Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Το αίμα που με ζάλιζε

Μπερδεμένα πουλιά και σκοτάδια
στον ύπνο μου δίχως όνειρα
χαμηλώνω
Ξεχνιέμαι ξεχνιέμαι
στο φωνήεν σου σώμα

ψηλό υπερώο
το αίμα που με ζάλιζε
παραμιλώντας τον πυρετό του
βουλιάζοντας το νησί στους σφυγμούς του

Πανύψηλα χόρτα κα αρωματικά
τα φύκια του έρωτα οι αμμουδιές
του σώματος που έλαμπαν σκοτάδι

καταργούσαν τα σύνορα του ονείρου
που ακόμη
δεν σε είχα αγγίξει που μόλις
εκείνη τη στιγμή σε άγγιζα

Και το πλήθος των ερωτημάτων
που κατέρρεε
και ανοίγανε σφυρίζοντας οι πόρτες
όλων των μυστικών
και όλων των φόβων
που ήσουν εσύ το μυστήριο και
Δεν ήσουν εσύ

Ζέφη Δαράκη
από τη συλλογή Το σώμα δίχως αντικλείδι, 2000

Δεν υπάρχουν σχόλια: