Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Αποστολέας, Κύπρος "76


Που λες, Βικτωρία, βυθίστηκα ένα βράδυ στη μοναξιά σου
προσέχοντας μη σκοντάψουν τα βήματα μου
στις διάφανες λέξεις σου
σ' είδα να περιφέρεσαι ολόλευκη κι αιώνια νέα
ανάμεσα σε προσφυγιάς αντίσκηνα
να σκύβεις τρυφερά σα νοσοκόμα ή μάνα
πάνω από τον αβάσταχτο μας πυρετό.
Έλα, σε χρειαζόμαστε.

Λοιπόν, Νικηφόρε, ας ρίξουμε μέσα στο ποτάμι
Μπές ένα καράβι στο σχήμα του νησιού να το ταξιδέψουμε
σε κόσμους όπου δεν υπάρχουν σύνορα
ούτε μανάδες μ’ αγριεμένο βλέμμα,
κι' όπου το φως κι' η αγάπη πλέκονται καλάθια
για να προσφέρουν το τραγούδι των πουλιών
τροφή, γι' αυτούς πού περιμένουν τούς χαμένους.
Έλα, σε χρειαζόμαστε.

Λοιπόν, Γιάννη, τα πλατειά στόματα του λαού μας
σε τραγούδησαν
σ' ώρες χαράς και σ' ώρες πένθους
Τιμητική σου δώσαν θέση σε τραπέζια γάμου
και σ' ακουμπήσανε σεμνά σε φέρετρα ηρώων.
Την πέννα βούτηξε μες στο σφυγμό μας, όπως πάντα
κι έλα, σε χρειαζόμαστε.

Κι' εσύ, Ρίτα, των χίλιων σκοτωμένων κοριτσιών
κι εσύ, αθεράπευτε εραστή της Ρωμιοσύνης, Μίκη,
κι' εσείς, Οδυσσέα, Μανώλη, Έλλη, Τατιάνα,
Νότη, Κωστούλα, Ελένη
γνωστά κι' άγνωστα κύτταρα της μήτρας πού μας γέννησε
τώρα πού συντελείται ένας χαλασμός
και μια καινούργια γέννα
ελάτε, σας χρειαζόμαστε.

1976
 
Έλλη Παιονίδου
από τη συλλογή Ο κύκλος της καταγγελίας, 1977

4 σχόλια:

Poet είπε...

Στο ποίημα-έκκληση της Έλλης Παιονίδου μπορεί κανείς εύκολα να αναγνωρίσει τον Νικηφόρο Βρεττάκο, τον Γιάννη Ρίτσο, τη Ρίτα Μπούμη-Παππά, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Οδυσσέα Ελύτη, την Έλλη Αλεξίου ... τα γνωστά και τα άγνωστα κύτταρα της ίδιας μήτρας.

Μια εποχή που η αδερφοσύνη και η συμπαράσταση επέκτησαν το πραγματικό νόημά τους. Και στην ποίηση.

Poet είπε...

Ξέχασα την πρώτη που αναφέρεται, την αγαπημένη Βικτωρία Θεοδώρου.

Άστρια είπε...

Ίσως λίγο ανατρεπτικά να πω μόνο, ότι η αγαπημένη Κύπρος πάντα είχε στραμμένη τη ματιά και την καρδιά της όλη στη μητέρα Ελλάδα, όμως βρέθηκαν άνθρωποι που αποφάσιζαν διαφορετικά και πολλές φορές αυτή της έστρεψε άπονα την πλάτη και την πρόδωσε.

"Μια εποχή που η αδερφοσύνη και η συμπαράσταση επέκτησαν το πραγματικό νόημά τους. Και στην ποίηση."
Θα συμφωνήσω για την ποίηση, για κάθε νου με Φως και για κάθε ελληνική ευαίσθητη ψυχή. Γι' αυτό και η έκκληση της ποιήτριας έχει κάτι ας μου επιτραπεί σπαρακτικό, που στρέφεται σ΄αυτούς, στην αληθινή ελπίδα.

Καλή εβδομάδα ξεχωριστέ μας ποιητή:)

Poet είπε...

Χαίρομαι και σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου, καλή μου Άστρια, Τα κέντρα εξουσίας στην Έλλάδα είναι υπεύθυνα για την τραγωδία της Κύπρου, δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει αμφιβολία γι' αυτό.

Πράγματι είναι σπαρακτική η έκκληση της Έλλης Παιονίδου και παραμένει επίκαιρη ακόμη και μετά 40 χρόνια. Όπως ζωντανή, φλογισμένη και αγωνιζόμενη παραμένει και η ίδια. Η καρδια μας είναι μαζί με τους Κύπριους αδερφούς στον αγώνα για την καλύτερη δυνατή λύση στο πρόβλημα της μεγαλονήσου.

Καλή εβδομάδα και σε σένα, σπάνιο κορίτσι της γης και τ' ουρανού.