Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Το ποίημα

( Joan Miro,  The Morning Star, Gouache, oil and pastel on paper, 38 x 46 cm)

Το ποίημα είναι ένα σύμπαν
αδυσώπητη ρίζα φωτός
άλλη εκδοχή του πεπρωμένου
προϋπάρχει στο φέγγος μιας τραυματισμένης νότας
διαμελισμένο πρόσωπο με υπερβαίνει
ποτάμι που εκβάλλει στις πηγές του
αποικία κάπου στο βάθος της ηχώς
όπου οι καρδιές ανταλλάσσονται με το φως
και η πυξίδα κυνηγάει το άπειρο.

Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Συνάντηση με το σύμπαν, 2011

4 σχόλια:

Poet είπε...

Ένας ακόμη ωραίος πίνακας, ένας ακόμη αγαπημένος ζωγράφος. Κατ' εξοχήν ποιητικός.

IZA είπε...

Αν και με μεγάλη καθυστέρηση( το συνηθίζω πού και πού) άρχισα να διαβάζω μαζεμένες τις παλιότερες αναρτήσεις σου. Στάθηκα ιδιαιτερα σ' αυτό το ποίημα το οποίο βρήκα καταπληκτικό. Κάποτε ρώτησα τους μαθητές της Στ' τάξης τι σημαίνει γι' αυτούς η ποίηση. `Ενας μαθητής μου είπε: "Μα κυρία η ποίηση είναι ξεπερασμένο πράγμα". Με προβλημάτισε πολύ αυτή η κουβέντα. `Ομως φαίνεται ότι κι ένα όλοκληρο Υπουργείο Παιδείας έχει την ίδια άποψη, αφού πλέον η λογοτεχνία και η ποίηση αποτελούν ελάχιστα ψήγματα μέσα στα βιβλία Γλώσσας. Αντίθετα έχουν κατακλυστεί από συνταγές μαγειρικής ή οδηγίες χρήσης ηλεκτρικών συσκευών κ.ά. Αισθάνθηκα τεράστια την ευθύνη πάνω μου. Τι να κάνω κι εγώ με τις ελλειπείς γνώσεις μου; Mάλλον δεν μπορώ να τους μάθω να γράφουν ωραία ποιήματα. Μπορώ όμως να τους μάθω ν' αγαπούν το ωραίο, να το αναγνωρίζουν και να το εκτιμούν. Τους έβαζα ν' ακούν μουσική Χατζηδάκι όταν έκαναν τις εργασίες τους ή ζωγράφιζαν και μια μέρα ένα κορίτσι μου λέει: "`Oταν ακούω αυτή τη μουσική νιώθω ότι γίνομαι καλύτερη μαθήτρια, ηρεμώ κι εμπνέομαι".Τότε σκέφτηκα πώς κάτι ήταν κι αυτό. Θα ήθελα την πολύτιμη γνώση σου πώς θα μπορούσα να βοηθήσω περισσότερο.

Poet είπε...

Μαρία μου, είναι απλό. Όπως τους βάζεις να ακούνε μουσική ή να ζωγραφίζουν, διάλεξε μια σειρά απλά και ωραία ποιήματα και ζήτησέ τους να τα διαβάσουν. Μόνοι τους πρώτα και αργότερα μεγαλόφωνα στην τάξη. Είμαι βέβαιος ότι σύντομα αρκετά παιδιά θα αγαπήσουν την ποίηση. Η προκατάληψή τους προέρχεται από ακαλλιέργητους γονείς και από τον περίγυρο που δίνει σημασία αποκλειστικά στο χρήμα. Προφανώς και το Υπουργείο Παιδείας αντικατοπτρίζει τη χυδαιότητα της κοινωνίας.

Να και ένα μικρό παράδειγμα. Πριν μερικές μέρες, έγινε μια ποιητική εκδήλωση προς τιμήν μου στις Σχολές Ξένων Γλωσσών Καραογλάνη στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης. Μικρά παιδάκια του δημοτικού κατά κανόνα (που είχαν αποδώσει εικαστικά ένα ποίημά μου) διάβασαν τα ποιήματά μου με ωραιότατο τρόπο. Καλύτερα από τους μεγάλους και τους ηθοποιούς. Τα διάβασαν σαν να τα ζούσαν κυριολεκτικά. Και οι γονείς τους, που ήταν απαισιόδοξοι πριν την εκδήλωση, ενθουσιάστηκαν και τα καταχειροκρότησαν. Η εμπνευσμένη ιδιοκτήτρια και δύο θαυμάσιες καθηγήτριες πέτυχαν αυτό το μικρό θαύμα που, αν το σκεφτείς, είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Ρώτησε, αν θέλεις, και τη Τζούλια για τις ζωγραφιές των παιδιών με αφορμή ένα ποίημά μου και τη συνέντευξη που τους έδωσα. Θάρρος, Μαρία, και μπορείς να πετύχεις πολλά.

IZA είπε...

Ευχαριστώ Τόλη για τις πολύτιμες συμβουλές σου. θα συνεχίσω τις προσπάθειές κι ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά.