Οι Πήγασοι

Θυμηθείτε τα άλογα του Ε.Λ.Α.Σ. στην τελευταία τους διαδρομή
Από τη συμφωνία της Βάρκιζας ως τις πλατείες των χωριών
Πώς τα βάραιναν οι αναβάτες ακόμα κι όταν ξεπέζευαν
Ξαρματώνονταν απίθωναν τον οπλισμό τους στο σωρό
Και σκούπιζαν τα δάκρυα με το μανίκι της χλαίνης
Ή την ανάστροφη του χεριού το βάρος στο κορμί
Ακόμα κι όταν ακολουθούσαν με σκυμμένο κεφάλι
Γνωρίζοντας πως τα στρατοδικεία ανασκουμπώνονταν γιατί
ο θάνατος δεν μπορούσε να περιμένει ούτε το παζάρι
Όπου με λίγα χιλιάρικα άλλαζαν σέλλα με σαμάρι
Κουβαλώντας γεννήματα ξύλα υλικά οικοδομών και το
Βαρύ φορτίο των χαροκαμένων μανάδων σε ποιες πλαγιές
Ανελέητες βροχές ξάσπρισαν τα κόκκαλά τους πού΄
Φέγγουν ακόμα στο λησμονημένο τοπίο της αντίστασης
Ανάμεσα σε λουλούδια με πορφυρά πέταλα και μαύρους
Στήμονες κοινώς παπαρούνες.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Χρονοσυλλέκτης, 2011
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Εικόνες από παρωχημένο χρόνο (επιλογή)

      

                              Ι
Έντεκα μήνες το χρόνο το σπίτι είναι δικό τους, μπαίνουν
Από παντού κανένας δεν τους εμποδίζει ψάχνουν για μια
Φωτογραφία των δισέγγονων στο ξεχασμένο λεύκωμα
Αφημένο επίτηδες στην εταζέρα του τζακιού πλάι στις
Δικές τους το καλοκαίρι βρίσκουμε απομεινάρια από κούτσουρα
Στο τζάκι - παλιά θαλπωρή - με τα δέντρα γυμνά στον κήπο
Κι τη βροχή ν' ακούγεται καθώς ροβολάει κουβαλώντας
Αστραπές κι αστροφεγγιές στη βυθισμένη μας στέρνα.


                                     ΙΙ
Ο πατέρας καθισμένος κάτω από την περγουλιά στη αυλή
Ν' αγναντεύει τη «Μπέρτσια» απέναντι και μακρύτερα
Τη «Ρονίτσα» τα δέντρα τους που διαγράφονται στις κορφές
Από την εποχή που νομίζαμε πως ο κόσμος εκεί
Τελείωνε και δεν μας χρειαζόταν κανένας άλλος
Ο χρόνος όμως κρατούσε το τσεκούρι του κι άνοιγε
Δρόμους για μια θαυμαστή περιπέτεια ολόκληρης
Ζωής που κράτησε τόσο απελπιστικά λίγο.


                                 ΙΙΙ
Δεν ωφελούν τα δάκρυα αλλά τι είναι εκείνο που
ωφελεί τώρα που δεν υπάρχει καιρός να διορθωθεί
Καμιά ζημιά και μέρα με τη μέρα μας περικυκλώνει
Η έρημιά ακούγονται οι οιμωγές της απόμακρες
Στην αρχή με τον καιρό πιο κοντινές ορισμένες κάνουν
Πως δεν ακούνε ή υποκρίνονται διώχνοντας τις
Απειλές ορθώνοντας το ανάστημα πουλώντας ακριβά
Το τομάρι τους γνωρίζοντας «πως ο εφιάλτης θα φανεί
Στο τέλος και οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε».


                               IV
Δεν ωρελεί ν' ακουμπάς στον ώμο μου και να
Κρατιέσαι μην κλάψεις ας πούμε πως όλα
Ήρθαν όπως έπρεπε κι ας πέρασε σχεδόν μια
Ζωή με την αναμονή καλοκαιρινών διακοπών
Για να σε βλέπω από χρόνο σε χρόνο να πλουταίνεις
Με τα δώρα που σου χάρισε απλόχερα ο Θεός
Μονάχα που πολλές φορές ξυπνάς με μουσκεμένο
Μαξιλάρι και κοιτάς στον ουρανό προς τη μεριά
Της απαρηγόρητα γερασμένης πατρίδας.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Χρονοσυλλέκτης, 2011
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Μεσοπόλεμος (Μαρτυρία υπαλλήλου βιβλιοπωλείου)

Έρχονται και ρωτούνε έχετε ποίηση;
Στο υπόγειο τους απαντώ κατεβαίνουν
Φτάνοντας φοράνε τα γυαλιά τους διαβάζουν
Τους τίτλους και τα ονόματα των ποιητών
Ξεφυλλίζουν τα βιβλία ψάχνοντας για το
Μήνυμα- σημείωμα σε μπουκάλι ριγμένο στο
Πέλαγος των στίχων - σταλμένο από ένα χέρι
Που είχαν τόσο αγαπήσει για να 'χουν να
Πορεύονται στο ναρκοθετημένο πεδίο στους
Δύο πολέμους ανάμεσα θωπεύουν τα εξώφυλλα
Κι είναι σαν να κλείνουν τα μάτια των ποιητών
Τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να
Κυττάνε ανεβαίνουν τις σκάλες άδειο βλέμμα
Άδεια κρεμασμένα χέρια παραπατούν ως την
Πόρτα κατόπιν τους παίρνει το ποτάμι της
Κίνησης και τους αποθέτει στη επικινδυνότητα
Των στροφών τσίγκινα εικονοστάσια με πλαστικά
Άνθη και σβυστά καντήλια.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Έρημα, 2008
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Τρίπτυχο

                              Ι
Θεέ μου μην αφήνεις την καρδιά μου μονάχη
Ειδικά τώρα που κουράστηκε να χτυπά
Και ξεχνά παθαίνοντας συχνά διαλείψεις.


                            ΙΙ
Τίποτα δεν είναι για πέταμα
Ακόμα κι ένα σταματημένο ρολόι
Δείχνει τη σωστή ώρα δυο
Φορές το μερόνυχτο.


                           ΙΙΙ
Πάντα θα γλυτώνει από το ποίημα ένας στίχος
- Ο λαγός από το βρόχι το κοτσύφι απ΄την παγίδα -
Να χαίρεται λεύτερος στην καταιγίδα
Κι απ' το τραγούδι ο πιο θεσπέσιος ήχος
Τώρα για όλα αυτά μου θυμίζουνε Πατρίδα;


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Έρημα, 2008
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Μάνα

Henri Matisse-armony in red

Έφυγες κι έγειρε
Επικίνδυνα το σπίτι

Να 'ταν κοντά σου η Ήπειρος
Να σε κλάψει

Κι η Νεμέρτσκα να σου
Κλείσει τα μάτια

Ας είναι ελαφρύ το ποίημα
Πού σε σκεπάζει.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Σώμα κινδύνου, 2004
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Σώμα κινδύνου (επιλογή)

S.Dali

                                      Ι
Ύστερα από σαράντα τόσα χρόνια συνειδητοποιείς
Πώς ακουμπάς με τον ίδιο τρόπο το ποτήρι στο δίσκο
Περνάς τα δάχτυλα στα μαλλιά σου - τα κάτασπρα πια -
Λαχταράς το βλέμμα των γιων σου και δεν μπορείς
Να ολοκληρώσεις μια πρόταση με αγαπημένα πρόσωπα σε
Ανταμώματα και χωρισμούς χωρίς να σε πνίγει ο λυγμός
Ο ίδιος εκείνος που τράνταζε το στέρνο του πατέρα σου.


                                   ΙΙΙ
Ανοίγεις το συρτάρι κι απ' τα παλιά χειρόγραφα
Λέξεις πεταλούδες σ' αιφνιδιάζουν καθώς πετώντας
Πολυχρωμούν το δωμάτιο κι η χειροβομβίδα που
Ακούμπησες βιαστικά - για να προλάβεις τι;- σ' ένα
Στρώμα σκουριάς τυλιγμένη χωνεμένη φωτιά με
Ακυρωμένες όλες τις μελλοντικές της εκρήξεις.



Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Σώμα κινδύνου, 2004
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα \
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Ερωτικό

sculpture by Eva Antonini

Τίποτα δεν σε χωρίζει απ' το κορμί μου
Καμιά ιδέα δεν μπαίνει ανάμεσά μας
Τ' ακροδάχτυλα πυγολαμπίδες στο σκοτάδι
Πάνε κι έρχονται στα χρόνια μας στο
Δέρμα π' ανατριχιάζει σαν σε θυμάται
Και τα φιλιά τζάκι αναμμένο όλη
Νύχτα ως το νοτισμένο πρωινό που
Χτυπάει την πόρτα τουρτουρίζοντας.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Σώμα κινδύνου, 2004
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Επισημάνσεις (επιλογή)

                                    Ι
Στα ποιήματά μου πολλές φορές θα συναντήσεις
Τις λέξεις : Νεμέρτσκα δάσος βελανιδιά
Βατομουριές όμως τ' όνομά της μονάχα μια φορά
Καθώς χαμογελώντας διασχίζει ντυμένη
Στ' άσπρα τους γκρίζους φράχτες των στίχων μου
Ανθισμένο γιασεμί στο σκοτεινό όνειρό μου.

                                 ΙΙΙ
Θέλω ν' ακουμπάω πάνω σου με την εμπιστοσύνη
Του βλέμματος στο βουνό να σε βλέπω εκεί που
Σε πρωτοαντίκρυσα να κόβεις φέτες το φως
- Καθώς τρίπωνε να κρυφτεί στο δωμάτιο - για
Τους χειμερινούς εφιάλτες σου να σε κρατώ
Σφιχτά πατώντας γερά στους στρωτήρες με τις
Ράγιες βιδωμένες πάνω τους όχι μήπως μου φύγεις
Αλλά για να μείνω μαζί σου όταν το τραίνο ουρλιά-
ζοντας θα 'ρθει καταπάνω μας από τις γαλαρίες του
Μέλλοντος και δεν θα υπάρχει καμιά ελπίδα πια.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Σώμα κινδύνου, 2004
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011),2013

      

Μόνον

          

Joe Mirassi

                                                                            «Μόνον δια της λύπης ...»
                                                                                          Β. Λεοντάρης

Μόνον διατί μου λείπεις κάθομαι και σου γράφω ποιήματα
μόνον
Διότι η στέρηση είναι κακός σύμβουλος
ψάχνει για συνεργούς
Ξεφυλλίζει βιβλία μηρυκάζει γεγονότα με νυσταλέο βλέμμα
Ρημάζει τις τελευταίες αναμνήσεις εφευρίσκει τρόπους να
Υπάρξουμε μακριά σου ενώ δεν αντέχεται η απουσία κι εδώ
                                Που τα λέμε
Ποιός στίχος αντέχει το βλέμμα σου ή τα χείλη σου
κι ας μην
Πούμε για τα δάχτυλα όπου καταφεύγει η ψυχούλα σου και
                              Τρέμει μην χαθούμε
Ποιό ποίημα μας κόβει την ανάσα όπως η θέα
του κορμιού σου
                               Πες μου ποιό.

Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Σώμα Κινδύνου, 2004
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Αναφιλητά για την Ελένη

Πώς να σε τραγουδήσω; Τα φωνήεντά σου
Βορά στων ποιητών τ' ασκέρι
Από τον Όμηρο ως τον Σεφέρη.

Μεν σε ξεγελά τα χαμόγελό μου
Όπου κι αν μ' αγγίξεις πληγές.

Φόρεσε σκούρα γυαλιά
Τα μάτια σου με σφάζουν.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Τα λαβωμένα, 1996
Ενότητα: Τα λαβωμένα, 3
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα,
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Το ανώφελο μέλλον

Ψάχνοντας για στίχους σκόνταψα σ' ένα λησμονημένο
Ποίημα οξειδωμένο απ' τον καιρό τι ιστορίες κι
Αυτές με τα ξεχασμένα ποιήματα τι ιστορίες
Θαμμένες αυτές οι γκρίζες κραυγές ή έστω οι
Ψίθυροι αυτών που κάποτε υπήρξαν όμοιοί μας
Με τα καθημερινά συμβάντα να τους σταυρώνουν
Ανυποψίαστους σε στάση αναμονής μιας καλλίτερης
Ώρας ή τουλάχιστον στην πιθανότητα ενός
Απογευματινού καφέ μ' έναν δίσκο στο γραμμόφωνο
Κι ένα βιβλίο στα γόνατα τι έμεινε απ' όλα
Αυτά και τι θα μείνει από τούτο το ποίημα
Που επιμένει να αλυχτά όλη τη νύχτα στην αυλή μου
Μη τυχόν και με πάρει ο ύπνος και σε ξεχάσω.


Τάσος Πορφύρης
από τη σλλογή Τα λαβωμένα, 1996
Ενότητα : Τα λαβωμένα, 3
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013

Αναφιλητά (επιλογή)

                                                     20ος αιώνας
Οι μεγάλες ασφαλτοστρωμένες λεωφόροι
Είναι το πένθος της γης για τα καμένα
Δέντρα τα θαμμένα ποτάμια και τα
Λησμονημένα περιβόλια.

                                                         Χριστουγεννιάτικο
Στους δρόμους στημένα τα έλατα τα μικρά κλαίν
Το χωρισμό και γλείφουν τις πληγές τους και μες
Σε κάμαρες ζεστές οι φωτισμένες τους κορφές
Στέλνουν απεγνωσμένα τα S.O.S. τους.

                                                                 Όνειρο
Όλη τη νύχτα σ' ονειρευόμουνα κούρνιασες
Στο λογισμό μου σταυροπόδι δεν
Μ' άφηνες να κάνω βήμα με φίλευες
Λιχουδιές και με φιλούσες σαν να
Επρόκειτο να με χάσεις ή να ξυπνήσω.

                                                         Κουτσό ποίημα
Κουτσό ποίημα καθυστερώντας στις στροφές
Οι στίχοι γέρνουν επικίνδυνα προς τη μεριά σου
Αστείο πράγμα να σκαρφαλώσει - προσπαθώντας -
Στα μαλλιά σου ανυπεράσπιστο ποίημα σέρνεται
Στη σελίδα εκλιπαρώντας μια ματιά σου.


Τάσος Πορφύρης
από τη συλλογή Τα λαβωμένα, 1996
Ενότητα : Τα λαβωμένα, 2
Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα
Ποιήματα (1961-2011), 2013