Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Ιώβ


Τα ενδύματα κάποτε αποδεικνύονται απάτη,
κρυώνει το κόκαλο από τη μοναξιά του
και θαλπωρή δε βρίσκει στα υφάσματα.
Πατρίδα είναι ο ουρανός,
διπλώνει μαλακά τις λύπες,
αυτοφυή φυτά ευεργετεί,
ραντίζει με βροχούλες τα ερωτήματα.
Πάρε αυτά τα βάσανα -είχε πει-
να τροχιστεί στην πέτρα η υπομονή σου,
να δοκιμάσω το πλάτος της αγάπης.
Κοπάδια, πλούτη, υποτακτικοί,
ακόμα και τα δέκα σου παιδιά,
στάχτη να γίνουν μονομιάς,
απ’ το μηδέν να ξεκινήσεις -αν μ’ αγαπάς-
δίχως να βαρυγκωμήσεις.
Σ’ όλη τη γη υπήρξε ένας -ονόματι Ιώβ-
τον άθλο που κατάφερε, επειδή
στο πρόβλημα απάντησε σωστά.
Μήπως δικά μας είναι τα αγαθά;
Δανεικά.
Γυμνοί
ερχόμαστε από της μήτρας τα ζεστά υγρά,
φεύγουμε γυμνοί
για τα νερά του θανάτου.

Κυριακή Αν. Λυμπέρη
από τη συλλογή Ζητήματα ύψους, 2015


Δεν υπάρχουν σχόλια: