Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Ευρυπίδης, Αθηναίος

Γέρασε ανάμεσα στη φωτιά της Τροίας
και στα λατομεία της Σικελίας.

Του άρεσαν οι σπηλιές στην αμμουδιά
κι οι ζωγραφιές της θάλασσας.
Είδε τις φλέβες των ανθρώπων
σαν ένα δίχτυ των θεών,
όπου μας πιάνουν σαν τ' αγρίμια,
προσπάθησε να το τρυπήσει.
Ήταν στρυφνός, οι φίλοι του ήταν λίγοι,
ήρθε καιρός και τον σπαράξαν τα σκυλιά.

Γιώργος Σεφέρης
από το Ημερολόγιο καταστρώματος Γ', 1955

2 σχόλια:

and33 είπε...

Καλύτερα νομίζω στρυφνός με λίγους φίλους και με το κίνδυνο των σκυλιών παρά καλός, με πολλούς φίλους και κίνδυνο να σε κατασπαράξουν αυτοί οι φίλοι.Γιατί στις μέρες μας, φίλε μου Τόλη, είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Και το έχεις επισημάνει κι εσύ σε κάποιο σχόλιο σου νομίζω.

Poet είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο, Ανδρέα μου. Το «θεέ μου, φύλαγέ με από τους φίλους μου γιατί από τους εχθρούς μου ξέρω να φυλάγομαι και μόνος μου» έχει αποδειχτεί περίτρανα στη ζωή. Αυτοί είναι τα σκυλιά που σε κατασπαράζουν με πρώτη ευκαιρία.