Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Τα τρία Α

(Day of the Gods by Paul Gauguin)

Την εποχή των πρώτων μύθων
με ανθρωποθυσίες χόρταιναν οι θεοί

Και σήμερα;

Α!
Σήμερα
όλοι γινήκαμε θεοί
θυσιάζουμε τον Άλλο
           τον άλλο εαυτό μας

Μα δε χορταίνουμε

Όλοι γινήκαμε θεοί
            ή σφάγια

Δεν έμεινε στη Γη
ούτε
ένας
Άνθρωπος;

Ζωή Σαμαρά
από τη συλλογή
Και είναι πολύ μακριά η Δύση, 2012

8 σχόλια:

Poet είπε...

Σημείωση:

Μία ακόμη ταύτιση του μυθολογικού χρόνου με τον ιστορικό, του ονειρικού στοιχείου με το εφιαλτικό.

ξωτικό είπε...

Πολύ μου άρεσαν και τα τρία.
Λιτά και ανεμοδαρμένα ....
σαν το νησί της όπως το φαντάζομαι ,άγρια βουνά να περικλείουν αναπάντεχες ομορφιές...

Γλυκύτατη καλησπέρα ....άνθρωποι του λιβαδιού :))

Άστρια είπε...

Τί καταπληκτική ιδέα! Από τις πιο δυνατές κουβέντες που άκουσα τον τελευταίο καιρό. Φτάνει μέχρι τ' αυτιά των όποιων θεών δημιουργήσαμε ή υποκαταστήσαμε και θυμίζει τον παντοτινό ρόλο τους, του πραγματικού θύτη, βυθίζοντας το μαχαίρι στο αληθινό θύμα -τον Άνθρωπο - πάλι.

Εξαιρετικές επιλογές όπως πάντα!Καλό βραδάκι ποιητή μας!


υγ. Όπως και το ξωτικό, διάβασα και τα τρία ποιήματά της Ζ.Σαμαρά πριν μπω στα σχόλια και μου άρεσαν, ιδιαίτερα ανθρώπινα .

Dinos-Art είπε...

Συμφωνώ με τους φίλους που με πρόλαβαν. Να όμως και μια άλλη εκδοχή:

"Όταν θα γίνουν οι σφαγές
"δεν θα σφάξουμε εμείς
"(εμείς θα σφαχτούμε)

"Όταν θα γίνουν οι βιασμοί
"εμείς δεν θα βιάσουμε
"(εμάς θα μας βιάσουν)

"Τότε γιατί μας βρίζουν
"και μας φωνάζουν σφαγείς και
"βιαστές;

"Γιατί νομίζουν πως στα βάθη της
"ψυχής μας
"θέλουμε κι εμείς κάποτε να
"σφάξουμε
"θέλουμε κι εμείς λιγάκι
"να βιάσουμε

Κώστας Ριτσώνης
(Περιοδικό "Διαγώνιος", 05-08/1979)

Δυο λόγια για τον πίνακα, νέα πρωμετωπίδα του "Λιβαδιού":
Εκτέθηκε στη δεύτερη ατομική μου έκθεση το 1981 στην Εμπορική Τράπεζα και κάτοχός της είναι μια
τότε συνάδελφος και μέχρι σήμερα αγαπητή φίλη, που τελευταία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας. Της εύχομαι και από εδώ ολόψυχα γρήγορα περαστικά.
Καλό βράδυ σε όλους.

Dinos-Art είπε...

Να συμπληρώσω ότι το τοπίο αυτό είναι από το πανέμορφο Πήλιο.

Dinos-Art είπε...

Και φυσικά "προμετωπίδα" και όχι "πρωμετωπίδα". Καληνύχτα.

ποιώ-ελένη είπε...

ανταμώνει η ποίηση με την ψυχική εγρήγορση και το αποτέλεσμα μας εξωθεί σε ποικίλες αναζητήσεις
φιλιά πολλά

Poet είπε...

Μου άρεσε πολύ αυτή η ζωγραφιά σου, Ντίνο μου, για το φθινοπωρινό λιβάδι. Ξέρεις ότι έχω κι εγώ στο ρπίτι μου έναν πίνακά σου της εποχής εκείνης.

Χαίρομαι επίσης για την τόσο θετική ανταπόκριση στα ποιήματα της Ζωής από διάφορες κατευθύνσεις. Όταν ενώνουν τα χαμόγελά τους στο Λιβάδι το φεγγαρόλουστο ξωτικό, το κορίτσι του διαστήματος και η δημιουργική Ελένη, τι να φοβηθείς;

Σας ευχαριστώ λοιπόν όλους και προχωρώ στην ανάρτηση του επόμενου ποιήματος της Ζωής Σαμαρά.