Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Ωδή σε μια γερασμένη μέδουσα


Στα βρώμικα νερά του λιμανιού
μια μέδουσα επιζεί.
                                Αγκομαχώντας,
με το δυσκίνητο και πλαδαρό κορμί της,
που έχασε το γαλάζιο του και γέμισε
φριχτά σημάδια του αναπόφευκτου,
\βούλες του γένους της καταραμένες,
κινείται αργά μέσ' από κόπρανα
μέσ' από προφυλαχτικά και πετρελαιοκηλίδες.

Εδώ γεννήθηκε, εδώ μεγάλωσε, εδώ έκανε
τα μαγικά ταξίδια της νεότητας
στα πέρατα του κόσμου: στον κυματοθραύστη.
Εδώ ερωτεύτηκε κι ανάστησε με τον καιρό
παιδιά κι εγγόνια για να χάσει, τέλος,
όλες τις αυταπάτες της μία μία,
για θάλασσες τάχα πιο καθαρές που κάπου
- δεν μπορεί - πρέπει να υπάρχουν.

Κάθε πρωί τη βλέπω δακρυσμένος,
την προσκυνώ
και τη χαϊδεύω με το βλέμμα.
Είναι γριά, είναι άσχημη και μόνη πια
μέσα στο πλαδαρό κορμί της όμως επιμένει.
Μες στον μεγάλο υπόνομο του κόσμου
συντηρεί το είδος.

Ανέστης Ευαγγέλου
από τη συλλογή Η επίσκεψη και άλλα ποιήματα, 1987
Συγκεντρωτική έκδοση
Τα ποιήματα (1956-1993), 2007
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: