Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Δειλινό


Διάβαινα σε χορταριασμένο μονοπάτι
και οι λέξεις μου ήταν μιας χρήσης
σαν σπίρτα αναβόσβηναν
όπως αναβοσβήνουν και οι ανθρώποι.

Στο αψηλότερο δέντρο η τσικλιτάρα
έκρουε πού και πού το διαπασών
κι η άρπα του δάσους θρόιζε
τον απόλυτο πόνο της αρμονίας.

Ουρανέ μου, ψιθύρισα, για παίξε
το κόκκινο λαγούτο σου να χορέψω
μήπως και μ' αμνηστέψουν οι θεοί
μήπως και ο Χάροντας μου δώσει χάρη.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Χιονισμένος λύχνος, 2012

1 σχόλιο:

Poet είπε...

τσικλιτάρα : ιδιωματικό όνομα για το δρυοκολάπτη.