Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017





Πεθαίνω σ’ έναν τόπο μακρινό
και χαιρετώ το φως μ’ ευγνωμοσύνη                                                                                        
ήμουν ένα κοχύλι σε τούτη την απόκοσμη ακτή 
που πάνω του γαντζώθηκε των φόβων η αρμύρα.

Τώρα που τραγουδώ το ύστατο αντίο
δίπλα μου θέλω φάτσες γελαστές
για να ξεχνώ πως το σκοτάδι πότισε  
τον κήπο της ψυχής μου

οι παπαρούνες στα λιβάδια θα μαραίνονται     
κι εγώ τα μάτια μου θα κλείσω τρυφερά
θα μείνω ξένο σώμα μέσα σ’ ερείπια παλιά  
και σε τετράδια ξεχασμένα.

Πεθαίνω σ’ έναν τόπο μακρινό                                                                                                      
κι ένα θαμπό αστέρι θα κρυφτεί μες στο παλτό μου                                                                 
θαμπό σαν την αλήθεια μου
τι να μου κάνει ο θάνατος αφού ποτέ δεν έζησα σ’ αυτό το αχρείο σώμα;

Χρήστος Κάρτας
αδημοσίευτο

1 σχόλιο:

Poet είπε...


Ο Χρήστος Κάρτας γεννήθηκε το 1993 στη Θεσσαλονίκη, στην οποία και ζει. Είναι προπτυχιακός φοιτητής του τμήματος Δασολογίας & Φυσικού Περιβάλλοντος του Α.Π.Θ. Δεν έχει ακόμη εκδώσει κάποια ποιητική συλλογή, ωστόσο ανέκδοτα ποιήματα του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.