Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Ο δρόμος που πήραμε οδηγεί στη θάλασσα

(Woman writing by  Pablo Picasso, 1934)

Ο δρόμος που πήραμε οδηγεί στη θάλασσα
Κι η θάλασσα γεμίζει τα κοχύλια της
με τα δικά μας όνειρα

   Να γράφεις ό,τι δεν έχει γραφτεί ποτέ, να
γράφεις  ό,τι  γράφεται  από  την  αρχή  του
Χρόνου. Ιερογλυφικά, γράμματα, λέξεις τα-
ξιδεύουν από το όνειρο στη σκέψη, από τη
σκέψη στο χαρτί.
    «Γράφω».  Η λήθη ξυπνά την αλήθεια. Το
α στερητικό  θεριεύει, γίνεται α θαυμαστικό,
άλφα σ’ έναν κόσμο θαυμαστό, με το ωμέγα
ν’ αντιφεγγίζει το φεγγάρι.
    Και συνεχίζεις…

    Ή μήπως επιστρέφεις…

Ζωή Σαμαρά
από την ποιητική σύνθεση
Παρενθέσεις και Αγκύλες
της συλλογής
Και είναι πολύ μακριά η Δύση, 2012

2 σχόλια:

ξωτικό είπε...

Υπέροχη υποδοχή του φθινοπώρου !!!

Με μαγικό Πήλιο και ονειροθρεμμένα κοχύλια !!!!

Την αγάπη μου !!!

Poet είπε...

Και επιπλέον με την αγάπη σου η υποδοχή του φθινοπώρου, γούρικο ξωτικό. Εκείνη που δίνει τα χρώματά της στο κάθετι που αξίζει στη ζωή.

Καλό ξημέρωμα με τη λάμψη σου πάντα έντονη κι ας κρύβεται το φεγγάρι.