Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Εκεί

Εκεί που η έλαφος παίζοντας με τις πυγολαμπίδες
είναι η ίδια μας η αθωότητα
Εκεί που καιρό μετά τη λήθη
τα ποθητά κορίτσια δεν σταματούν
τα χάδια των μαλλιών τους να χαρίζουν
σε ευνοούμενο άνεμο
Εκεί που η αγρύπνια μάς χαμογελά
Εκεί που έφηβοι με την κόκκινη κλωστή της ανέμης
κεντούν φεγγάρια, μαγιοβότανα, πουλιά
για να τα προσφέρουν στην πιο αγαπημένη
Εκεί που τα όνειρα δεν παύουν
πολύτιμες ανάσες να είναι
Καιρός θα υπάρχει πάντα
στα αερικά των συγκινήσεων
με τις γιρλάντες των ερώτων να στεφανώνουν
τους ηττημένους σου, αγάπη.

Γιώργος Άλμης
από τη συλλογή Λαστιχένια λόγια, 2009

2 σχόλια:

Field of Dreams είπε...

Εκεί που θυμόμαστε την αγάπη που έχουμε δεχθεί. Εκεί που και οι ηττημένοι είναι κερδισμένοι, γιατί έχουν αγαπηθεί.

Όμορφο ποίημα, Τόλη!

Poet είπε...

Μεγάλη υπόθεση, Λίνα μου, να έχεις αγαπηθεί. Κι ακόμη μεγαλύτερη, να έχεις αγαπήσει. Αληθινά, ανεπιφύλακτα, ανυστερόβουλα. Τότε δεν υπάρχουν νικητές και δεν υπάρχουν ηττημένοι.

Καλή σου μέρα.