Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Λυμένα κορδόνια


Μια μικρούλα, με ολόμαυρα κοτσίδια
Με πλησιάζει στην αυλή.
Έχει λυμένα κορδόνια.
Της λείπουν τα δύο μπροστινά της δοντάκια.
«Κύριε, θα μου τα δέθεις;»

Ξεχνώ προς στιγμή
Αυχενικό και ορθοστατικό
κι εκείνη τη ζάλη που ώρες-ώρες
με παραλύει
και σκύβοντας στα παπουτσάκια της

προσκυνώ την αθωότητα

Παναγιώτης Γούτας
από την ανέκδοτη συλλογή Πάλι διπλές ήφερα;

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τρία (ποιήματα) σε ένα (σχόλιο).
Προς στιγμήν, νόμισα πως ήταν για μένα οι στίχοι, μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι ο ποιητής είναι ...δικός μας άνθρωπος.
Πολύ γλυκά και τρυφερά τα λόγια της αθωότητας:
«Κύριε, θα μου τα δέΘεις;»

Την καλησπέρα μου!

κ.κ.

Poet είπε...

Ναι, κ.κ. μου, η εκπαιδευτική κοινότητα εκπροσωπείται επαξίως στο Λιβάδι. Όπως και η αθωότητα.
Ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει σ' αυτόν τον μάταιο κόσμο. Καλημέρα.