Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Άτιτλο (ισορροπώ όπως η πέτρα ...)

Ισορροπώ όπως η πέτρα στην άκρη του γκρεμού
Προχωρώ όπως μια πέτρα που στο κενό κατρακυλάει
Για να συναντήσω το πεπρωμένο μου
Να καταλάβω τις απώλειες και τον χρόνο
Τον θάνατο τη μόνη απόδραση απ' τον χρόνο.

Ο μύθος με στήριξε κι όχι η ελπίδα.

Ιωάννης Βογιατζής
από τη συλλογή Πάνω απ' τις στέγες, 2008

3 σχόλια:

Field of Dreams είπε...

Ναι... Είναι πιο πολλά τα σβησμένα κεριά...

Poet είπε...

Σβησμένα; Περασμένα ναι, όμως εγώ τα βλέπω να καίνε ακόμη. Με κείνη την παλιά τους φλόγα.

Field of Dreams είπε...

Α! Μου αρέσει όπως το θέτεις. Ναι, μου αρέσει πολύ.