Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Φιλί και δάκρυ

Ήταν σαν μέλι το φιλί. 
Γλυκάθηκε ο νους 
και δεν ξεχνά. 
Αγάπησε η καρδιά
και δεν μπορεί πια να μισήσει. 
Ήταν το δάκρυ σαν διαμάντι. 
Το μάτι θόλωσε 
και δεν μπορεί να δει. 
Έπεσε το δάκρυ στο φιλί. 
Το δάκρυ κόλλησε
και δεν μπορεί να φύγει.
Κι έγινε το φιλί σκληρό
σαν πέτρα. 

Θεοχάρης Παπαδόπουλος
από τη συλλογή Ζηλεύω τα βράχια, 2018


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Στην ορθογραφία είμαι καλή
Μα,οι λέξεις μες στο χρόνο
Που το είδα έτσι το "τραίνο"
Έτσι το θέλω ακόμα
Μου φαίνεται κάνει πιο καλά ταξίδια
Το τρένο ,του λείπει βαγόνι
Δεν έχει κόσμο στο σιδηροδρομικό σταθμό
Δεν υπάρχουν καν τραίνα
Μόνο κάτι παλιά βαγόνια
Είναι τα χαμένα γιώτα
Τα κάνουν τροχόσπιτα
Σκουριασμενες μία ζωή οι γραμμές
Σε ένα γιώτα,πως θα ζήσω
Θα το επιπλώσω.
Θα φωναξω κάνα παιδί,που το χει με τις μπογιές.
Σπιτάκι για τον κήπο.
Κικη Ματέρη

Ανώνυμος είπε...

Μεγάλωσα με νταντά
Μία έφηβη ,που την κηδεμονία είχαν οι γονείς μου.
Ο έφηβος βγαίνει μία φορά την εβδομάδα.
Ο έφηβος μας γνωρίζει τους φίλους του.
Ο έφηβος βγήκε από το χριστιανικό οικοτροφείο γιατί ροκαρε.
Ο έφηβος μας πάει σχολείο.
Ο έφηβος για τιμωρία,δεν βγαίνει,αλλα κάνει πάρτι στο σπίτι.
Οι γονείς μου πιο ήσυχοι.
Ή αγαπημένη μου θεία και νταντά και αδερφή στα χαρτια.
Μου έλεγε ένα τραγούδι στα αγγλικά
Εγώ την ελεγα μαμά ,οπότε ήθελα να την κάνω χαλάστρα.
Ωραία χρόνια.
Όταν πρωτοηρθε σπίτι μας ,φόρουσε τα ρούχα της ανάποδα.
Οι γονείς μου εργαζόταν νύχτα μία ζωή.
Ο έφηβος ενηλικιώθηκε.
Παντρευτηκε ,την είδα τελευταία φορά στα δέκα μου,επειτα μία στα δεκαπέντε και μία στα Εικοσιπέντε.
Μου λειψε μόνο δυο μέρες.
Έχω μάθει ότι τίποτα δεν μου ανήκει.
Ή κάθε σχέση εξαρτάται μόνο από μένα.
Έτσι λοιπόν ...
Δεν θέλω λοιπόν ανταποδοτικά τηλεφωνήματα.
Ούτε εκτιμώ τις καλημερες που εισπρατω ,έπειτα από πόσες καλημερες στον βρόντο.
Ή μετέπειτα σιωπή μου.
Γεμάτη με παλαβα τραγούδια.
Κικη Ματέρη