Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

O καιρός σήμερα


Οι νεκροί μπαρκάρανε στα φέρετρά τους
Φύγανε μουτρωμένοι δεν είπαν ούτε αντίο
Οι φίλοι μου οι συμμαθητές φορέσανε γραβάτα
Χωρέσαν σε μια τσάντα γίναν επιστήμονες
Τα σκοτεινά κορίτσια μου παντρεύτηκαν
Μου λένε «γιατί χάθηκες» ή «πότε πας στρατιώτης»
Τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ
Πλέω στο αίμα.

Αντώνης Φωστιέρης
από τη συλλογή Το θα και το να του θανάτου, 1987

3 σχόλια:

Maria Jose είπε...

"...χωρέσαν σε μια τσάντα..." Πόσο απλά και δυνατά δοσμένη η τραγικότητα της ύπαρξης. Μου ήρθε στο νου το "Κοστούμι στο χώμα" της Ιωάννας Καρυστιάνη. Κι όμως κάποια στιγμή ξεχειλίζουν από την τσάντα και δραπετεύουν σε απρόβλεπτες κατευθύνσεις με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη.
Πολύ όμορφο ποίημα.

Field of Dreams είπε...

«Φύγανε μουτρωμένοι δεν είπαν ούτε αντίο»

...ισχύει φαίνεται και για τη ζωή και για τον θάνατο.

Μ' αρέσει πολύ το ποίημα.

(και η εικόνα, Μωβ)

Poet είπε...

Μαρία μου, είσαι υπεραισιόδοξη. Χρειάζεται μεγάλη γενναιότητα για να δραπετεύσει κανείς. Ελάχιστοι την έχουν.