Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Το χρώμα της ζεστασιάς


Ο αέρας μυρίζει βενζίνη
στέκομαι σαν ένα κατόρθωμα που εξασθενεί σταδιακά
από ‘κείνη την ημέρα.

Κάποιοι
απολιθώματα στο πέρασμα του χρόνου
ταξίδεψαν σαν άδειες σακούλες
κρατούσαν το νήμα της εξέλιξης
μα παρέδωσαν λαμπρά ψέματα
απελπιστικά ονειροπόλοι
μέσα σε κιβώτια αλαζονείας
και με πρόσωπο στραμμένο στην ανατολή.

Άλλοι σα κλέφτες αλίευσαν
μουσικές, έτοιμα χείλη και πίνακες
από τη στοίβα των ονείρων
σε πικραμένες Κυριακές ζητούσαν να ξεσπάσουν
ασθενικά, έξοχα
καταστρέφοντας παλαιά ίχνη
με σημερινή ημερομηνία αγοράς
τόσο αφελείς λεηλάτησαν σώματα νεκρών
λίγα μόλις μέτρα μακριά.

Κάπνισα για τελευταία φορά
βουτηγμένος σε χαρτιά και αιώνες
ένα ζευγάρι γυαλιά που έμειναν κρύα
κι εγκαύματα
η φωτιά σαν ελπίδα
το χρώμα της ζεστασιάς ας μας αφανίσει.

Λουκάς Σ. Λιάκος
αδημοσίευτο (ποιήματα 2007 - 2011)

2 σχόλια:

andrik είπε...

'poli wraio blog!!!kalws irtha stin parea sou!!!

Poet είπε...

Χαίρομαι που σου αρέσει το ιστολόγιό μας, andrik. Σίγουρα θα βρεις πολλά ωραία ποιήματα να διαβάσεις. Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι.