Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Ωδή στους ηττημένους ήρωες


Τους ανθρώπους που αγαπούν να τους φοβάσαι. Ακόμη ελπίζουν. Κοιμούνται με ανοιχτή την ψυχή, σε πείσμα του χειμώνα. Ξυπόλητοι περπατούν πάνω στις γνώμες των ανθρώπων, τραγουδούν δυνατά, πολεμάν δράκους και χορεύουν στα στενά, πηδώντας πάνω από βελόνες και χαλάσματα ως τα παιδιά, υπερνικούν τα κάγκελα της αλάνας ή κατακτούν πύργους πανύψηλους.
Τα βράδια, σαν πέσει κεραυνός, δειλά μεταξύ τους ψιθυρίζουν. Ύστερα κλαίνε με λυγμούς, ψηλώνουν, βγάζουν γένεια, γρατζουνάν στο μέτωπο ρυτίδες και. άστεγοι στον χρόνο, κρεμούν τον εαυτό τους από την θηλιά μες στη ντουλάπα. Το αυριανό τους σιδερώνουν πρόσωπο, να επιβιώσουν.

Σε αυτούς απευθύνομαι, οι υπόλοιποι,
                                                             δεν με χρειάζεστε.

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος
από τη συλλογή Εξορία στη γέννηση, 2015
Ενότητα : Μονόλογος ΙΙ

2 σχόλια:

Αγγελοπούλου Ιωάννα είπε...

από τους αγαπημένους μου ο Στεργιόπουλος. Εξαιρετικό αυτό το ποίημα, μου αρέσει πολύ για την αλήθεια του...

Poet είπε...

Συμφωνώ και χαίρομαι, Γιάννα μου. Καλή Ανάσταση !