Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Εραστή απόδραση


Ούτω δη έγωγέ φημι. Έρωτα θεών και πρεσβύτατον και τιμιώτατον και κυριώτατον είναι εις αρετής και ευδαιμονίας κτήσιν ανθρώποις και ζώσι και τελευτήσασι.
                                                                   Πλάτων, Συμπόσιον (180 b)

Περπατώ στο λαβύρινθο της πόλης
                και οσμίζομαι
      της μοναξιάς και της σιωπής
      τις γκριζωπές αναθυμιάσεις.

Τρέχω σαν άγριο άλογο καλπάζοντας
                  να γίνω αέρας
      να μεταμορφωθώ σε σύννεφο
       να σωθώ από το Μινώταυρο
           όποια μορφή κι αν έχει.

         Να ξεγελάσω το θάνατο
   του σώματος και της ψυχής μου.

                    Να κυνηγήσω
                                      το ΦΩΣ
                                               με βήμα μανιασμένο.

   Με τ΄όνειρο μοναδικό μου ρούχο
     το φτερωτό της Κύπριδας παιδί
      κρατώ σφιχτά απ' την παλάμη
        - ως άλλον σωτήριο μίτο -
                 και προχωρώ.

          Ίσια μπροστά βαδίζω
               δίχως χρησμό
        για τη δικιά μου Ιθάκη.

    Ανοίγω μια τρύπα στο κενό
          με νύχια ματωμένα
    και σπόρους από ανθρωπιά
         στο έρεβος καρφώνω.

  Καρποφορώ τον ήλιο αίφνης.
 Γητευτή θνητών και αθανάτων.

   Τον παγωμένο κρύσταλλο
            του εγώ μας
 γυάλινο χαρτοπόλεμο πετάω
   που χαρακώνει αναίμακτα
                 το ψέμα,
       τα κορμιά που κάνει
να συγχωνεύονται κουλουριασμένα,
 τον προαιώνιο τρόμο της απώλειας
                    απωθώντας.

             Γιατί έτσι πρέπει:
Να αγκαλιάζονται οι άνθρωποι σα δέντρα.
               Αναπόδραστα.
                     Δυνατά.

Μπλέκοντας σε στέρεο δίχτυ τα κλαδιά τους.
          Αφήνοντας απέξω να αιωρείται
            το ιπτάμενο θηρίο του κακού
    του ανέραστου το λυσσασμένο τίποτα.


Μαρία Πολίτου
από τη συλλογή Εφήμερη στην πένα του Θεού, 2014
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: