της άνοιξης, αυτά τα μεσάνυχτα του χειμώνα ήταν τόσο τρυφερά ειπωμένα, αφήνοντας στο τέλος γλυκειά την επίγευση της μετάληψης..

Όπως πάντα ποιοτική η επιλογή του φιλοξενούμενου ποιήματος (συμπτωματικά, της ενότητας "Φιλοξενία":)

Από καρδιάς, ευχές για Καλή Ανάσταση ποιητή μας!

Ανώνυμος είπε...

Ο στίχος "Μεσάνυχτα τρυφερά" μαλάκωσε και τις δικές μου αντιστάσεις...

(Τασ εφχάσ μου γηα κάθαι καλώ, μαι των τρώπο του Μποστ!)

Κική

Poet είπε...

Τα τρυφερά μεσάνυχτα προσέλκυσαν τα τρυφερά κορίτσια, ακόμη και από το διάστημα.

Αφού ο ποιητής γράφει με το αίμα του, πράγματι πρόκειται για μετάληψη. Ανθρώπινη μετάληψη βέβαια όπως και ανάσταση των ανθρώπων σου εύχομαι από καρδιάς κι εγώ, γλυκειά μου Άστρια.

Poet είπε...

Διαπιστώνω ότι, με τις ανορθογραφίες των πολιτικών, έχει ξαναγίνει της μόδας ο Μποστ τώρα τελευταία. Μάλλον μία από τις λίγες καλές επιστροφές στο παρελθόν.

Καλή Ανάσταση, Κική μου, όπως τη λαχταράει η καρδιά σου.