Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Στιγμές


Ήμουν στο πατρικό μου σπίτι κι έβρεχε,
αντίκρια το λιβάδι και λίγα δέντρα
σκυφτά, φορτωμένα ψιθύρους.

Κοιτούσα πίσω απ' το τζάμι συνεπαρμένος
απ' τις μορφές των νεκρών
που αναβόσβηναν στην πρασινάδα.

Απάνω κρέμονταν τα βυζιά τ' ουρανού
κι αόρατα γοργοδάχτυλα χέρια
άρμεγαν ασταμάτητα τις μνήμες.

Σιγά σιγά η βροχή δυνάμωσε κι ο τόπος
άρχισε ν' ανεβαίνει ενώ εγώ
έπεφτα με ταχύτητα προς το χώμα.

Ήταν σα να 'χε σπάσει ο ανελκυστήρας
κι εγώ ήμουν μες στο θάλαμο.
Η πτώση κράτησε μια ολόκληρη ζωή.

Κωστής Παπακόγκος
από τη συλλογή Χιονισμένος λύχνος, 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια: