Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Σύντομη συνομιλία

Ήταν μια σύντομη συνομιλία έμοιαζε φλόγα ετοιμοθάνατη
Όπως η ζωή κι ο έρωτας, το φιλί και το φως
Απ΄έξω περνούσαν απειλητικά τα τραμ σφυρίζοντας πως θα σ' αρπάξουν
Ο ουρανός ορφανός από βροχή χάριζε χαμόγελα ουράνιου τόξου
Υπήρχε τόση ομορφιά γύρω μας
Μα εμείς κοιτάζαμε περίλυποι τα μαραμένα φυλλαράκια
Ώσπου μαζέψαμε το υπάρχοντα μας βιαστικά
Κι αναχωρήσαμε για χερσονήσους και στεριές ανεξερεύνητες
Για συγκυρίες κι επαφές σπαραχτικές 
Καλοκαίρι ντυμένο Φθινόπωρο, καταπίεση ντυμένη ζωγραφιά. 
Ύστερα ακουγόταν όλο και πιο καθαρά κάποιο σφύριγμα
Χωρίς κανένας να γνωρίζει αν αυτό σήμανινε επιστροφή ή αναχώρηση
Και κρατώντας στα ροζιασμενα χέρια μας δύο χρώματα
κόκκινο κι ερυθρό 
Αναπαλαίωση της αγάπης αρχινήσαμε, σε μια υπέρβαση δικαιοσύνης.

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή Όπως η θάλασσα με το αύριο, 2016


Δεν υπάρχουν σχόλια: