Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Θυμάμαι


Στα λιβάδια της άνοιξης
στους αγρούς του καλοκαιριού,
σε θυμάμαι.
Θυμάμαι τα μαλλιά σου σκούρα
το λευκό σου δέρμα,
τα μάτια σου.
Τα μάτια σου τα θυμάμαι θλιμμένα,
γελούσες,
κι η θλίψη ήταν μαζί σου
η μελαγχολία,
μαζί σου.
Θυμάμαι που μαζί καλπάζαμε
πάνω στη καμένη άσφαλτο
και στο φρέσκο χιόνι
γινόμασταν ένα
ήμαστε μόνοι,
ξελογιασμένοι από την ελευθερία
η εφηβεία ήταν παντοτινή.
Θυμάμαι.

Λουκάς Σ. Λιάκος
αδημοσίευτο (ποιήματα 2007 - 2011)

Δεν υπάρχουν σχόλια: