Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Λουκάς Βενετούλιας


Κύριε, ανάπαψέ τον με τους δίκαιους.
                                                           Το κόκκινο,
οπυ τόσο αγάπησε, κι από τα χέρια του
παρήγορα έλαμψε ευγενέστερο των ρόδων
δεν ήταν μόνο της ιδέας που τον αξίωσε
αδελφικά να σμίξει με συντρόφους, φεύγοντας
- όσο αποφεύγεται με τέτοια, όσο ξορκίζεται -
την κοινή μοίρα.
                           Το κόκκινο που τόσο αγάπησε,
ήταν η αθώα καρδιά του που αγρυπνούσε
τις νύχτες που η αγαπημένη του Θεσσαλονίκη
γλυκοκοιμόταν, και μυστικά, δίχως παράπονο,
μάτωνε για τ' ανθρώπινα.
                                        Κύριε, αν υπάρχεις,
κι ένα ολιγόπιστο μπορείς ν' ακούς, κατάταξέ τον
- ότι πολύ μαρτύρησε η ψυχή του για την ομορφιά
και στον τροχό οσιώθηκε το φτωχό σώμα-
κατάταξέ τον με τους δίκαιους κι ανάπαψέ τον.

Ανέστης Ευαγγέλου
από τη συλλογή Η επίσκεψη και άλλα ποιήματα, 1987
Συγκεντρωτική έκδοση
Τα ποιήματα (1956-1993), 2007
 

1 σχόλιο:

Poet είπε...

Το διήγημά που έδωσε τον τίτλο του στη συλλογή μου, Ο δρόμος για την Ουρανούπολη, 2008, είναι γραμμένο για τον σπουδαίο ζωγράφο και σύντροφό μας τότε, Λουκά Βενετούλια. Στην πράξη απέδειξε ο Λουκάς την αξία της ιδεολογίας του και τη δική του εκπληκτική συνέπεια.