Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Ο αχινός

Ένα από τα εκτενέστερα αφιερώματα στο Λιβάδι αφορούσε τον ποιητή της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς Ορέστη Αλεξάκη. Πριν από ένα μήνα περίπου πρόσθεσα τα ποιήματα «Αντώνιος» και «Ο υπηρέτης», ενώ παλιότερα είχα αναρτήσει τα ποιήματα «Η απρόσμενη» και «Δουλτσινέα». Τα τέσσερα αυτά ποιήματα, δημοσιευμένα σε λογοτεχνικά περιοδικά, περιλαμβάνονται τώρα στην εντελώς πρόσφατη συλλογή του «Το άλμπουμ των αποκομμάτων», Σεπτέμβριος 2009, με εικόνα εξωφύλλου της επίσης ανθολογημένης εδώ ποιήτριας Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου.

Από τη συλλογή αυτή έχω επιλέξει μερικά ποιήματα ακόμη για να συμπληρώσω το αφιέρωμα. Ελπίζω το γεγονός αυτό να αποτελέσει μία ακόμη αφορμή για να διαβάσουν οι αναγνώστες του ιστολογίου όλα τα ποιήματα του εξαιρετικού αυτού υπαρξιακού ποιητή και εκλεκτού μου φίλου.

Ο αχινός

Την ποίηση αν δεν υποχωρεί
μπορείς να τη βιάσεις
δεν είναι δα πρωτόβγαλτη παρθένα
έχει ασκηθεί στην πονηριά και την υποκρισία.
Χρόνια και χρόνια σου ορκιζόταν
αιώνια πίστη κι αφοσίωση
καταβροχθίζοντας κομμάτια απ’ τη ζωή σου
για μια παραίσθηση για μια παραφορά
που τελικά κατέληγε σε κλάμα.
Και τώρα
τάχα δε σ’ αναγνωρίζει
Σε προσπερνά γυρνώντας το κεφάλι
με αμούστακα αγοράκια χαριεντίζεται
ανύποπτες παιδούλες ξεμυαλίζει
Ου να χαθεί … δε θα της κάνω το χατήρι
δε θα την πιάσω απ’ τα μαλλιά
το αραχνοϋφαντό της δε θα σκίσω
Ξέρω τι ψέμα κρύβεται από κάτω
Τι ματαιότης εγκοσμίων σαρκάζει
ποια τρύπα καιροφυλακτεί
- ένδοξους κι άδοξους μεγάλους και μικρούς –
σαν μαύρος αχινός
να μας ρουφήξει

Ορέστης Αλεξάκης
από τη συλλογή Το άλμπουμ των αποκομμάτων, 2009

6 σχόλια:

Field of Dreams είπε...

Ου να χαθεί... Αλλά χάνεται; Όχι, καθόλου. Εμφανίζεται, χάνεται μόνο όταν θέλει αυτή.

Από τους αγαπημένους μου ποιητές, Τόλη.

Yiannis είπε...

Παρα πολύ καλός ποιητής Τόλη.Μου άρεσε ιδιαίτερα το ποίημα που ανάρτησες.

Poet είπε...

Δικαίως είναι ένας από τους αγαπημένους σου ποιητές.

Κι εμένα τα ίδια μου ορκιζόταν, Λίνα μου. Είναι το πιο σαγηνευτικό, το πιο άγριο και άστατο θηλυκό που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Παρά τη ματαιότητα των εγκοσμίων όμως, πάντοτε θα ψάχνουμε ο Ορέστης κι εγώ, μα και χιλιάδες άλλοι, κάτω από το αραχνοϋφαντό της. Για κείνη την υπέροχη, τη μοναδική στιγμή της ερωτικής εκπλήρωσης. Κι ας γίνει ο κόσμος στάχτη.

Poet είπε...

Διάβασε και τ' άλλα του, Γιάννη μου. Ως ομοιοπαθής. Και έπεται συνέχεια. Ξέρεις ότι και ο Ανδρέας συμφωνεί μαζί μας για τον Ορέστη.

Καλό βράδυ.

50fm είπε...

Σημαντικός ποιητής,Τόλη μου.
Να ψάχνετε...αλλιώς,καήκαμε...
Σε φιλώ!
Καλημέρα.

Poet είπε...

Να είσαι βέβαιη γι' αυτό, Ουρανία μου. Η ποίηση είναι κάτι σαν το βασικό ένστικτο.

Καλό βράδυ.